Το φιάσκο στο Ζάππειο ή ευτυχώς που υπάρχουν πολίτες που νοιάζονται

Δεν πέρασε ένας μήνας που τα social media γέμισαν φωτογραφίες από τις ανθισμένες γιακαράντες στους κήπους, στο Ζάππειο, μια ωδή στο εφήμερο της ομορφιάς, αφού τα μωβ ανθάκια τους κρατούν μόλις για μερικές μέρες. Λιγότερο, ωστόσο, έμεινε συναρμολογημένη η σκηνή 1000 θέσεων, για το Φεστιβάλ «Ολυμπίων», που έκρυβε εντελώς την πρόσοψη του εμβληματικού κτηρίου: μπορείς να τα πάρεις όλα απ’ τον Αθηναίο, όπως τα πεζοδρόμια και την ησυχία του, αλλά στο Ζάππειο είναι χαραγμένη η κόκκινη γραμμή του.

Κι όσο το αρμόδιο τμήμα του Υπουργείου Πολιτισμού κοιμόταν ύπνο βαθύ, οι σκαλωσιές μπήκαν χωρίς το σύνολο των απαραίτητων αδειών. Το «έκτρωμα», όπως το χαρακτήρισαν στα SoMe, στήθηκε περήφανο και καμουφλαρισμένο σχεδόν στο βιομηχανικό γκρι της πόλης μας, βυθίζοντας στην αφάνεια ένα από τα τελευταία όμορφα κομμάτια της. Η απάντηση στην… ύβρη ήρθε πάραυτα, από οργισμένα πληκτρολόγια και δυσαρεστημένες i-κάμερες. Έτσι, 24 ώρες αργότερα, ξεστήθηκε ένα αμφιβόλου αισθητικής κατασκεύασμα προς ευχαρίστηση των Αθηναίων.

Μπορεί να χαριτολογώ για την ετοιμότητα των κατοίκων αυτής της πόλης, η ανοχή όμως πλέον έχει φτάσει στα όριά της. Με την ποιότητα ζωής να διολισθαίνει, τον εξευγενισμό να πλασάρεται ως coolness σε νέο-καφενεία που μπλοκάρουν και τους τελευταίους πεζόδρομους, με τις κατοικίες Airbnb/co-working να καταλαμβάνουν και τα τελευταία διαμερίσματα, οι εναπομείνασες αστικές αποδράσεις αποκτούν τη σπανιότητα διαμαντιού. And diamonds are an Athenian’s best friend.

Όλως τυχαίως, πριν δύο μέρες συζητούσαμε με μία καλή φίλη για τα χαμένα γλυπτά της πόλης, αυτά που εντοπίζεις τυχαία σε ένα μέρος απ’ το οποίο περνάς συνέχεια, αλλά έχουν καταλήξει να χάνονται στον οπτικό θόρυβο. Ένα από τα αγαπημένα μας, είναι ο «Έρωτας Τοξοθραύστης», του Γεωργίου Βρούτου, το οποίο όπως ίσως ήδη μαντέψατε, βρίσκεται στο Ζάππειο. Ίσως ο θεός Έρωτας σπάει το τόξο του αφού είδε πώς κατάντησε η πόλη για την οποία τρύπησε τόσους ανθρώπους. Φευ, ακόμα και οι θεοί κάνουν λάθη.