(ΜΑΡΚΟΣ ΧΟΥΖΟΥΡΗΣ / EUROKINISSI)
Αν συμφωνήσουμε εξ αρχής ότι δεν υπάρχουν ούτε μάγοι, ούτε μαγικά φίλτρα, μπορούμε να θέσουμε μια ισχυρή βάση για να συζητήσουμε σχετικά με το τι μπορεί να προσφέρει ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς στη δεύτερη θητεία του στον Παναθηναϊκό.
Όποιος πιστεύει ότι με την έλευση του «άρχοντα των δαχτυλιδιών» θα πιάσουν δουλειά οι… ράφτες για να κεντήσουν το 8ο αστέρι στην πράσινη φανέλα, ενδέχεται του χρόνου τον Μάιο να απογοητευτεί οικτρά. Μπορεί και όχι.
Συμβόλαιο με την επιτυχία δεν έχει κανείς. Ούτε ο Παναθηναϊκός, ούτε ο Ζοτς. Το όποιο αποτέλεσμα ήθελε προκύψει δεν τον καθιστά ούτε… ακαταμάχητο, ούτε… άχρηστο. Αν και στη λογική του οπαδού της νίκης (και όχι της ομάδας) αυτό δεν χωράει, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι στον αθλητισμό συνυπάρχουν η επιτυχία και η αποτυχία.
Τι είναι αυτό που δεδομένα θα αλλάξει ο Ομπράντοβιτς στον Παναθηναϊκό; Το πρώτο και ίσως το σημαντικότερο στοιχείο που θα προσφέρει είναι η επαναφορά τού «πράσινου DNA».
Κι εδώ είναι υποχρεωτικό να ανοίξουμε μια παρένθεση, για να αναφερθούμε στον Εργκίν Αταμάν. Έναν προπονητή που ήταν ταυτόχρονα -με ισόποσες δόσεις- ευχή και κατάρα για τον οργανισμό τού Παναθηναϊκού.
Είναι ο άνθρωπος που του έδωσε τη χαμένη του αξιοπρέπεια. Μια ντουζίνα χρόνια πέρασαν για να ταξιδέψουν σε φάιναλ φορ οι «πράσινοι» κι όχι μόνο πήγαν, αλλά το πήραν. Στον βαθμό που του αναλογεί, καθώς στις επιτυχίες και στις αποτυχίες όλοι έχουν μερτικό, πρόσφερε πολύτιμες υπηρεσίες στον σύλλογο.
Αυτή ήταν η φωτεινή πλευρά τής σελήνης. Η σκοτεινή ήταν η διαρκής αναφορά στη διαιτησία, η αναζήτηση σκοτεινών μηχανισμών εξόντωσης του (και του Παναθηναϊκού), η μετατροπή ενός ισχυρού -σε όλα τα επίπεδα- συλλόγου σε πάρια τού ευρωπαϊκού μπάσκετ. Ο Αταμάν μην μπορώντας να ελέγξει αυτά που άπτονταν της θέσης του ασχολήθηκε με όλα τα άλλα.
Κάθε άλλο παρά ήρεμος είναι στον πάγκο ο Ομπράντοβιτς. Πιστεύει κανείς ότι θα τον δει να μπαίνει στο γήπεδο για να διακόπτει φάσεις, ότι θα τελειώνουν 3/5 παιχνίδια με τον ίδιο στ’ αποδυτήρια, έχοντας αποβληθεί από τους διαιτητές; Προδήλως όχι. Βεβαίως, ο μέσος οπαδός μπορεί να μεταβεί από τη μία στην άλλη άκρη δίχως να ανεβάσει σφυγμούς, υποστηρίζοντας με το ίδιο πάθος ότι αμφότεροι έχουν τη δέουσα συμπεριφορά.
Ο Παναθηναϊκός δεν είναι συνοικιακό σωματείο για να διαμαρτύρεται για κάθε διαιτητική απόφαση. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχαν περιπτώσεις που αδικήθηκε κατάφορα, εντός κι εκτός συνόρων. Η διαρκής επίκληση στις διαιτητικές αποφάσεις, η μετατόπιση της ευθύνης για τις ήττες στη γκρίζα ζώνη τού μπάσκετ, αδίκησε περισσότερο τον σύλλογο, απ’ ότι ενδεχόμενες κακές αποφάσεις. Κι αυτό είναι δεδομένο ότι θα αλλάξει στις μέρες που έρχονται.
Αλίμονο, δεν θα είναι το μόνο. Ο Παναθηναϊκός έμοιαζε επί ημερών Αταμάν να έχει ένα ένζυμο στον οργανισμό του που προκαλούσε αλλεργική αντίδραση οσάκις όφειλε να προσεγγίσει από την άμυνα το παιχνίδι. Αυτό κι αν ήταν… κόντρα στο πράσινο DNA. Από τον Ομπράντοβιτς στον Πεδουλάκη η άμυνα θεοποιήθηκε. Δικαίως, καθώς η επίθεση κόβει εισιτήρια και η άμυνα δίνει νίκες.
Ο Ζέλικο θα δημιουργήσει ένα μείγμα παικτών, που να έχουν το επιθετικό ταλέντο, γνωρίζοντας ταυτόχρονα ότι το παιχνίδι παίζεται και στις δύο πλευρές τού γηπέδου. Αλλά ούτε αυτό θα αποτελέσει τη σημαντικότερη αλλαγή και την επαναφορά στις εργοστασιακές ρυθμίσεις.
Υπάρχει ένας… αστικός μύθος. Κάποια στιγμή ο Ομπράντοβιτς έδιωξε από την προπόνηση τον Γιασικεβίτσιους. Ο Σάρας απευθύνθηκε στον αείμνηστο Παύλο Γιαννακόπουλο, ζητώντας του να παρέμβει. Ήταν άλλωστε από τις αδυναμίες τού Παύλου. Η απάντηση ήταν πως από τη στιγμή που είπε κάτι ο Ζοτς κανείς δεν μπορεί να το αλλάξει.
Αυτή είναι η σημαντικότερη προσφορά τού Ομπράντοβιτς στο «τριφύλλι», πριν ακόμα φορέσει τη φόρμα του, πριν μπει στο προπονητικό του γραφείο. Σε μια ομάδα γεμάτη με… στρατηγούς (αλήθεια, ποιος έχει τα πρωτεία, ο Ναν, ο Σλούκας, ή ο Χέιζ-Ντέιβις), ο αρχιστράτηγος είναι ένας. Ο απόλυτος σταρ είναι ο «άρχοντας των δαχτυλιδιών» κι αυτό φάνηκε με το που ανακοινώθηκε.
Ως εκ τούτου τα όποια σταριλίκια ήθελε υπάρξουν είναι… last year. Ο Ομπράντοβιτς είναι πάνω από τους παίκτες κι αυτό ΜΟΝΟ καλό θα κάνει στον σύλλογο. Είναι καιρός να ξαναβρεί ο Παναθηναϊκός τη χαμένη του ηρεμία κι ο μόνος (ίσως) άνθρωπος στον πλανήτη που θα μπορούσε να του την προσφέρει ήταν ο Ζέλικο.