ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΛΙΟΛΙΟΣ KLODIAN LATO / EUROKINISSI
Όταν με την ίδια άνεση, οι ίδιοι άνθρωποι παίρνουν αποφάσεις που η μία αναιρεί την άλλη, τότε έχουμε να κάνουμε με επικίνδυνους αριβίστες, οι οποίοι -εν προκειμένω – έχουν καθίσει στο σβέρκο τού ελληνικού μπάσκετ. Προδήλως αναφέρομαι στη διοίκηση της ΕΟΚ και προσωπικά στον Βαγγέλη Λιόλιο, ο οποίος για πολλοστή φορά φάνηκε και ανακόλουθος, αλλά -κυρίως- και επιζήμιος για το εθνικό μας σπορ.
Δίχως κανέναν προφανή λόγο αποφάσισε να κλείσει το γήπεδο του Διστόμου και να απαγορεύσει στον Εθνικό να αγωνίζεται εκεί. Κατά σύμπτωση, τελευταίος αγώνας που δόθηκε πέρυσι ήταν αυτός με τη θυγατρική του Προμηθέα, με τους γηπεδούχους να κερδίζουν. Λάθος τους θα πείτε. Πάμε παρακάτω…
Ο Νίκος Νικολόπουλος, λειτουργώντας ως εντολοδόχος τού Βαγγέλη Λιόλιου, πήρε τη μεζούρα του και δίχως επάρκεια, δίχως επιτροπές, δίχως αιδώ, έκλεισε ένα γήπεδο. Υπάρχουν άλλα στα οποία ένα μέτρο από τη γραμμή έχει τοίχο κι όποιος κινηθεί με φόρα γίνεται χαλκομανία. Αυτά δεν τα ακουμπά (η ΕΟΚ, γιατί του χρόνου θα γίνει πάρτι με τις ενστάσεις από τα σωματεία) γιατί η διοίκηση τυγχάνει φίλα προσκείμενη στον Βαγγέλη. Τυχαίο θα είναι. Πάμε παρακάτω…
Ε όχι Νίκο…
Εγώ θέλω να είμαι δίκαιος. Είμαι με τον Νικολόπουλο. Καλώς έκλεισε το Δίστομο. Γιατί αίφνης ανακάλεσε την απόφαση; Μπήκαν οι μπουλντόζες, αρχίσαν τα τρυπάνια, «ντούπου ντούπου» που έλεγε κι ο Λάμπρος Κωνσταντάρας στην ταινία «ο φαντασμένος» (η όποια σχέση με πρόσωπα της Ελληνικής Ομοσπονδίας είναι συμπτωματική) και άλλαξε γνώμη ο Γενικός Γραμματέας;
Όπως έλεγε -μια και πιάσαμε τις ελληνικές ταινίες- και η Τζένη Καρέζη (στην ταινία «Τζένη Τζένη») στον Ανδρέα Μπάρκουλη,«ε όχι Νικολάκη, εδώ δεν είμαστε ειλικρινείς». Καμία επιπλέον εργασία δεν έγινε, γιατί καμία εργασία δεν χρειάζονταν. Το γήπεδο είναι στολίδι και η στάση τής ΕΟΚ ήταν έκνομη κι εκδικητική. Γι’ αυτό και άλλαξε απόφαση κι επέστρεψε στη νομιμότητα, γιατί είδε το κακό να έρχεται…
Όχι πώς έχει σωθεί κι έχει λήξει το θέμα, επειδή δόθηκε η άδεια. Αλλά γι’ αυτά έχουμε καιρό. Εμείς απλά παρακολουθούμε. Κάποιοι πρέπει να προπονούνται γιατί θα έχει τρέξιμο. Λέω εγώ τώρα, δεν είναι ανάγκη να με πιστέψετε.
Το ότι ο Εθνικός θα παίξει στη φυσική του έδρα -το αυτονόητο, δηλαδή- έχει περιορισμένη αξία και σημασία. Αυτό που είναι το μείζον στην υπόθεση είναι αφενός η εκτός λογικής στάση του Βαγγέλη Λιόλιου, ο οποίος δείχνει για άλλη μια φορά ότι δεν σέβεται νόμους, ανθρώπους, ούτε καν τον πιο εμβληματικό τόπο τής χώρας. Δεν σέβεται επενδύσεις, προσφορά, ομάδες.
Το δεύτερο εξίσου σημαντικό, ου μην σημαντικότερο είναι πως ο… βασιλιάς (τρομάρα του) είναι γυμνός. Όποιος δεν φοβηθεί στην πρώτη φωνή και στηλώσει τα πόδια τον κάνει μία από χόρτα. Ο Νίκος Καφρίτσας δεν μάσησε από απειλές. Όχι μόνο δεν έκανε αυτό που επιτακτικά ζητούσε ο Λιόλιος, όχι μόνο δεν στριμώχτηκε στο παταράκι απέναντι από τη Βουλή, αλλά απέσυρε την ομάδα, χάνοντας τον τελευταίο αγώνα των πλέι οφ.
Το μήνυμα ήταν σαφές: «Δεν θα παίξουμε εκεί που εσύ θέλεις, δεν θα χορέψουμε στον ρυθμό σου». Το μπάσκετ δεν ήταν και δεν μπορεί να είναι ο Λιόλιος. Μπορεί ο ίδιος να νιώθει ότι η γη κινείται για να είναι αυτός επάνω, θα αντιληφθεί σύντομα ότι όχι μόνο έκανε λάθος, αλλά με τους ανθρώπους τού μπάσκετ δεν τα βάζεις. Γιατί το σπορ έχει δύναμη, έχει ηθική, έχει λογική.
Μην βρεθεί κανείς να πει για τον Βαγγέλη ότι είναι κι αυτός άνθρωπος του μπάσκετ. Στον δίσκο Ρεζέρβα (1979) ο αείμνηστος Διονύσης Σαββόπουλος είχε συμπεριλάβει το τραγούδι «Οι εκλογές μαντινάδα», όπου σε μια στροφή έλεγε: «Μπορεί κανίβαλος ποτέ να εκπροσωπήσει τάχα όλους τους φίλους τους παλιούς που έχει στη στομάχα»;
Αντί επιλόγου (μια και πιάσαμε τα τραγούδια): Ένας άλλος εξαιρετικός ερμηνευτής, που έφυγε γρήγορα από κοντά μας, ο Διονύσης Θεοδόσης είχε τραγουδήσει το «Μείνε ακόμα λίγο, μέχρι που να ξεφύγω και κράτησέ με αν θες, όσο κρατάει ένας καφές».
Δεν ξέρω Βαγγέλη τα γούστα σου και πώς τον πίνεις τον καφέ σου, αλλά να δεις που στο τέλος θα τον πιείς σκέτο. Παρέα με τον Γιώργο στο πατάρι και συντροφιά σας τη μοναξιά που ακολουθεί όλους τους άφιλους. Κι αυτό δεν θα είναι το χειρότερο. Μην σε τρομάζει αυτό. Εκείνους που θα είναι απ’ έξω να σκιάζεσαι. Γιατί -πρόβλεψη κάνω- δεν θα φύγεις όσο αθόρυβα έφυγε ο προκάτοχός σου…