Η φωτογράφος Andrea Martí σκηνοθετεί σκηνές οικειότητας σε μια εποχή όπου οι νεότερες γενιές νιώθουν όλο και πιο αποκομμένες και μοναχικές.
Σε ένα σκοτεινό κλαμπ του Λονδίνου, κάτω από κόκκινες γιρλάντες και φώτα που θυμίζουν άλλη εποχή, έξι ζευγάρια φιλιούνται αγκαλιασμένα. Η εικόνα μοιάζει με κινηματογραφικό καρέ από μια άγνωστη δεκαετία, με μια αίσθηση νοσταλγίας και οικειότητας που μοιάζει να έρχεται σε αντίθεση με τη σύγχρονη πραγματικότητα της απομόνωσης και της ψηφιακής σύνδεσης.
Αυτή ακριβώς την αντίθεση εξερευνά η φωτογράφος Andrea Martí στη νέα της σειρά “Everyone is Beautiful and No One is Horny” («Όλοι είναι όμορφοι και κανείς δεν ποθεί»), ένα έργο που εστιάζει στην απουσία ερωτικής έντασης και πραγματικής ανθρώπινης σύνδεσης στη σύγχρονη κουλτούρα.
Ο τίτλος της σειράς παραπέμπει σε ένα viral δοκίμιο του 2021, το οποίο σχολίαζε την εικόνα των σύγχρονων κινηματογραφικών ηρώων: ανθρώπων που παρουσιάζονται ως εντυπωσιακά όμορφοι και αψεγάδιαστοι, αλλά χωρίς πάθος ή επιθυμία.
«Όλοι στα μέσα έχουν όμορφα σώματα, αλλά βλέπουμε όλους αυτούς τους ελκυστικούς ανθρώπους και δεν υπάρχει ένταση. Δεν υπάρχει επιθυμία, λαχτάρα, τίποτα», εξηγεί η Martí.
Η φωτογράφος δημιούργησε τη σειρά στο πλαίσιο των μεταπτυχιακών σπουδών της στο University of the Arts London, έχοντας ως αφετηρία τις συζητήσεις γύρω από τη Gen Z, μια γενιά που σύμφωνα με αρκετές μελέτες εμφανίζεται να κάνει λιγότερο σεξ, να αποφεύγει περισσότερο τα ραντεβού και να βιώνει εντονότερα το αίσθημα της μοναξιάς.
Η Martí επηρεάστηκε από τα πορτρέτα της νεανικής κουλτούρας του φωτογράφου Tom Wood από τη δεκαετία του 1980, αλλά και από τις αναμνήσεις της μητέρας της από τις νυχτερινές εξόδους μιας άλλης εποχής.
Για τις ανάγκες του πρότζεκτ, η Martí φωτογράφισε πραγματικά ζευγάρια στο Bethnal Green Working Men’s Club, έναν ιστορικό χώρο του Λονδίνου που από πρώην ανδρικός κοινωνικός σύλλογος έχει μετατραπεί σε σημείο αναφοράς για drag shows, burlesque και disco βραδιές.
Τα ζευγάρια κλήθηκαν να φιληθούν μπροστά στον φακό, όχι ως σκηνοθετημένοι χαρακτήρες αλλά ως άνθρωποι που ήδη μοιράζονταν μια προσωπική σχέση. Η επιλογή αυτή ήταν συνειδητή, καθώς η φωτογράφος δεν ήθελε η εικόνα να βασίζεται σε μια προσποιητή οικειότητα.
Ωστόσο, η διαδικασία δεν ήταν χωρίς δυσκολίες. Κάποιοι συμμετέχοντες ακύρωσαν τελευταία στιγμή, καθώς οι σχέσεις τους είχαν ήδη τελειώσει μέχρι την ημέρα της φωτογράφισης.
Η Martí πέρασε οκτώ ώρες καταγράφοντας στιγμές μέσα στον χώρο: ζευγάρια σε σκάλες, φιλιά στις πόρτες και βλέμματα μέσα στο κόκκινο φως του κλαμπ. Ένα σκηνικό που η ίδια περιγράφει ως «χρονοκάψουλα», χάρη στα παλιά πλακάκια, τη μεγάλη κόκκινη καρδιά στη σκηνή και τη ρετρό διακόσμηση.
Η Martí πέρασε οκτώ ώρες φωτογραφίζοντας ζευγάρια στο Bethnal Green Working Men’s Club στο Λονδίνο, αξιοποιώντας τη ρετρό ατμόσφαιρα του χώρου για να δημιουργήσει το κατάλληλο σκηνικό.
Πίσω από το έργο της βρίσκεται ένας ευρύτερος προβληματισμός για τον τρόπο με τον οποίο η σύγχρονη ζωή έχει μετατρέψει την αυτοβελτίωση σε διαρκή στόχο.
«Όλοι θέλουν να παρακολουθούν τις θερμίδες τους, να δείχνουν τέλειοι και να έχουν επιτυχημένες καριέρες. Δεν μένει χρόνος για τον αισθησιασμό», σημειώνει η φωτογράφος.
Για την ίδια, το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη ομορφιάς, αλλά η απουσία αυθορμητισμού και πραγματικής σύνδεσης.
Η αισθητική της σειράς αντλεί έμπνευση από τη φωτογραφική δουλειά του Tom Wood πάνω στη νεανική κουλτούρα των κλαμπ τη δεκαετία του 1980, αλλά και από τις αφηγήσεις της μητέρας της για τις νυχτερινές εξόδους μιας άλλης εποχής.
«Θυμάμαι τη μητέρα μου να μου λέει ότι παλιά, στο τέλος της βραδιάς, έβαζαν αργή μουσική και οι άνθρωποι χόρευαν αγκαλιά. Νομίζω ότι προσπάθησα να ξαναδημιουργήσω αυτή τη στιγμή», λέει.
Μέσα από τις εικόνες της, η Andrea Martí δεν επιχειρεί να αποδείξει ότι ο έρωτας έχει χαθεί. Αναζητά, όμως, εκείνες τις στιγμές αυθεντικής επιθυμίας και εγγύτητας που συχνά μοιάζουν να χάνονται πίσω από την τέλεια εικόνα που προβάλλεται καθημερινά.
Πηγή: CCN