Τις τελευταίες ημέρες, το «Euphoria», με πρωταγωνίστρια τη
Σίντνεϊ Σουίνι, μόνο ευφορία δεν λες ότι αναβλύζει στους χρήστες του διαδικτύου που παρουσιάζονται ως αυτόκλητοι υπερασπιστές της ηθικής και της γυναικείας υπόστασης.
Ένα κύμα οργής ξεχείλισε, όπως το πληθωρικό στήθος της πρωταγωνίστριας από τα στενά outfits για τις ανάγκες της σειράς. Μιας σειράς που δεν είναι τίποτα άλλο από ένας οχληρός καθρέπτης της πραγματικότητας εκεί έξω.
Τι κι αν στις μέρες μας ο (κυριολεκτικά) οποιοσδήποτε, οποιασδήποτε ηλικίας είναι μόνο μερικά κλικς μακριά από προκλητικό περιεχόμενο που θα έκανε ακόμα και την Κάσι να κοκκινίσει από ντροπή, κάποιοι κάνουν λόγο για ανατριχιαστικά τολμηρές σκηνές, «τελετουργικό ταπείνωσης», ακόμα και για να εκμετάλλευση της γυναίκας.
Στο νέο επεισόδιο της σειράς του HBO, με τίτλο «This Little Piggy», η ηρωίδα της Σουίνι εμφανίστηκε να πιπιλά το δάχτυλο του ποδιού της, ενώ τραβούσε βίντεο για το OnlyFans, ενώ αργότερα έμεινε εντελώς γυμνόστηθη μπροστά σε πελάτη.
Αλλά κάπου εδώ τελειώνουν τα spoilers γιατί αρχίζουν τα βλοσυρά σχόλια από όσους έσπευσαν να πιάσουν το διαδικτυακό σφυρί του δικαστή, περιτυλίγοντάς τα με τη βιολετί κορδέλα ενός φεμινιστικού κακέκτυπου.
«Ντροπή για την Κάσι που πουλά το σώμα της και ντροπή για τη Σίντνεϊ που την υποδύεται!». Aν έχεις ωστόσο το ελάχιστο ένστικτο επιβίωσης στον οχετό του διαδικτύου, θα αναρωτηθείς πώς γίνεται να σέρνεται στον «δρόμο της ντροπής», σαν άλλη Σέρσεϊ Λάνιστερ, μια ηθοποιός που απλά υποδύεται έναν ρόλο. Έναν ρόλο μάλιστα που μπορεί να κάνει, στη διπλή ζωή της, η διπλανή σου στο μετρό.
Σε έναν πραγματικό κόσμο που ανεχόμαστε τις γενοκτονίες υπό διάφορους μανδύες εξαγνισμού, σε έναν καταρρέοντα κόσμο που σύμφωνα με έκθεση της UNICEF (για το 2021), ένα παιδί πεθαίνει κάθε 4,4 δευτερόλεπτα, ξαφνικά μάς σόκαρε μια σειρά που δείχνει ένα κορίτσι να γυρίζει περιεχόμενο για το OnlyFans του, τρυπώντας την οθόνη για να μας ξεβολέψει από τη αποστειρωμένη γυάλινη σφαίρα του καναπέ.
Τα δράματα του HBO ήταν κάποτε διαβόητα για το «sexposition» – την ξεδιάντροπη τεχνική προώθησης της αφήγησης με φόντο γυμνά γυναικεία σώματα. Οι Sopranos θα έστηναν συζητήσεις για την εξέλιξη της πλοκής στο στριπτιτζάδικο Bada Bing! όπου οι βαρετοί διάλογοι θα μπορούσαν να αναζωογονηθούν από τις (ποτέ δεν καταλάβαμε γιατί) εξωτικές χορεύτριες. Ομοίως, το Game of Thrones συχνά ενίσχυε τα παιχνίδια εξουσίας με τις σεξεργάτριες του Westeros. Όχι πια! Οι καιροί άλλαξαν και το αχρείαστο γυναικείο γυμνό δεν είναι πλέον η προεπιλεγμένη ρύθμιση – βλέπε τις πριαπιστικές συνήθειες του Μάικ Γουάιτ στο The White Lottus.
Κανείς ωστόσο δεν είναι έξαλλος με τη σεξουαλική αντικειμενοποίηση ενός άνδρα ηθοποιού. Κανείς δεν απαιτεί από τους αντίστοιχους άνδρες να απορρίψουν αυτούς τους ρόλους.
Μια γυναίκα που σεξουαλικοποιείται στην οθόνη είναι ηθικός ξεπεσμός. Ένας άνδρας σεξουαλικοποείται από τις ίδιες γυναίκες και είναι απλά Πέμπτη.
Κάποιες γυναίκες το βλέπουν αμέσως. Άλλες πληκτρολογούν ήδη γιατί είναι διαφορετικό. Αλλά γιατί να είναι διαφορετικό το ανδρικό από το γυναικείο σώμα;
Η ίδια η Σίντνεϊ Σουίνι είχε ξεμπροστιάσει άλλωστε την υποκρισία κάποιων γυναικών μετά τα σχόλια για το σαπούνι που κυκλοφόρησε με νερό από το αφρόλουτρό της, ωστόσο «λάτρεψαν το νερό από το μπάνιο του Τζέικομπ Ελόρντι» (αναφερόμενη στη viral σκηνή από το Saltburn, στην οποία ο χαρακτήρας του Μπάρι Κίογκαν πίνει τα απόνερα από το μπάνιο του χαρακτήρα του Ελόρντι).
Ο Μπάρι Κίογκαν στην επίμαχη σκηνή από το Saltburn / Amazon MGM Studios
Στο δραματικό κυνήγι της Κάσι για επιβεβαίωση και αποδοχή, η Σουίνι αποκαλύπτει πολύ περισσότερο δέρμα από όσο θα περίμενε μερίδα του τηλεοπτικού κοινού, ενώ ο εκούσια ανύπαρκτος εξωραϊσμός σκηνοθετικά, το αποπροσανατολίζει από μία ερμηνεία που σίγουρα συγκαταλέγεται (τουλάχιστον) στις πιο πολυσυζητημένες. Για τους λάθος λόγους.
Ο ωμός αντικατοπτρισμός της πραγματικότητας γύρω μας, έθρεψε κυρίως την οργή γυναικών που εθελοτυφλούν (;), καθώς η υπαρκτή ανάγκη υπαρκτών ανθρώπων να βρουν οικονομική ή ψυχολογική διέξοδο γέννησε τις πλατφόρμες σεξουαλικού περιεχομένου έναντι αμοιβής.
Στη σειρά αποτυπώνεται μάλιστα το τρομακτικό μέγεθος μιας πολυσχιδούς βιομηχανίας που γιγαντώνεται μέρα με τη μέρα, προκειμένου να ικανοποιήσει ένα αδηφάγο κοινό, το οποίο ζητάει συνεχώς κι άλλο, ξεχειλώνοντας την έννοια του extreme content. Είναι, δε, κάτι παραπάνω από πρόθυμο να πληρώσει όσο-όσο για αυτό, ρίχνοντας αρειμανίως χρήμα στον μύλο μιας ψευδεπίγραφης υπόσχεσης για εύκολη επιτυχία, μόνο που από πίσω κρύβεται το σκοτάδι, η πίεση και η χειραγώγηση.
Στη σειρά (όπως και στην πραγματικότητα) άλλωστε, η Κάσι έχει και μάνατζερ (τη Μάντι) η οποία όταν δεν τη σπρώχνει να ξεπεράσει τα όριά της και να προσφέρει περισσότερα από όσα ίσως είναι έτοιμη να δώσει, δουλεύει στο laptop της, δίπλα από τον χαρακτήρα της Σουίνι που αυτοϊκανοποιείται, πριν στείλει τα χρησιμοποιημένα εσώρουχά της σε πελάτη.
«Όσο πιο θυμωμένοι γίνονται αυτοί οι ηλίθιοι, τόσο περισσότερα χρήματα βγάζεις» εμφανίζεται να της λέει η Μάντι, συνοψίζοντας εύστοχα σε λίγες λέξεις μια πραγματικότητα που αντί να είναι η ουσία της συζήτησης, εξόργισε επειδή εγχαράχτηκε από το πληθωρικό σώμα μιας ηθοποιού.
Αλήθεια, θα πυροδοτούσε τόσες αντιδράσεις η σειρά αν η Σίντνεϊ Σουίνι δεν είχε το πλούσιο αυτό ντεκολτέ για το οποίο έχουν χυθεί άπλετοι τόνοι διαδικτυακού μελανιού;
Ή μήπως αυτό είναι τελικά που μας ενοχλεί; Γιατί δεν προκλήθηκαν οι ίδιες αντιδράσεις για τις – ίσως και πιο – σκληρές σκηνές σχετικά με τον εθισμό στα ναρκωτικά;
Η σεξουαλικότητα και η έκθεση της γυμνής σάρκας ηλεκτρίζουν περισσότερο κάποιες ευαίσθητες χορδές μας και τότε, με το πρόσχημα της κριτικής, σταυρώνουμε ένα γυναικείο σώμα που χωρίς καμπύλες δεν θα μας φαινόταν το ίδιο προκλητικό.
Όσο πραγματικός ωστόσο είναι ο κόσμος που απαθανατίζεται στο Euphoria, τόσο πραγματική είναι και η υποκριτική αντιμετώπιση του γυναικείου σώματος στον ίδιο κόσμο που παλεύει ακόμη να συμφωνήσει για το αυτονόητο δικαίωμα στην αυτοδιάθεση.
Η Σίντνεϊ Σουίνι σε σκηνή από τη Season 3 του Euphoria / HBO Max
Η Σίντνεϊ Σουίνι, μαζί με το στήθος της, μας πέταξε στα μούτρα και όλα τα στερεότυπα γύρω από το γυναικείο σώμα που πρέπει επιτέλους να αποτάξουμε από πάνω μας ως κοινωνία.
Αλλά η αμηχανία και το άβολο θα έπρεπε να ήταν τα τελευταία που μας κυριεύουν στη θέα ενός γυμνού γυναικείου σώματος που εν έτει 2026 αποτυγχάνουμε να διαχειριστούμε.
Αν πάλι κάποιοι αδυνατούν να διαχωρίσουν έναν φανταστικό χαρακτήρα από μία πραγματική γυναίκα που κάνει απλά τη δουλειά της, συγχέοντας τον ρόλο με τον άνθρωπο, αυτός ο κόσμος πρέπει να αρχίσει πάλι από τα βασικά. Όχι μόνο να εκπαιδευτεί ώστε να αντιλαμβάνεται έναν εύθραυστο άνθρωπο δίπλα του που έχει πραγματικά ανάγκη και ζητά απελπισμένα την αποδοχή, αλλά να κοιτάζει κατάματα την (όποια) Σίντνεϊ Σουίνι. Για την ακρίβεια, ίσως και λίγο πιο κάτω. Όσο πλούσιο στήθος κι αν έχει.