Η Χάρις Αλεξίου και ο Γιώργος Νταλάρας, μίλησαν για τη Μαρινέλλα στη Μητρόπολη

Η Χάρις Αλεξίου με φωνή που έτρεμε από τη συγκίνηση, αποχαιρέτησε τη Μαρινέλλα με λόγια που κουβαλούν τη διαδρομή δύο μεγάλων φωνών, οι οποίες κινήθηκαν σε παράλληλες τροχιές και συναντήθηκαν μέσα στον ίδιο μουσικό ορίζοντα. Η συγκίνηση εκρηκτική και ουσιαστική, φωτίζοντας τη θέση μιας ερμηνεύτριας που καθόρισε το μέτρο και διαμόρφωσε μια ολόκληρη εποχή. “Το φως σου το λάβαμε, Μαρινέλλα μου καπετάνισσα. Μας πλούτισες”.

Στα λόγια της υπήρχε καθαρή αναγνώριση και βαθύς σεβασμός. Η Μαρινέλλα αναδύθηκε ως μια μορφή που στήριξε το ελληνικό τραγούδι με συνέπεια, δύναμη και προσωπικότητα, ενώ η Αλεξίου στάθηκε απέναντί της με τη γνώση μιας κοινής γλώσσας, εκείνης της σκηνής και της φωνής που ενώνει, ακόμη και όταν οι διαδρομές παραμένουν ξεχωριστές.

Προσπαθώντας να συγκρατήσει τα δάκρυά της η Αλεξίου είπε:

“Στις 25 Σεπτεμβρίου 2024, πάνω στην ωραιότερη σκηνή της χώρας, στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, στο Ηρώδειο εκεί που κάθε Έλληνας και ξένος καλλιτέχνης ποθεί να εμφανιστεί, στη σκιά της Ακρόπολης, στη σκιά του Παρθενώνα. Εκεί διάλεξες Μαρινέλλα αρχόντισσά μας να τραγουδήσεις α καπέλα το μεγάλο αντίο σου. Άφησες την τελευταία σταγόνα της φωνής σου στον βωμό του Ηρωδείου. Έκλεισες τα μάτια σου και δεν μας ξανατραγούδησες. Κι ας χτυπούσε ακόμη η καρδιά σου.

Ο κόσμος που σε λάτρεψε όμως δεν σε άφηνε να φύγεις. Δεν σου επέτρεπε να τον αφήσεις. Περίμενε να επιστρέψεις γιατί εσύ τον είχες μάθει. Να παίζεις μαζί του. Με τα πήγαινε έλα σου. Όλη η Ελλάδα μιλάει για σένα και οι τραγουδιστές της χώρας είναι εδώ να σε τιμήσουν. Και όχι μόνο οι συνάδελφοί σου οι τραγουδιστές, αλλά οι συνάδελφοί σου οι ηθοποιοί, οι σκηνοθέτες σου, οι συγγραφείς σου, οι μουσικοί σου, οι ηχολήπτες σου, οι φωτιστές, οι χορευτές, οι παραγωγοί, οι μόδιστροι, οι μακιγιέρ, οι κομμωτές, οι μετρ, οι δημοσιογράφοι και όλος ο πολιτικός κόσμος της χώρας.

Μιλάει για σένα όλος Ελληνισμός που κατοικεί σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη και που τον κατέκτησες και αυτόν. Μιλά με λόγια αληθινά, λατρευτικά. Σε λένε εμβληματική τραγουδίστρια. Πολλοί σε λένε μάνα, σε λένε φίλη, σε λένε εξαιρετική συνάδελφο. Σε λένε γενναιόδωρη, δασκάλα, αιώνια φωνή, γυναίκα με τσαγανό.

Μιλάνε για το χιούμορ σου, το νοιάξιμό σου για τους αδύναμους και την ευγνωμοσύνη που νιώθουν όσοι σε γνώρισαν. Και οι νεότεροι για όσα τούς δίδαξες. Ένας φίλος είπε: “Όποιος δεν τον αγκάλιασε η Μαρινέλλα και όποιον δεν του έσφιξε το χέρι, τίποτα δεν ένιωσε απ’ την αγάπη της.

Το φως σου το λάβαμε όμως και από μεγάλες αποστάσεις. Μαρινέλλα μου καπετάνισσα. Αυτή η φωνή από ποια κρυστάλλινη πηγή γεννήθηκε;

Σήμερα κάνω κάτι που δεν είχα ποτέ φανταστεί πως θα κάνω. Στην πρώτη μου ακρόαση, πέρασα με δικό σου τραγούδι. Και τώρα καλέστηκα από το παιδί σου να μιλήσω για τις χάρες σου, εδώ μπροστά σου, και μπροστά σε τόσους αγαπημένους σου που έχετε ζήσει κι έχετε μοιραστεί πολλά περισσότερα. Για όσους συνεργαστήκαμε μαζί σου ήσουνα δώρο μεγάλης αξίας.

Μας πλούτισε με πολύτιμες αναμνήσεις, κυρά μου. Το καταλαβαίνεις; Θυμάμαι το αφιέρωμά μας στη Βίκυ Μοσχολιού. Ήμασταν δέκα τραγουδίστριες. Και σε είχαμε κορυφαία. Πόσο όμορφη ήσουν! Σε θυμάμαι στην τελετή των Ολυμπιακών Αγώνων. Να ανοίγεις τα χέρια σου σα να ήθελες να πετάξεις.

Κι εκεί κορυφαία, κορυφαία και άλλοτε ταπεινή. Έκανα μια γιορτή στο σπίτι μου μια μέρα και θυμάμαι πως μπήκες μέσα σε βασίλισσα φορώντας μία χρυσή χάρτινη κορόνα και κρατούσες για μένα ένα πλαστικό διάβημα, γιατί θα ήμουν η πριγκίπισσά σου. Αγκαλιαστήκαμε και γελάσαμε πολύ. Και όλοι έτσι θέλουμε να σε θυμόμαστε. Να γελάς με αυτή την κρυστάλλινη φωνή και να είσαι η βασίλισσά μας γιατί σου άρεσε πολύ να γελάς Μαρινέλλα, να γελάς, να κουβεντιάζεις, να τραγουδάς και να αγαπάς. Να αγαπάς πολύ.”

Ο Γιώργος Νταλάρας πήρε τον λόγο μετά από την Χάρις Αλεξίου με μια συγκίνηση που διαπερνούσε κάθε λέξη, μεταφέροντας το βάρος μιας κοινής διαδρομής που γράφτηκε πάνω στη σκηνή και στις ζωές όσων τους άκουσαν.

Ο λόγος του κράτησε τη μορφή μιας προσωπικής κατάθεσης. Ξεδίπλωσε μια σχέση με βαθύ σεβασμό και ουσιαστική αναγνώριση. Μέσα από αυτή τη ματιά, η Μαρινέλλα στέκεται ως μια ερμηνεύτρια που όρισε μέτρο, άφησε ισχυρό αποτύπωμα και συνεχίζει να ενώνει ανθρώπους και μνήμες μέσα από τα τραγούδια και την ανθρωπιά της.

Ο Γιώργος Νταλάρας πολύ συγκινημένος είπε:

“Μαρινέλλα μου, είναι πολύ βαρύ και δύσκολο αυτό που κάνω αυτή τη στιγμή. Μου το ζήτησες όμως και δεν μπορώ να το αρνηθώ. Ξέρω ότι δεν ήθελες τα πολλά λόγια. Και γιατί να τα πω άλλωστε; Υπάρχει άνθρωπος που δεν σε ξέρει; Δεν ξέρει τα τραγούδια σου, την ιστορία σου, την περιπετειώδη πορεία σου που δεν ήταν καθόλου εύκολη; Μια ζωή γεμάτη περιπέτειες και ανατροπές. Άνοιξες πόρτες, έσπασες ταμπού, γκρέμισες κάστρα.

Ήσουν γενναία, ανατρεπτική, μοναδική και επίμονη μέχρι το τέλος, δημιουργώντας έτσι ένα πρότυπο που ακολούθησαν οι επόμενες γενιές. Δεν θα ξεχάσω όμως ποτέ με πόσο μεγάλο θαυμασμό και σεβασμό μιλούσες για τις μεγάλες φωνές πριν από σένα κι έπειτα, όταν μου μιλούσες για τη Βίκυ Μοσχολιού και τα εκπληκτικά τραγούδια που τραγούδησε, και μετά για τη Χαρούλα μας.

Θέλω ακόμα να σου θυμίσω σαν μουσικός ότι κατάφερες κάτι απίστευτο. Οι δεύτερες φωνές σου να ακούγονται σαν πρώτες και να είναι αδιανόητο να φανταστεί κανείς ότι στα τραγούδια που τραγουδάς, αν φύγει η φωνή σου, τα τραγούδια δεν θα είναι ποτέ ίδια.

Όταν σε ρώτησα “Βρε μάνα, πώς τα κάνεις όλα αυτά; Πώς παίρνεις τέτοιο ρίσκο;” Μου απάντησες: “Η ανάγκη αγόρι μου”. Μαρινέλλα εσύ δεν πέθανες προχθές. Έφυγες, πέταξες πάνω στη σκηνή του Ηρωδείου τον περασμένο Σεπτέμβρη, σαν αρχαία τραγωδός, σαν την Εκάβη, όπως σε βάφτισε ο Μίνως Βολανάκης πριν από χρόνια. Προχθές όμως, Μαρινέλλα, για μένα πέθανε η δεύτερη μάνα μου. Αυτή που με πήρε παιδί σχεδόν από το χέρι και με βοήθησε να σταθώ στα πόδια μου. … Καλό ταξίδι μάνα και καλή τύχη όπου κι αν πας. ”