Από καναδικά bedroom pop ημερολόγια και underground μιούζικαλ γυρισμένα στη Σίφνο, μέχρι dream pop μελαγχολία, post-punk σκιές και αυτοσχεδιασμούς που γεννιούνται σχεδόν σαν προσωπικά ημερολόγια, η συνάντηση των Sean Nicholas Savage, Deftera και Johnny Labelle στο ΙΛΙΟΝ Plus είναι μία συναυλία που, αντικειμενικά, δεν βασίζεται στον θόρυβο αλλά στην ατμόσφαιρα.
Το Σάββατο 23 Μαΐου, στο ΙΛΙΟΝ Plus, ο Κορμοράνος στήνει ένα μικρό κινηματογραφικό σύμπαν, φέρνοντάς τους στην ίδια σκηνή, σε ένα line-up που μοιάζει φτιαγμένο για εμάς που αγαπάμε τη μουσική λίγο πιο συναισθηματική, λίγο πιο παράξενη και λίγο πιο νυχτερινή από το συνηθισμένο.
Ο Sean Nicholas Savage παραμένει εδώ και χρόνια μία από τις πιο ιδιαίτερες φιγούρες της πειραματικής indie pop. Είναι από εκείνους τους καλλιτέχνες που ποτέ δεν έπαιξαν πραγματικά το παιχνίδι της εύκολης αναγνωρισιμότητας, αλλά κατάφεραν να δημιουργήσουν έναν δικό τους μικρό κόσμο όπου συνυπάρχουν lo-fi romanticism, θεατρικότητα, synth-pop μελαγχολία και η αίσθηση ότι κάθε τραγούδι γράφεται κάπου ανάμεσα σε ένα όνειρο και μια ερωτική απογοήτευση στις 3 τα ξημερώματα. Με περισσότερες από δέκα κυκλοφορίες στην Arbutus Records, συνεργασίες με ονόματα όπως οι Mac DeMarco, Molly Nilsson και Solange, αλλά και μια σταθερή τάση να κινείται ανάμεσα στη μουσική, το performance και το underground θέατρο, ο Savage έχει καταφέρει να παραμένει απρόβλεπτος χωρίς ποτέ να χάνει την ταυτότητά του.
Το πιο ενδιαφέρον με εκείνον είναι ότι δεν μοιάζει ποτέ να ακολουθεί κάποια “σωστή” καλλιτεχνική διαδρομή. Μπορεί να κυκλοφορεί έναν δίσκο σαν το The Knowing και λίγο αργότερα να βρίσκεται να δημιουργεί ένα αλλόκοτο μιούζικαλ μικρού μήκους γυρισμένο εξ ολοκλήρου στη Σίφνο, το “The Plumber”, μαζί με τη Σtella, τον Noda Pappas και τον Johnny Labelle. Υπάρχει κάτι πολύ γοητευτικό σε αυτή την άρνηση να διαλέξει μόνο έναν δρόμο. Και ίσως γι’ αυτό το κοινό του παραμένει τόσο πιστό, γιατί ποτέ δεν ξέρεις ακριβώς τι θα δεις, αλλά ξέρεις ότι θα έχει ψυχή. Στην αθηναϊκή εμφάνιση θα εμφανιστεί με νέο live σχήμα, με synths και drums, σε μια πιο ανοιχτή και περιπετειώδη εκδοχή των τραγουδιών του. Και μάλλον αυτό ταιριάζει απόλυτα με τον τρόπο που αντιμετωπίζει συνολικά τη μουσική, δηλαδή σαν κάτι ζωντανό που πρέπει συνεχώς να αλλάζει μορφή.
Όσο για τον Johnny Labelle, έχει εξελιχθεί τα τελευταία χρόνια σε μία από τις πιο χαρακτηριστικές φιγούρες της ελληνικής dream και ambient pop σκηνής. Ο κόσμος του είναι σκοτεινός αλλά όχι ψυχρός, ρομαντικός χωρίς να γίνεται μελό, γεμάτος αναφορές από post-punk, παλιές love ballads και εκείνη τη νυχτερινή μελαγχολία που θυμίζει μουσική για άδειους δρόμους μετά τις 2 το βράδυ. Από το Cold Fruit μέχρι τους δίσκους του στην Inner Ear Records, έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα απολύτως αναγνωρίσιμο ύφος. Ίσως γι’ αυτό, λοιπόν, ταιριάζει τόσο οργανικά με τον Sean Nicholas Savage. Οι δυο τους μοιάζουν να επικοινωνούν μέσα από έναν κοινό συναισθηματικό κώδικα. Ακόμα και στον παιχνιδιάρικο τρόπο που μιλούν ο ένας για τον άλλον φαίνεται μια συγγένεια ανθρώπων που βλέπουν τη μουσική όχι σαν content, αλλά σαν προέκταση ενός ολόκληρου εσωτερικού κόσμου. Δεν χρειάζονται περισσότερα για να καταλάβεις γιατί αυτή η σύμπραξη βγάζει τόσο νόημα.
Μαζί τους θα εμφανιστούν οι Deftera, που λειτουργούν σχεδόν σαν η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Ο Chris Scott και ο Γιώργος Αθανασίου ξεκίνησαν σαν ένα εβδομαδιαίο μουσικό ημερολόγιο που γεννήθηκε μέσα από αυτοσχεδιασμούς. Και αυτό φαίνεται στη μουσική τους. Υπάρχει μια αίσθηση αυθορμητισμού, σαν τα τραγούδια να δημιουργούνται τη στιγμή που τα ακούς.
Νέα Υόρκη ή Λος Άντζελες;
Δεν έχω πάει ποτέ σε καμία από τις δύο πόλεις, αλλά θα ήθελα πολύ να επισκεφτώ τη Νέα Υόρκη.
Πρωινό ή μεσημεριανό;
Συνήθως παραλείπω το πρωινό, αλλά ποτέ δεν παραλείπω το μεσημεριανό.
Sci-fi ή σκοτεινό θρίλερ;
Σκοτεινό θρίλερ, ειδικά αυτά σαν το “Η Ένατη Πύλη” ή το “Ο Δικηγόρος του Διαβόλου”.
Γάτες ή γλάροι;
Γάτες!
Μεγάλο φεγγάρι ή έναστρη νύχτα;
Δύσκολη επιλογή! Θα πω το μεγάλο φεγγάρι.
Πιάνο ή έγχορδα;
Το πιάνο είναι o βασιλιάς, αλλά τα έγχορδα έχουν μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου.
Καπετάνιος πολλών ή μοναχικός ναυτικός;
Ναυτικός σε ένα πλοίο όπου όλοι είναι ναυτικοί και κανείς δεν είναι καπετάνιος.
Πόλη ή νησί;
Πάντα παιδί της πόλης!
Να φτιάχνεις μουσική ή να φτιάχνεις μιούζικαλ;
Προτιμώ πραγματικά να δημιουργώ μουσική μέσα στο πλαίσιο μιας μεγαλύτερης ιστορίας, όπως γίνεται σε ένα μιούζικαλ και μου αρέσει το πώς κάποια μέρη γράφονται σχεδόν μόνα τους, σαν να ενώνεις τα κομμάτια ενός παζλ. Είμαι ερωτευμένος με τα μιούζικαλ.
Να μη δεις ποτέ ξανά τη θάλασσα ή να μη δεις ποτέ ξανά τα αστέρια;
Ω, Θεέ μου, τι θλιβερό. Αυθόρμητα, θα διάλεγα τη θάλασσα αντί για τα αστέρια, ξέροντας ότι τα αστέρια υπάρχουν εκεί έξω ούτως ή άλλως.
Να είσαι σε ένα σμήνος αποδημητικών πουλιών ή να είσαι μια σταγόνα στον ωκεανό;
Σίγουρα το να είμαι σε ένα σμήνος αποδημητικών πουλιών ακούγεται απίστευτο. Το μια σταγόνα στον ωκεανό όχι και τόσο για μένα.
Να είσαι μόνιμος επισκέπτης σε ένα θρυλικό ξενοδοχείο όπου κανείς δεν ξέρει το όνομά σου ή ο μοναδικός φύλακας ενός απομακρυσμένου φάρου;
Ω, και τα δύο θα ήταν υπέροχα. Θα διάλεγα να είμαι μόνιμος επισκέπτης στο θρυλικό ξενοδοχείο, απλώς επειδή νιώθω λίγο μόνος αυτές τις μέρες.
Να γίνει το αγαπημένο σου τραγούδι meme στο TikTok ή να γράψεις το καλύτερό σου τραγούδι αλλά να μην σου επιτραπεί ποτέ να το παίξεις;
Δηλαδή δικό μου τραγούδι να γίνει meme; Θα προτιμούσα περισσότερο από οτιδήποτε να γράψω το καλύτερό μου τραγούδι, δεν χρειάζεται να το παίξω. Ακόμα το περιμένω αυτό.
Να ακούγεται κάθε τραγούδι που ακούς σαν μια μακρινή ανάμνηση ή κάθε τραγούδι που γράφεις να μοιάζει σαν να ήρθε από το μέλλον;
Νιώθω κάπως έτσι ήδη και για τα δύο, και αφού το ρωτάς, μάλλον νιώθεις κι εσύ το ίδιο.
Αν η ζωή σου ως μουσικός διαγραφόταν και αντικαθιστόταν, τι θα διάλεγες: να είσαι επαγγελματίας πατινέρ με μια μέτρια καριέρα ή ξυλουργός σε μια μικρή πόλη που δεν φεύγει ποτέ από εκεί;
Το σκέφτομαι πολύ τελευταία, χαχα. Θα ήθελα να κάνω κάτι πιο σωματικό, όπως το πατινάζ, που μου αρέσει να το βλέπω, οπότε θα διάλεγα αυτό.
Να έχεις απεριόριστο budget για το επόμενο άλμπουμ σου ή ένα θέατρο στο Broadway για το επόμενο μιούζικαλ σου;
Το να γράψω ένα έργο ή μιούζικαλ που κάποια μέρα θα ανέβαινε στο Broadway θα ήταν απόλυτο όνειρο. Θα το ήθελα αυτό περισσότερο από οποιοδήποτε χρηματικό ποσό.