Η εικόνα έχει δημιουργηθεί με επεξεργασία AI
Οι πρώτοι αγώνες των ελληνικών ομάδων στην Ευρώπη επιβεβαίωσαν μια δυσάρεστη παράδοση που κρατάει χρόνια. Τέλη Ιουλίου και αρχές Αυγούστου οι εκπρόσωποί μας εμφανίζονται να κυνηγούν την αγωνιστική τους ετοιμότητα αντί να την έχουν ήδη αποκτήσει. Δεν είναι ζήτημα φυσικής κατάστασης μόνο. Είναι κυρίως θέμα συνοχής, αυτοματισμών και ποδοσφαιρικής ταυτότητας.
Το απέδειξαν τα αποτελέσματα. Ο Ολυμπιακός δεν κατάφερε να νικήσει τη Ναϊμέγκεν στο Φάληρο. Ο Παναθηναϊκός κόλλησε απέναντι στην ΤΣΣΚΑ 1948. Ο ΠΑΟΚ έχασε στην Τούμπα από την Άντερλεχτ. Κανένας αντίπαλος δεν τρόμαζε στο άκουσμα του ονόματός του. Κανένας δεν ανήκει στην ευρωπαϊκή ελίτ. Όλοι όμως έδειξαν πιο έτοιμοι, πιο οργανωμένοι και κυρίως πιο καθαροί στο παιχνίδι τους.
Οι προκρίσεις του προηγούμενου γύρου αποδείχθηκαν παραπλανητικές. Ο ΠΑΟΚ απέκλεισε μια Ντινάμο Κιέβου που απέχει πολύ από την ομάδα που κάποτε πρωταγωνιστούσε στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Ο Παναθηναϊκός ξεπέρασε την Πάκσι, αλλά η ουγγρική ομάδα δεν μπορούσε να κρύψει τα προβλήματα που εξακολουθούσαν να υπάρχουν στο «τριφύλλι».
Οι επόμενοι αντίπαλοι ανέβασαν λίγο τον βαθμό δυσκολίας και οι ελληνικές αδυναμίες βγήκαν στην επιφάνεια. Το καλό είναι ότι δεν έχει χαθεί τίποτα. Το κακό είναι ότι δεν αρκεί μια καλύτερη εμφάνιση στις ρεβάνς. Χρειάζονται διορθώσεις που έπρεπε να έχουν γίνει εδώ και καιρό.
Ο Ολυμπιακός πρέπει επιτέλους να λύσει το πρόβλημα του γκολ. Όχι του σέντερ φορ. Του γκολ συνολικά. Εδώ και περισσότερο από έναν χρόνο η κουβέντα περιστρέφεται γύρω από τον άνθρωπο της κορυφής. Είναι όμως λάθος διάγνωση. Καμία σοβαρή ομάδα δεν περιμένει να τη βγάζει μόνο ο φορ. Τα γκολ πρέπει να έρχονται από παντού.
Από τα εξτρέμ, από τους χαφ, από τους παίκτες που πατούν περιοχή. Αυτό δεν συμβαίνει στον Ολυμπιακό. Οι ακραίοι επιθετικοί δεν έχουν σταθερή επαφή με τα δίχτυα, οι μέσοι σκοράρουν σπάνια και έτσι κάθε παιχνίδι γίνεται μια αγωνιώδης αναζήτηση του ενός γκολ που θα λύσει τα πάντα. Δεν είναι τυχαίο ότι το πρόβλημα επιβιώνει ανεξάρτητα από το ποιος παίζει στην κορυφή της επίθεσης.
Με άλλα λόγια το θέμα δεν αφορά αποκλειστικά τον Αγιούμπ Ελ Κααμπί. Αν δεν αρχίσουν να σκοράρουν και οι υπόλοιποι, το πρόβλημα θα επιστρέφει ξανά και ξανά. Κάνω αυτή την παρατήρηση διότι το να αλλάξει αγωνιστική φιλοσοφία ο Μεντιλίμπαρ και μάλιστα μέσα σε μια εβδομάδα είναι αστείο και να το συζητάμε.
Στον Παναθηναϊκό η ιστορία είναι διαφορετική. Εκεί το μεγαλύτερο πρόβλημα βρίσκεται μπροστά από τα στόπερ. Οι αμυντικοί χαφ δεν δίνουν την προστασία που απαιτείται. Χάνονται στις μεταβάσεις, αργούν να κλείσουν χώρους, επιτρέπουν στους αντιπάλους να παίζουν ανάμεσα στις γραμμές.
Ο Καμάρα είναι «γλυκός παίκτης αλλά η σχέση του με το μαρκάρισμα είναι από χαλαρή ως ανύπαρκτη, Έτσι μια άμυνα που θεωρητικά διαθέτει ποιότητα (οι Ολλανδοί στόπερ), καταλήγει να εκτίθεται με ανησυχητική συχνότητα. Αν δεν σκληρύνει ο άξονας, αν δεν αρχίσουν οι αμυντικοί μέσοι να κάνουν τη δουλειά για την οποία βρίσκονται στο γήπεδο, ο Παναθηναϊκός θα συνεχίσει να δέχεται φάσεις χωρίς ιδιαίτερη πίεση από τον αντίπαλο.
Το ποδόσφαιρο ξεκινά από την άμυνα. Και η άμυνα ξεκινά από τους χαφ. Ειδικά με τη διάθεση που έχει ο Νίστρουπ να βγάζει την ομάδα μπροστά με εφτά και οχτώ παίκτες…
Στον ΠΑΟΚ υπάρχει ένα διαφορετικό, αλλά εξίσου σοβαρό πρόβλημα. Ο Γιάννης Κωνσταντέλιας είναι ο πιο προικισμένος Έλληνας ποδοσφαιριστής της γενιάς του. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μπορεί να σηκώνει μόνος του κάθε ευρωπαϊκή πρόκριση. Σήμερα ο ΠΑΟΚ επιτίθεται σχεδόν αποκλειστικά μέσα από τις εμπνεύσεις του. Αν εκείνος βρει χώρο, η ομάδα δημιουργεί. Αν εγκλωβιστεί, όλα σταματούν. Αυτό δεν είναι σχέδιο. Είναι ελπίδα. Και η ελπίδα δεν αρκεί απέναντι σε οργανωμένες ευρωπαϊκές ομάδες.
Ο ΠΑΟΚ χρειάζεται δεύτερο και τρίτο τρόπο ανάπτυξης. Να αξιοποιήσει περισσότερο τα άκρα, να συμμετέχουν περισσότεροι παίκτες στη δημιουργία, να μην είναι κάθε επίθεση μια αναμονή για το τι θα σκεφτεί ο Κωνσταντέλιας.
Στην εποχή Λουτσέκου η ομάδα είχε αυτοματισμός και γρήγορες μεταβάσεις. Με τον Αλέσιο Λίσι στον πάγκο είναι λογικό ορισμένα πράγματα να καθυστερούν να εμφανιστούν. Αν δεχτούμε βέβαια ότι υπάρχουν τέτοια και δουλεύονται στις προπονήσεις…
Οι προκρίσεις παραμένουν ανοιχτές. Κανείς δεν αποκλείστηκε από το πρώτο παιχνίδι. Για να ταξιδέψουν όμως και οι τρεις ελληνικές ομάδες στην επόμενη φάση, δεν αρκεί να παίξουν με περισσότερο πάθος. Το πάθος είναι η πιο εύκολη λέξη μετά από ένα κακό αποτέλεσμα.
Χρειάζονται λύσεις. Ο Ολυμπιακός να… μοιράσει το γκολ σε περισσότερα πόδια. Ο Παναθηναϊκός να αποκτήσει επιτέλους αμυντικό κέντρο. Ο ΠΑΟΚ να σταματήσει να ζει αποκλειστικά από τις εμπνεύσεις του Κωνσταντέλια. Διαφορετικά, θα συζητάμε ξανά για την ίδια καλοκαιρινή ασθένεια του ελληνικού ποδοσφαίρου. Μόνο που κάθε χρόνο η δικαιολογία της ανετοιμότητας ακούγεται όλο και λιγότερο πειστική.