Zephyros Project: Το «Μεσημέρι» ως πεδίο ετεροχρονιών
Ολοκληρώθηκε την προηγούμενη εβδομάδα η έκθεση «Μεσημέρι», ένα open studio του Zephyros Project με τη συμμετοχή των καλλιτεχνών Παναγιώτη Κεφαλά, Νικόλ Οικονομίδου και Θάνου Φούντα.
Η έκθεση πραγματοποιήθηκε από τις 13 έως τις 15 Φεβρουαρίου 2026 στο εργαστήριο του εικαστικού Θάνου Φούντα, στην Ομόνοια, θέτοντας στο επίκεντρο την ταξική διάσταση του μεσημεριού, που το καθιστά από πολυτέλεια για λίγους, έως έναν «χρόνο αβέβαιο, άνισο ή ακόμη και ανύπαρκτο» για τους περισσότερους.
Όπως σημειώνουν οι τρεις καλλιτέχνες, η δράση του Zephyros Project εξετάζει τη διττή φύση του μεσημεριού ως χρονικού ορίου που λειτουργεί ταυτόχρονα δομικά και ρηγματικά στη σύγχρονη αντίληψη για τον καταμερισμό του εργασιακού χρόνου. Ο χρόνος εδώ δεν προσεγγίζεται ως αφηρημένη έννοια ή ως υπονοούμενο, αλλά ως στοιχείο «ήδη εγγεγραμμένο στο υλικό». Υπό αυτό το πρίσμα, ο απολεσθείς χρόνος εργασίας που απαιτείται για τη δημιουργία κάθε έργου εγγράφεται και καθίσταται ορατός μέσα στα ίδια τα έργα, αποκαλύπτοντας τη διάρκεια, την ένταση και την επαναληπτικότητα της καλλιτεχνικής πράξης.
Τα έργα των Νικόλ Οικονομίδου, Παναγιώτη Κεφαλά και Θάνου Φούντα, παρουσιάζονται στον χώρο ως φορείς διαφορετικών εργασιακών χρόνων και συνθηκών, συγκροτώντας ένα πεδίο ετεροχρονιών όπου πολλαπλές χρονικότητες συνυπάρχουν και συντονίζονται. Το μεσημέρι δεν εμφανίζεται ως ειδυλλιακή παύση ή θεματική αναπαράσταση, αλλά ως έννοια που αποκαλύπτει τις σύγχρονες συνθήκες συνεχούς παραγωγικότητας, υπερεργασίας και διαρκούς διαθεσιμότητας. Έτσι, παύει να αποτελεί καθολική παύση και μετατρέπεται σε χρόνο αβέβαιο, άνισο ή ακόμη και ανύπαρκτο. Το ερώτημα δεν είναι πια αν υπάρχει μεσημέρι, αλλά ποιος το ορίζει, ποιος το διαθέτει και ποιος το στερείται.
Το Zephyros Project συγκροτείται ως μια εικαστική επιμελητική έρευνα γύρω από τη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία ως ίχνος και προϊόν εργασίας, παραγωγής και σπατάλης χρόνου. Μέσα από σπονδυλωτές καλλιτεχνικές δράσεις που πραγματοποιούνται στο εργαστήριο του Θάνου Φούντα, το πρότζεκτ εστιάζει στη συνθήκη του εργαστηρίου ως πρωτογενούς τόπου καλλιτεχνικής και εκθεσιακής πρακτικής. Η καλλιτεχνική πράξη προσεγγίζεται όχι ως αυθαίρετη δημιουργία, αλλά ως διαδικασία ενταγμένη σε ένα σύστημα κατακερματισμένου χρόνου και καταμερισμού της εργασίας.
Η δημιουργία προϋποθέτει χρόνο, οικονομικούς πόρους και σωματική ενέργεια· ενέργεια που παράγεται μέσα από τη φροντίδα και τη συντήρηση του σώματος, συνδέοντας άμεσα την καλλιτεχνική εργασία με την οικονομική επιβίωση. Στο παρόν παραγωγικό καθεστώς, ο καλλιτέχνης συχνά καλείται να αντλήσει τα μέσα της δημιουργίας του από εξωτερικές μορφές απασχόλησης, εντείνοντας τη διακοπή και τον κατακερματισμό του καλλιτεχνικού χρόνου. Το Zephyros Project θέτει, τελικά, ερωτήματα για το πώς, για ποιον και υπό ποιες συνθήκες παράγεται η τέχνη σήμερα, αναδεικνύοντας την καλλιτεχνική πρακτική ως ένα πεδίο διαρκούς διαπραγμάτευσης ανάμεσα στη δημιουργία και την επιβίωση.