Μετά την παρουσίαση της Εκάβης στο ιστορικό Schauspielhaus Zürich, ο Χρήστος Πασσαλής επιστρέφει στην Αθήνα με το RADIO 1: Η πιο λυπημένη μέρα της ζωής μου, για να μετακινήσει ελαφρώς το βλέμμα, να κάνει τον γνώριμο χώρο να μοιάζει ξαφνικά ανοίκειος. Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβεις, να βρεθείς μέσα σε έναν μηχανισμό όπου το «Α» δεν είναι αρχή και το «Ω» δεν είναι τέλος.
Στην νέα του σκηνοθετική πρόταση ο Πασσαλής μετατρέπει το θέατρο σε χώρο ζωντανής μετάδοσης, συλλογικής αγωνίας και προσωπικής εξομολόγησης. Μια live ραδιοφωνική εκπομπή στήνεται μπροστά στα μάτια του κοινού. Ένα στούντιο. Δύο φωνές. Μια πόλη σε αναμονή. Ένας κομήτης που πλησιάζει. Η εκπομπή ξεκινά στις 21:00: συνδέσεις με ρεπόρτερ στους δρόμους της Αθήνας, δηλώσεις της πολιτικής ηγεσίας, ειδικοί, ψυχολόγοι, αστροφυσικοί, μηνύματα ακροατών στο chatroom, συνωμοσίες, αστεία, φόβοι, εξομολογήσεις. Παράλληλα, η εκπομπή έχει ήδη συλλέξει ιστορίες από τους ακροατές, με τον ίδιο τίτλο: «Η πιο λυπημένη μέρα της ζωής μου». Ιστορίες πραγματικές: σύντομες, αδέξιες, υπερβολικές ή μπανάλ και συνηθισμένες. Αποσπάσματα από αυτές διακόπτουν τη ροή της εκπομπής σαν παρεμβολές, σαν κάτι που επιμένει να ακουστεί μέσα στον θόρυβο και την έξαψη.
Ο Πασσαλής στήνει και γράφει το έργο του (τα κείμενα είναι του ίδιου και άλλων), όπως πιθανώς το σκέφτεται, αποσπασματικά, ειλικρινά, με μια διάθεση να αφήσει χώρο στα κενά. Γιατί εκεί, στα κενά, συμβαίνουν τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα.
Η Έλσα Λεκάκου που συμπρωταγωνιστεί και συγγράφει τα κείμενα της παράστασης
Στο Α-Ω της νέας του παράστασης, δεν θα βρεις οδηγίες χρήσης. Μόνο θραύσματα σκέψης, εικόνες και λέξεις που μοιάζουν να αναζητούν τη θέση τους, όπως ακριβώς και οι άνθρωποι που τις προφέρουν.
Aρχές άνοιξης 2025. Η πιο λυπημένη μέρα.
Βρίσκω την Έλσα στο τηλέφωνο. Είμαι στη Ζυρίχη και ετοιμάζω την Εκάβη. Δεκέμβριος 2025. Δεν την ξέρω την Έλσα. Ενστικτωδώς της τηλεφωνώ.
Γεμίζει το μέιλ με ιστορίες από πραγματικούς ανθρώπους. Φίλοι, γνωστοί, φίλοι φίλων. Από όλο τον κόσμο. Ιστορίες με τον τίτλο, Η Πιο Λυπημένη Μέρα Της Ζωής Μου.
Διάσπαρτα τα βιβλία, οι άνθρωποι και οι έννοιες που έφτιαξαν την παράσταση.
Έλσα Λεκάκου.
Ζωή Οδηγίες Χρήσεως, Georges Perec. Μια ατέλειωτη λίστα ιστοριών. Η φόρμα της παράστασης.
Ημερολόγιο Πένθους. Οι λυπημένες ιστορίες του Roland Barthes. To πένθος για τη μητέρα του. Την ονομάζει συνέχεια Μαμά, μου φαίνεται παράξενο.
Θάνατος, (ο). Θάνατος είναι η πλήρης παύση των διαδικασιών που επιτρέπουν σε έναν οργανισμό να επιβιώνει. Είναι συνέπεια της συσσώρευσης βλάβης με την πάροδο του χρόνου. Υπάρχει φθορά στο DNA, από χημικές ουσίες στο περιβάλλον, ακτινοβολία ή σφάλματα αντιγραφής. Σφάλματα αντιγραφής. (από τη Wikipedia)
I once was lost, but now I’m found. Was blind, but now I see.
Κοινότητα, (η). Κοινότητα είναι μία ομάδα ζώντων οργανισμών, ανθρώπων, φυτών ή ζώων που ζουν σε ένα κοινό περιβάλλον. Αυτό που χαρακτηρίζει μία κοινότητα είναι η συνεχής αλληλεπίδραση μεταξύ των φορέων που την αποτελούν. (από τη Wikipedia)
Λύπη, (η). Η λύπη είναι ψυχικό συναίσθημα με έκδηλα τα χαρακτηριστικά της στενοχώριας, του πόνου ή της οδύνης. Προέρχεται από την αναντιστοιχία που παρατηρείται μεταξύ πραγματικότητας και επιδιώξεων του ατόμου. Το άτομο λυπάται, επειδή αισθάνεται ότι η φορά των πραγμάτων δε δικαιώνει τις υλικές, πνευματικές ή ψυχικές προσδοκίες του. (από τη Wikipedia)
Μy Stolen Planet, το ντοκυμαντέρ της Farahnaz Sharifi για το Ιράν, για τον ιδιωτικό της πλανήτη, για το προσωπικό της πένθος και για μια κοινότητα ανθρώπων που χορεύουν και αντιστέκονται στο σκοτάδι. Η αφορμή για αυτή την παράσταση.
Ντοκυμαντέρ για μια κοινότητα που είναι λυπημένη αλλά συνεχίζει.
Ξένοι μέσα στην πόλη που μεγαλώσαμε. Η Αθήνα που λυπάται κάθε μέρα όλο και πιο πολύ, βυθισμένη μέσα σε ένα διεφθαρμένο και αδιέξοδο πολιτικό σκηνικό, πολιορκημένη από Airbnb και digital nomads.
Οι παράφρονες και οι εγκληματίες που έχουν κατακλύσει εδώ και μερικά χρόνια την εγχώρια και διεθνή πολιτική σκηνή.
Ποπ Μουσική. Μια playlist με τα αγαπημένα μας τραγούδια.
Ραδιοφωνική εκπομπή. Η φόρμα. Μια παράσταση που την ακούς. Που λαμβάνει χώρα (σχεδόν) μόνο μέσα στο μυαλό του θεατή.
Σ(S)ophie Calle – Douleur Exquise – Μεθοδολογία διαχείρισης της λύπης.
Τρύφων (1950-2017). Mπορεί να μπερδεύω τις ημερομηνίες πια.
Υπερίων, τo όνομα του κομήτη που θα περάσει από πάνω μας στις 10.47 το βράδυ. Όλος ο πλανήτης φοβάται. Melancholia.
Φανή (1949-2025).
Χαμένοι μέσα στον κόσμο, θέλοντας και μη. Όπως το γράφει η Rebecca Solnit. Α Field Guide To Getting Lost. Η αρετή του να χάνεσαι.
Ψυχομαγεία, Alejandro Jodorowsky.
Ωρθογραφία ανύπαρκτη.
