EPA/CRISTOBAL HERRERA-ULASHKEVICH
Ποδόσφαιρο αλάνας, ποδόσφαιρο για ρομαντικούς, ποδόσφαιρο για… γυμναστικές επιδείξεις, ποδόσφαιρο χωρίς άγχος, ποδόσφαιρο για ξέσπασμα απογοητευμένων. Όπως και να χαρακτηρίσεις τον τελικό της 3ης θέσης του Μουντιάλ, ανάμεσα στην Αγγλία και τη Γαλλία, σίγουρα δεν ήταν ποδόσφαιρο για τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου…
Λυπάμαι που σας το χαλάω, αλλά παιχνίδι δίχως το παραμικρό κίνητρο αφού σε αυτό τον υποτιθέμενο μικρό τελικό των Παγκοσμίων Κυπέλλων, δεν υπάρχει ουσιαστικό κέρδος για τον νικητή, δεν είναι πραγματικό ποδοσφαιρικό ματς.
Και φυσικά δεν καταλαβαίνω γιατί η FIFA δεν τον καταργεί, όπως ακριβώς έπραξε η UEFA που κατήργησε τον μικρό τελικό στα Euro. Κι εννοείται πως έπραξε το σωστό, αφού πρόκειται για ένα παιχνίδι που ούτως ή άλλως δεν διεξάγεται κάτω από κανονικές συνθήκες και ωφελεί μόνο όσους ποδοσφαιριστές ή ομάδες θέλουν να βελτιώσουν τα στατιστικά τους και να «κλέβουν» χωρίς κόπο πρωτιές και αριθμούς από άλλους που πασχίζουν για αυτά.
Πόσο δίκαιο –πχ- είναι να κυνηγάει ο Μέσι την πρώτη θέση των σκόρερ στη διοργάνωση ή στην ιστορία των Μουντιάλ παίζοντας έναν μεγάλο τελικό για να κερδίσει το τρόπαιο του Μουντιάλ σε ένα εξ ορισμού πολύ δύσκολο ματς, το πιο δύσκολο μαζί με εκείνο του Τσάμπιονς Λιγκ στο ποδόσφαιρο;
Άλλες συνθήκες, καμία σχέση ο βαθμός δυσκολίας του σημερινού τελικού από τον χθεσινό που ήταν η χαρά του πιτσιρικά και των στοιχηματζήδων. Κι όμως με αυτό το παιχνίδι, ο Κίλιαν Εμπαπέ – χωρίς φυσικά να ευθύνεται για αυτό – κερδίζει εκτός απροόπτου το «Χρυσό Παπούτσι» της διοργάνωσης αφού με τα δύο γκολ που πέτυχε, έφθασε τα 10 στις ΗΠΑ, ενώ από αυτό το Μουντιάλ, ενδεχομένως θα κερδίσει και την πρωτιά στην ιστορία των διοργανώσεων με τα 23 γκολ που έφθασε. Κάτι που θα συνέβαινε φυσικά από το επόμενο Μουντιάλ ακόμα κι αν δεν σημείωνε τα χθεσινά γκολ του κατά των ‘Αγγλων.
Το θέμα δεν είναι Μέσι ή Εμπαπέ. Ετσι κι αλλιώς ο Γάλλος σταρ, θα γράψει μεγαλύτερη ιστορία στα επόμενα Μουντιάλ και θα ανεβάσει κατά πολύ περισσότερο τον πήχη των ρεκόρ στις στατιστικές κατηγορίες. Το θέμα είναι πως από τη στιγμή που το παιχνίδια των ηττημένων των δυο ημιτελικών δεν έχει κέρδος για τον νικητή, ποιος ο λόγος ύπαρξης του, πέρα από το να γεμίζει ακόμη πιο πολύ τα ταμεία της Παγκόσμιας Συνομοσπονδίας;
Γιατί αν χθες δεν μιλούσε ο εγωισμός των παικτών που πήραν… πατριωτικά το παιχνίδι από κάποια στιγμή κι ύστερα, θα ήταν ό,τι πιο ανούσιο σε ματς που έχουμε δει σε ανάλογες περιπτώσεις στα Παγκόσμια Κύπελλα.
Αν θέλει η FIFA –και ειδικότερα ο ανεκδιήγητος Τζιάνι Ινφαντίνο – να δώσει νόημα στον μικρό τελικό, θα πρέπει να σκεφτεί κάτι άλλο, πέρα από τις τσέπες τις δικές του και της FIFA.
Με λίγα λόγια θα πρέπει να σκεφτεί και λίγο το… ποδόσφαιρο, το οποίο έχει περάσει σε… 3η μοίρα, αφού το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να μετράει δολάρια και πετροδόλαρα, να ψάχνει χορηγούς και διαφημίσεις και ουδόλως ενδιαφέρεται για αυτό καθαυτό το σπορ. Το οποίο φροντίζει να απομακρύνει από τον κόσμο.
Μην σας ξεγελάει ότι τα γήπεδα της διοργάνωσης ήταν κατάμεστα. Δείτε τη μεγάλη εικόνα. Το πιο λαϊκό και λαοφιλές άθλημα, απομακρύνεται από τη λαϊκή του βάση. Γιατί πόσοι φτωχοί στον πλανήτη μπορούν να πληρώσουν έστω και μια φορά τα πανάκριβα εισιτήρια των αγώνων; Ποιος -για παράδειγμα – Αργεντινός φίλαθλος με τις τρεις πτωχεύσεις της χώρας του, είχε να δώσει 2.000 δολάρια για το πιο φθηνό εισιτήριο, χώρια τα έξοδα του ταξιδιού και της διαμονής; Αν δεν ήταν μόνιμος κάτοικος ΗΠΑ, να έχει κι ένα μισθό ικανοποιητικό, ή αν δεν είναι πλούσιος, πως θα μπορέσει να βρεθεί στην εξέδρα; Απόψε, ποιος μέσος φίλαθλος της Ισπανίας και της Αργεντινής μπορεί να πληρώσει 11.500 δολάρια για να δει από κοντά τον τελικό, αν δεν βγάζει περισσότερα από 120.000 δολάρια τον χρόνο; Γιατί τόση είναι η μέση τιμή ενός εισιτηρίου του τελικού, σχεδόν 11.500 δολάρια και η Παγκόσμια Συνομοσπονδία πανηγυρίζει γι’ αυτό…
Δημοσιεύματα στην Αγγλία ανέφεραν πως ένας Αγγλος φίλαθλος που θα ήθελε να παρακολουθήσει αγώνες των Τριών Λιονταριών στις ΗΠΑ, θα έπρεπε να πληρώσει 30.000 λίρες μόνο για διαμονή, φαγητό και μετακινήσεις. Χωρίς τα εισιτήρια των αγώνων! Και μιλάμε για ένα μόνο άτομο. Αν κάποιος ήθελε να πάει με το παιδί του, θα χρειαζόταν 60.000 λίρες χωρίς τα εισιτήρια των αγώνων. Πόσοι είναι εκείνοι από τη μεσαία τάξη –αν υπάρχει πια – που μπορούσαν να ξοδέψουν τέτοια ποσά; Μόνο αν είναι πλούσιοι.
Και πλέον η FIFA το άθλημα των φτωχών το μετατρέπει σε άθλημα των πλουσίων. Όπως ακριβώς ήθελε να το μετατρέψει και η European Super League (βλέπε διοικήσεις Ρεάλ, Γιουβέντους κλπ) με το κλειστό πρωτάθλημα των ισχυρών της μπάλας.
Ή να το πω αλλιώς, θέλουν να δημιουργήσουν ένα κλειστό κλαμπ όπου η… πλέμπα θα μένει απέξω να παρακολουθεί από γιγαντοοθόνες και μέσα στα γήπεδα θα βρίσκεται όλη η οικονομική ελίτ του πλανήτη…