(KLODIAN LATO / EUROKINISSI)
Η αλήθεια είναι πως οι αλλαγές δεδομένων πολλές φορές μάς ξεπερνούν. Κάποιες δεν είναι οι αλλαγές που θα θέλαμε, άλλοτε είναι δύσκολο να τις κατανοήσουμε, όμως η ιδιότητα που έχουν είναι να κινούνται ανεξαρτήτως της θέλησής μας. Τι θέλω να πω με όλα αυτά; Ο αθλητισμός -άρα και το μπάσκετ- αλλάζει. Εμείς είμαστε έτοιμοι να αλλάξουμε;
Κάποια (όχι τυχαία) παραδείγματα, για να συμφωνήσουμε στο πρώτο σκέλος, της δεδομένης -στα δικά μου μάτια- αλλαγής. Το μπάσκετ, πόσο μάλλον το ποδόσφαιρο, ήταν λαϊκά αθλήματα. Καμία σχέση με το τένις, για παράδειγμα, που παλιά ήταν το άθλημα των… πλουσίων. Πλέον, το να παρακολουθήσεις το αγαπημένο σου σπορ είναι πονεμένη ιστορία.
Τα εισιτήρια στο Μουντιάλ κόστισαν μια περιουσία. Στην Αθήνα τον Μάιο έγινε ένα τεράστιο μπασκετικό πάρτι, από το οποίο αποκλείστηκαν πολλοί, που δεν είχαν να πληρώσουν το τσουχτερό αντίτιμο, για να βρεθούν στην εξέδρα. Κάποιοι θυσίασαν άλλα πράγματα, ενδεχομένως και τις διακοπές τους, για να βιώσουν τη μέθεξη του φάιναλ φορ.
Παλιά το να μετακινηθεί ένας παίκτης από τον έναν «αιώνιο» στον άλλον ήταν αιτία πολέμου. Τώρα είναι συχνό φαινόμενο. Όπως είναι αβέβαιο αν αυτόν που σήμερα αποθεώνει η εξέδρα θα τον βρίζει αύριο και τούμπαλιν. Πάρτε για παράδειγμα τον Τόμας Ουόκαπ. Αγαπημένο παιδί των «ερυθρόλευκων» οπαδών, με τους «πράσινους» να… βγάζουν αφρούς για την ελληνοποίησή του.
Η δημοφιλία του οδήγησε τη Νέα Δημοκρατία στη σκέψη να τον κατεβάσει στον Πειραιά, ο «Θωμάς» αγόρασε σπίτι στη Γλυφάδα, αλλά η πρόταση της Ντουμπάι και κάποιοι αδέξιοι διοικητικοί χειρισμοί, τον έφεραν απέναντι στους πιστούς του. Αίφνης ο Ουόκαπ έγινε «μαύρο πρόβατο» και ως εδώ άντε και είναι εύκολη η ανάγνωση.
Σκεφτείτε την πιθανότητα να επιστρέψει ο Φιλίπ Πετρούσεφ στο λιμάνι. Έφυγε κακήν κακώς, με το μεγαλύτερο μέρος τής ευθύνης να τον βαραίνει. Αποδοκιμάστηκε οσάκις βρέθηκε στο ΣΕΦ, αλλά πλέον το όνομά του έχει πέσει στο τραπέζι για αντί-Πίτερς (και όχι μόνο). Η αλήθεια είναι πως ο Σέρβος είναι ιδανική περίπτωση για τον Ολυμπιακό και αν τελικά τα βρουν οι δύο πλευρές, οι οπαδοί πρέπει εκ νέου να τον αγαπήσουν.
Μπορώ να γράφω ώρες, αλλά θαρρώ το μήνυμα εστάλη. Το ποτάμι κυλά και είναι ορμητικό. Παρασέρνει αντιλήψεις και τρόπο προσέγγισης του οπαδικού αθλητισμού. Πλέον δεν είναι όλα «άσπρο μαύρο» ή στην περίπτωση μας «κόκκινο πράσινο». Πρέπει να δούμε και τις υπόλοιπες αποχρώσεις, να χαλαρώσουμε λίγο, να απολαύσουμε το προσφερόμενο θέαμα, γιατί εκεί οδηγούνται τα σπορ.
Είμαστε έτοιμοι; Θαρρώ πως όχι, αλλά αυτό ελαχίστως ενδιαφέρει την… ιστορία. Γιατί οι αλλαγές θα γίνουν με ή χωρίς τη θέλησή μας. Κανείς δεν θα ρωτήσει τον μέσο οπαδό, αν τα νέα δεδομένα, τα ακριβά εισιτήρια, η μίνιμουμ ταύτιση με παίκτες σύμβολα, είναι της προτίμησής του.
Εδώ ισχύει το «δεν ήταν το πάρτι που θέλαμε να πάμε, αλλά αφού ήρθαμε ας χορέψουμε». Οι φανατικοί οπαδοί είτε θα βάλουν νερό στο κρασί τους, είτε θα ξεπεραστούν από την ίδια τη ζωή. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν πρέπει να συνεχίσουν να υπάρχουν, καθώς είναι η κινητήριος δύναμη των ομάδων. Όχι των κλαμπ.
Για παράδειγμα ο τύπος που πληρώνει θέση για να ακουμπούν τα πόδια του στην πλάγια γραμμή τού γηπέδου, έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον από αυτόν που ξελαρυγγιάζεται στο πέταλο. Ο δεύτερος είναι μέρος τής ομάδας, ο πρώτος είναι το… target group που χτυπά το τμήμα μάρκετινγκ, το οποίο κερδίζει ολοένα και περισσότερο χώρο, χωρίς αυτό να είναι κατ’ ανάγκη θετική εξέλιξη.
Για τους ρομαντικούς, που ίσως διαβάζοντας αυτές τις σκέψεις να τους σηκώνεται η τρίχα, ισχύει το τραγούδι τού Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα, χωρίς εμένα. Για όσους μπορούν να παρακολουθήσουν την εξέλιξη κι είναι ιδιαιτέρως προσαρμοστικοί… πλάκα έχει.
Το βέβαιο είναι πως σε μια πενταετία (και πολύ λέω) ο αθλητισμός που είχαμε μάθει δεν θα έχει καμία σχέση με τα σπορ που θα βλέπουμε. Άλλωστε κι η χθεσινή αμερικανιά τού ημιχρόνου τού τελικού τού Μουντιάλ, για τους τηλεθεατές ήταν υπερθέαμα και μια καρικατούρα μπροστά σε green box για όσους ήταν στο γήπεδο…