EPA/CHRISTOPHER TORRES
«Έρχεται σπίτι;» Αυτό είναι το ερώτημα που κάνουν στον εαυτό τους οι Άγγλοι φίλαθλοι σε κάθε διεθνή διοργάνωση. Η χώρα τους θεωρείται η γενέτειρα του σύγχρονου ποδοσφαίρου, καθώς το 1863 ήταν εκείνη που κατέγραψε και τυποποίησε τους πρώτους επίσημους κανόνες του παιχνιδιού.
Παράλληλα, φιλοξενεί το πιο προσοδοφόρο πρωτάθλημα συλλόγων στον κόσμο. Όμως το ποδόσφαιρο έχει πλέον εξελιχθεί σε ένα πραγματικά παγκόσμιο άθλημα. Η παγκόσμια ομοσπονδία του, η FIFA, έχει περισσότερα μέλη από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών.
Άρα, πού βρίσκεται σήμερα η «πατρίδα» του ποδοσφαίρου;
Για μεγάλο χρονικό διάστημα, η απάντηση θα μπορούσε να είναι η Βραζιλία. Η εθνική ομάδα ανδρών της έχει κατακτήσει το Μουντιάλ περισσότερες φορές από οποιαδήποτε άλλη χώρα. Ωστόσο, μια απλή καταμέτρηση τίτλων δεν αποτελεί πάντα αξιόπιστο δείκτη για τη σημερινή δυναμική μιας ομάδας.
Τα συστήματα αξιολόγησης τύπου Elo θεωρούνται πιο ακριβή, καθώς υπολογίζουν την απόδοση μιας ομάδας σε κάθε αγώνα σε σχέση με τη δυναμικότητα του αντιπάλου της.
Με βάση αυτή την κατάταξη, η κορυφαία εθνική ομάδα αυτή τη στιγμή είναι η Ισπανία, η οποία βρίσκεται στην πρώτη θέση της παγκόσμιας λίστας.
Η αναζήτηση της παγκόσμιας «έδρας» του ποδοσφαίρου, όμως, δεν αφορά μόνο την ανάδειξη της καλύτερης ομάδας. Η ανάλυση εξέτασε το κέντρο βάρους του αθλήματος: το σημείο που προκύπτει αν τοποθετηθούν στον χάρτη και οι 244 εθνικές ομάδες ανδρών και κάθε χώρα «ζυγιστεί» ανάλογα με τη βαθμολογία Elo της.
Το σημείο αυτό έχει μετακινηθεί περισσότερο από 3.000 μίλια (περίπου 4.800 χιλιόμετρα) μέσα στον τελευταίο αιώνα, ακολουθώντας τις αλλαγές στη δύναμη και την επιρροή του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.
Το 1901 βρισκόταν λίγο έξω από τις δυτικές ακτές της Αγγλίας. Εκείνη την εποχή, οι μόνες εθνικές ομάδες που έδιναν διεθνείς αγώνες ήταν η Αγγλία, η Σκωτία, η Ουαλία και η Ιρλανδία.
Καθώς οι Ευρωπαίοι μετανάστευαν προς τη Δύση, το ίδιο συνέβαινε και με το ποδόσφαιρο. Το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο, που διοργανώθηκε και κατακτήθηκε από την Ουρουγουάη το 1930, περιλάμβανε εννέα ομάδες από την αμερικανική ήπειρο, ενώ μόλις τέσσερις ευρωπαϊκές ομάδες συμμετείχαν.
Όταν η Βραζιλία κατέκτησε το πέμπτο της Παγκόσμιο Κύπελλο το 2002, οι ομάδες της Νότιας Αμερικής είχαν κερδίσει περισσότερες από τις μισές από τις 17 διοργανώσεις που είχαν πραγματοποιηθεί μέχρι τότε.
Φωτογραφία: The Economist
Η «βαρύτητα» του ποδοσφαίρου άρχισε στη συνέχεια να μετακινείται ξανά προς την Ανατολή, καθώς περισσότερες χώρες της Ασίας άρχισαν να επενδύουν στο άθλημα και οι ευρωπαϊκές ομάδες ενισχύθηκαν σημαντικά.
Από το 2002 και μετά, τέσσερις από τους πέντε παγκόσμιους πρωταθλητές ήταν ευρωπαϊκές ομάδες. Παράλληλα, έξι από τις οκτώ ομάδες που έφτασαν στα προημιτελικά της φετινής διοργάνωσης προέρχονταν επίσης από την Ευρώπη.
Σήμερα, η συγκέντρωση των κορυφαίων ποδοσφαιρικών δυνάμεων του κόσμου βρίσκεται στη Μεσόγειο, κοντά στην Ισπανία και τη Γαλλία, δύο χώρες που θεωρούνται από τα μεγάλα φαβορί.
Για μια βρετανική εφημερίδα, πολλοί δημοσιογράφοι του The Economist θα ήθελαν το ποδόσφαιρο να «επιστρέψει στο σπίτι». Ωστόσο, η ανάλυσή τους δείχνει κάτι διαφορετικό:
Το σύγχρονο «σπίτι» του παγκόσμιου ποδοσφαίρου βρίσκεται πλέον πιο κοντά στους νότιους γείτονες της Βρετανίας.
Πηγή: Economist