Καλή μέρα για όσους διαβάζουν fan fiction της αγαπημένης τους μπάντας, έβλεπαν «Supernatural» ή ήταν στο Tumblr όσο ήταν έφηβες. Εχθές, την Κυριακή 28 Ιουνίου, οι Three Days Grace και οι Black Veil Brides ήρθαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα, με τους ανερχόμενους και απόλυτα ταιριαστούς Overgrown να παίζουν support σε ένα επετειακό Release που έχει βαλθεί να κάνει το παιδί μέσα μου να ουρλιάξει.
Οι Overgrown, η nu-grunge (όπως χαρακτηρίζει τον εαυτό της) μπάντα από την Μ. Βρετανία άνοιξε τη συναυλία με τον heavy ήχο της. Μπορεί το κουαρτέτο να μην έχει κυκλοφορήσει ακόμη το πρώτο του άλμπουμ, αλλά η δυναμική τους παρουσία είναι μαγνητική. Πριν τρεις εβδομάδες έβγαλαν το νέο τους single, «Breathe», ενώ τους τελευταίους μήνες τους έχουν περάσει στον δρόμο, σε φεστιβάλ, δικές τους εμφανίσεις αλλά και ανοίγοντας για άλλες μπάντες της μέταλ και alternative ροκ σκηνής.
Συμβαίνει συχνά η πρώτη εμφάνιση του απογεύματος να είναι «καταδικασμένη» λόγω της ζέστης, αλλά οι Overgrown κατάφεραν να ξεπεράσουν αυτό το εμπόδιο και να φτιάξουν την ατμόσφαιρα της βραδιάς. Χαζεύοντας τον λογαριασμό τους στο Instagram σήμερα βλέπω πως κάτω από κάθε ανάρτησή τους, νέοι θαυμαστές εμφανίζονται, αποθεώνοντας το σετ της προηγούμενης βραδιάς. Όπως είναι φυσικό, πολλοί από αυτούς είναι Έλληνες.
Ακριβώς όπως και οι Three Days Grace, οι Black Veil Brides έχουν καταφέρει να κατακτήσουν επάξια μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά του ελληνικού κοινού. Η μπάντα ιδρύθηκε το 2006 και μόλις δύο χρόνια αργότερα κατάφερε να γίνει viral πριν το viral, όταν το τραγούδι τους «Knives and Pens» κατέκτησε το MySpace. Η glam rock αισθητική τους, με έντονο μακιγιάζ, ξασμένο μαλλί, και δερμάτινα, κι οι καταθλιπτικοί στίχοι, πολλοί εκ των οποίων εμπνευσμένοι από τα βιώματα των μελών, οδήγησαν σε δύο πολύ αντικρουόμενα φαινόμενα: από τη μια πλευρά, να χαρακτηρίζονται ως «Hot Topic metal» (αυτή η κατάρα όλων των λίγο πιο δραματικών emo μπαντών, να θεωρούνται πόζεροι) και να γιουχάρονται από το κοινό όταν έπαιζαν με άλλες μπάντες. Η ακριβώς αντίθετη πλευρά του νομίσματος ήταν λίγο πιο παράξενη: να πρωταγωνιστούν σε ιντερνετικό fan fiction, με το φανατικό τους κοινό να φαντασιώνεται, τι άλλο, πως απήχθη από την μπάντα αλλά τελικά έζησαν έναν αμοιβαίο έρωτα με τον φρόντμαν, Άντι Μπίρσακ.
Αυτό το κοινό βρέθηκε και στη χθεσινή συναυλία, τραγουδώντας κάθε στίχο και φωνάζοντας ανάμεσα στα τραγούδια, κρατώντας χαρτόνια στα οποία εξέφραζαν την αγάπη τους για την μπάντα. Ο Μπίρσακ διάβασε πολλά από αυτά, απαντώντας με ευγνωμοσύνη, ανακοινώνοντας μάλιστα το επικείμενο σόου της μπάντας στην Ελλάδα στις 11 Φεβρουαρίου του 2027. Δεν έλειψαν, βέβαια και τα παράπονα, αφού ο Μπίρσακ ισχυρίστηκε πως το φεστιβάλ δεν προώθησε καθόλου την εμφάνισή τους και δεν ανέβασε κανένα βίντεό τους στον λογαριασμό του στο Instagram.
Αργότερα ανέβηκαν στη σκηνή οι Three Days Grace κι έτσι το Release κατάφερε να εκπληρώσει ένα ακόμη εφηβικό μου όνειρο το φετινό καλοκαίρι. Καθώς ερχόμουν στην Πλατεία Νερού, διάβαζα αναρτήσεις στο Reddit που εξηγούσαν το δράμα που οδήγησε στο να έχει η μπάντα δύο τραγουδιστές, τον Άνταμ Γκοντιέρ και την πιο πρόσφατη προσθήκη, τον Ματ Γουόλστ. Παρά τις φήμες, οι δυο τους φάνηκαν να συνεργάζονται τέλεια, τραγουδώντας από κοινού τόσο τα καινούρια, όσο και τα παλιά τραγούδια.
Αυτό που περίμενα περισσότερο από όλα και που, όπως είπε και ο Γκοντιέρ, έχει πλέον γίνει ένα είδος ύμνου για τις σχέσεις που πεθαίνουν, ήταν το «I Hate Everything About You». Μάλλον δεν είμαι η μόνη, αφού όσοι βρισκόντουσαν δίπλα μου φώναζαν τους στίχους του τραγουδιού τόσο δυνατά όσο κι εγώ.
Στη μέση του σέτλιστ, η μπάντα «γύρισε στις ρίζες της», παίζοντας μουσική όπως παλιά, με μία ακουστική κιθάρα γύρω από τη φωτιά. Ο Γκοντιέρ πρωταγωνίστησε, παίζοντας το «Lost in You» υπό το φως χιλιάδων κινητών, το «Chalk Outline» με λίγο από το «My Sharona» (και τον Γουόλτς να αναρωτιέται δυνατά, τι είναι τελικά η «Sharona»;) και το «Lifetime».
Τελικά, η βραδιά δούλεψε ακριβώς όπως περίμενα: φώναξα στίχους που δεν ήξερα πως ακόμη θυμόμουν και συγκινήθηκα για τη μικρή Μάντυ που έστελνε ακριβώς αυτά τα τραγούδια στις ιντερνετικές της φίλες. Για να μην κλάψουμε, η βραδιά έκλεισε με το δυναμικό «Riot», που συνέχισε να ακούγεται στη διαδρομή της επιστροφής. Αυτή τη φορά το δεν το τραγουδούσε ούτε ο Γκοντιέρ, ούτε ο Γουόλτς, αλλά εμείς.