Φωτογραφία: Pixabay
Για δεκαετίες, η κατασκευή της Μεγάλης Πυραμίδας της Γκίζας παρέμενε ένα από τα μεγαλύτερα αρχαιολογικά μυστήρια. Πώς κατάφεραν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι να ανυψώσουν και να τοποθετήσουν εκατομμύρια τεράστιους λίθους, ορισμένοι από τους οποίους ζύγιζαν έως και 15 τόνους, χωρίς τη βοήθεια σύγχρονων μηχανημάτων; Μια νέα μελέτη υποστηρίζει ότι ίσως βρίσκεται πολύ κοντά στην απάντηση.
Σύμφωνα με την έρευνα, μια κρυφή σπειροειδής ράμπα στο εσωτερικό της Πυραμίδας του Χέοπα μπορεί να έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ανέγερση του μνημείου, προσφέροντας μια λύση στο πρόβλημα της μεταφοράς των τεράστιων πέτρινων όγκων.
Η θεωρία, που προτείνει ο επιστήμονας υπολογιστών Βιθέντε Λουίς Ροσέλ Ρόιγκ, βασίζεται στην ιδέα ότι οι εργάτες χρησιμοποίησαν μια «ράμπα στις ακμές» της πυραμίδας. Πρόκειται για μια κεκλιμένη διαδρομή που δημιουργούνταν στα εξωτερικά σημεία της κατασκευής κάθε φορά που προστίθετο ένα νέο επίπεδο, επιτρέποντας τη σταδιακή ανύψωση των λίθων χωρίς την ανάγκη τεράστιων εξωτερικών κατασκευών.
Η μέθοδος αυτή θα επέτρεπε στους εργάτες να μετακινούν τους ογκόλιθους επίπεδο προς επίπεδο, καθώς η ίδια η πυραμίδα μεγάλωνε. Για ένα έργο τέτοιας κλίμακας, η τεχνική θεωρείται ιδιαίτερα αποτελεσματική, καθώς η Μεγάλη Πυραμίδα φτάνει σε ύψος περίπου 147 μέτρα (481 πόδια), ενώ η βάση της εκτείνεται σε μήκος περίπου 230 μέτρων σε κάθε πλευρά και αποτελείται από περίπου 2,3 εκατομμύρια λίθους.
Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν προσομοιώσεις για να υπολογίσουν τον χρόνο που θα απαιτούνταν με τη συγκεκριμένη μέθοδο. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι εργάτες θα μπορούσαν να τοποθετούν έναν λίθο κάθε τέσσερα έως έξι λεπτά, γεγονός που θα επέτρεπε την ολοκλήρωση της πυραμίδας σε περίπου 14 έως 21 χρόνια.
Ωστόσο, όταν συνυπολογιστούν και άλλες διαδικασίες, όπως η εξόρυξη των λίθων, η μεταφορά τους, η οργάνωση των εργατών και τα διαλείμματα εργασίας, η εκτίμηση αυξάνεται στα 20 έως 27 χρόνια, ένα χρονικό διάστημα που συμφωνεί με τις υπάρχουσες αρχαιολογικές εκτιμήσεις.
Η πιθανή ύπαρξη μιας εσωτερικής ράμπας θα μπορούσε επίσης να εξηγήσει ορισμένα από τα κενά και τους άγνωστους χώρους που έχουν εντοπιστεί μέσα στην πυραμίδα, καθώς τμήματα της κατασκευής μπορεί να παραμένουν κρυμμένα μέχρι σήμερα.
Όπως αναφέρει ο Ροσέλ Ρόιγκ σε μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό NPJ Heritage Science, οι κατασκευαστές της εποχής του Παλαιού Βασιλείου δεν διέθεταν σιδερένια εργαλεία, τροχοφόρα συστήματα βαριάς μεταφοράς ή σύνθετους τροχαλίες.
Είχαν όμως στη διάθεσή τους χάλκινα εργαλεία, έλκηθρα που κινούνταν πάνω σε βρεγμένες επιφάνειες για τη μείωση της τριβής, σχοινιά, μοχλούς, χωμάτινες κατασκευές και πλοιάρια στον Νείλο για τη μεταφορά υλικών.
Παρά τη νέα θεωρία, οι ερευνητές αναγνωρίζουν ότι εξακολουθούν να υπάρχουν ερωτήματα σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο οι αρχαίοι Αιγύπτιοι κατάφεραν να οργανώσουν ένα τόσο περίπλοκο έργο, μετακινώντας τεράστιες ποσότητες υλικών με περιορισμένη τεχνολογία.
Η Μεγάλη Πυραμίδα, χτισμένη πριν από περίπου 4.500 χρόνια, συνεχίζει έτσι να αποκαλύπτει σταδιακά τα μυστικά της, αποδεικνύοντας την τεχνική αρτιότητα ενός πολιτισμού που κατάφερε να δημιουργήσει ένα από τα μεγαλύτερα αρχιτεκτονικά επιτεύγματα στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Πηγή: Indy100