Ήταν 8 Ιουνίου 1986 και στο Μεξικό είχε ξεκινήσει ήδη η διοργάνωση του 13ου Παγκοσμίου Κυπέλλου. Στο στάδιο «Νέσα 86» στην πόλη Νεσαουαλκόγιοτλ, παρουσία 26.000 θεατών, έπαιξαν για τη 2η αγωνιστική του 5ου ομίλου η Δανία με την Ουρουγουάη. Και στο 20ο λεπτό ο Ουρουγουανός αμυντικός Μιγκέλ Μπόσιο σήκωσε στον αέρα τον Λάουντρουπ με ένα εγκληματικό τάκλιν. Ο Μεξικανός διαιτητής Ραμίρες χωρίς χρονοτριβή απέβαλε τον σκληροτράχηλο αμυντικό, οι Νοτιοαμερικάνοι έμειναν με 10 παίκτες και η Δανία έκανε πάρτι συντρίβοντάς τους με 6-1, σε ένα παιχνίδι που αποδείχθηκε πολύ πιο βρώμικο από όσο πίστευαν εκείνη την εποχή οι φίλαθλοι ότι μπορούσε να παίξει η Ουρουγουάη.
Στις 13 Ιουνίου στο ίδιο γήπεδο, για την 3η αγωνιστική του ομίλου η Ουρουγουάη έπαιξε με τη Σκωτία σε ένα ματς που ήθελε πάση θυσία βαθμό ή βαθμούς για να προκριθεί ως 3η στην επόμενη φάση. Και στα 56 δευτερόλεπτα από την έναρξη του αγώνα, ο Ζοζέ Μπατίστα έκανε ένα δολοφονικό τάκλιν στη… σέντρα του γηπέδου στον Σκωτσέζο Γκόρντον Στράχαν, με αποτέλεσμα να δει την κόκκινη κάρτα του Γάλλου ρέφερι, Ζοέλ Κινιού. Αποβολή που μέχρι σήμερα παραμένει η πιο γρήγορη στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων.
‘Εκτοτε η σκληροτράχηλη Ουρουγουάη μπήκε για τα καλά (βλέπετε είχαν προηγηθεί οι σύλλογοι της την δεκαετία του ‘60 και του ‘70) στη μαύρη λίστα των εθνικών ομάδων με το πιο βρώμικο ποδόσφαιρο παγκοσμίως…
Γιατί τα θυμήθηκα όλα αυτά; Γιατί μετά από 40 χρόνια, είδα τα ξημερώματα της Κυριακής τον αγώνα Γαλλίας – Παραγουάης και το αναχρονιστικό, βρώμικο, αντι-ποδόσφαιρο των Νοτιοαμερικάνων και ανατρίχιασα! Ποδόσφαιρο που ουδεμία σχέση είχε με το σπορ! Ένα παιχνίδι όπου η μια ομάδα προσπαθούσε να παίξει μπάλα απέναντι σε μια άλλη, η οποία επιδόθηκε σε πολεμικές τέχνες για να σώσει το τομάρι της.
Μπορεί να σας φαίνονται υπερβολικά όλα αυτά, όμως ήταν η πραγματικότητα. Και η έκπληξη έχει να κάνει κυρίως με το γεγονός πως σε όλες τις παρουσίες της σε Μουντιάλ (εννέα), η Παραγουάη έπαιζε συμπαθητικό ποδόσφαιρο και ουδέποτε κατέφυγε στην απόλυτη βρωμιά. Είχε πάντα παίκτες τεχνίτες, είχε ποδοσφαιριστές που έγραψαν ιστορία στα ευρωπαϊκά γήπεδα με τους συλλόγους τους (Βαλντές, Καρντόσο κλπ), ήταν πάντα μια συμπαθητική ομάδα. Όπως ήταν και στα τρία παιχνίδια του ομίλου της σε αυτήν τη διοργάνωση. Μπορεί να ήταν μικρών δυνατοτήτων, αλλά παρέμενε συμπαθητική. Και παρέμεινε ίδια και στη φάση των «32» που απέκλεισε στα πέναλτι την Γερμανία!
Όμως στο παιχνίδι με τους Γάλλους μεταμορφώθηκε σε «δολοφονική μηχανή» που ουδεμία σχέση είχε με ποδόσφαιρο. Βρώμικα φάουλ, χτυπήματα εκτός φάσης με αγκωνιές, κλωτσιές με τις τάπες, μέχρι και… σκάψιμο του σημείου του πέναλτι μήπως και στραβοπατήσει ο Εμπαπέ κατά την εκτέλεση, αντι-ποδόσφαιρο και κατενάτσιο βγαλμένο από την δεκαετία του ’70 με την Ίντερ του Χελένιο Χερέρα.
Όπως αποδείχθηκε τελικά, το μόνο αγωνιστικό πλάνο των Παραγουανών σε αυτό το παιχνίδι ήταν τα «mind games», τα παιχνίδια μυαλού σε βάρος των «τρικολόρ», σε μια απέλπιδα προσπάθεια να τους χαλάσουν την αυτοσυγκέντρωση, να τους εκνευρίσουν όσο πάει, έτσι ώστε α αντιδράσουν να πέσουν στη παγίδα και να αποβληθεί…
…Όμως οι Γάλλοι δεν τσίμπησαν. Κατάφεραν να αντέξουν στις προκλήσεις απέναντι σε ποδοσφαιριστές τύπου Γκαλάρσα, Κάσερες, Γκόμες, Βελάσκεθ και να πάρουν το ματς και την πρόκριση. Ανεκδιήγητος εδώ και ο ρέφερι από το Ουζμπεκιστάν που κατάφερε το ακατόρθωτο: να δείξει τρεις κίτρινες στο παιχνίδι, όλες στους Γάλλους! Και μόνο αυτό δείχνει τη δική του ανικανότητα να διαχειριστεί παιχνίδι νοκ άουτ σε ένα Μουντιάλ αλλά και την ανεπάρκεια των διαιτητών στο VAR, που ενώ έβλεπαν χτυπήματα βρώμικα εκτός φάσης, σφύριζαν αδιάφορα. Και το πράγμα γι’ αυτούς γίνεται ακόμα χειρότερο γιατί στην εποχή που FIFA και UEFA έχουν παραδώσει κυριολεκτικά το άθλημα στην τεχνολογία –υποτίθεται- για να διορθωθούν οι όποιες αδικίες στα παιχνίδια- με δεκάδες κάμερες, οθόνες, μικροτσίπ, αισθητήρες, ελέγχους για πέναλτι, οφσάιντ, κόρνερ και πλάγια, για χρονομετρήσεις των πάντων, εντούτοις κατάφεραν το ακατόρθωτο. Να τελειώσει η Παραγουάη τον αγώνα χωρίς μια κάρτα, έστω κίτρινη…
Όπως και να έχει, κι άλλες ομάδες έπαιξαν αμυντικά, όμως δεν κατέφυγαν σε αθέμιτα μέσα. Επαιξαν κλειστά πίσω και σε κάθε ευκαιρία έβγαιναν στην αντεπίθεση για να αιφνιδιάσουν. Παραδείγματος χάρη, το Πράσινο Ακρωτήριο κέρδισε τον σεβασμό όλων γιατί έπαιξε ποδόσφαιρο. Το Κουρασάο έκανε ό,τι μπορούσε, το Ουζμπεκιστάν το ίδιο, ο Παναμάς επίσης. Όμως αυτό που είδαμε από την Παραγουάη στο συγκεκριμένο ματς, ήταν ταινία τρόμου, βγαλμένη από τα καλύτερα της δεκαετίας του ’80 σε ντέρμπι Ιωνικού – Προοδευτικής ή Αιγάλεω – Προοδευτικής ή Περαμαϊκού – Αίαντα Σαλαμίνας στα γήπεδα του Πειραιά και της Β’ εθνικής…