(EUROKINISSI)
Τελικά, είναι ο ιδανικός αντίπαλος για τη Νέα Δημοκρατία ο Αλέξης Τσίπρας ή είναι ένας επικίνδυνος αντίπαλος; Είναι η ΕΛΑΣ το απρόσμενο δώρο που ήρθε από τον πολιτικό ουρανό για να τονώσει τη χαμηλή συσπείρωση του κυβερνώντος κόμματος ή, μήπως, το νέο κόμμα εξελίσσεται σε δύναμη ικανή να αναδιατάξει τους συσχετισμούς και να κλονίσει τις υπάρχουσες ισορροπίες;
Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά: η δημιουργία της ΕΛΑΣ εκτιμήθηκε (από τους επιτελείς της ΝΔ και όχι μόνο) ότι μπορεί να ανακόψει την τάση κατακερματισμού του κομματικού συστήματος και να δημιουργήσει τους όρους για την επανεμφάνιση του διπολισμού.
Σε μία στιγμή όπου η ΝΔ εμφανίζεται σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις μακριά από το κατώφλι της αυτοδυναμίας και με τον Σαμαρά έτοιμο να πατήσει τη σκανδάλη του νέου κόμματος, η επάνοδος του Τσίπρα στη σκηνή θεωρήθηκε εξέλιξη που μπορεί να αναστήσει το παλαι ποτέ ΑΝΤΙ-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο και να προσφέρει εκλογικά οφέλη στη Νέα Δημοκρατία.
Δεδομένου, μάλιστα, ότι η ΕΛΑΣ έδειξε από τη δημιουργία της ότι διαθέτει δυναμική δεύτερης θέσης, στην κυβέρνηση θεώρησαν ότι μπορεί να πετύχουν με έναν σμπάρο δύο τρυγόνια: να βάλουν απέναντι τους έναν πολιτικό αντίπαλο που θεωρούν «βολικό», όπως πιστεύουν ότι είναι ο Τσίπρας, και ταυτόχρονα να πολιορκήσουν το κεντρώο ακροατήριο του ΠΑΣΟΚ, που εκτιμούν ότι εμφανίζει ήδη φυγόκεντρες τάσεις.
Είναι, όμως, «βολικός» αντίπαλος ο Τσίπρας; Και κατά πόσο μπορεί να προεξοφληθεί ότι η επένδυση σε έναν νέο δικομματισμό, έστω και μικρότερων μεγεθών από το παρελθόν, δεν θα αποδειχθεί μπούμερανγκ για τη Νέα Δημοκρατία;
Με τον ακριβή χρόνο διεξαγωγής των εκλογών ακόμα απροσδιόριστο, ποιος, μπορεί να προεξοφλήσει τους εκλογικούς συσχετισμούς; Και αν ο Μητσοτάκης χαρίσει χρόνο στον Τσίπρα, οδηγώντας τη χώρα στις κάλπες την Άνοιξη του 2027 και όχι το ερχόμενο Φθινόπωρο, ποιος, αλήθεια, μπορεί να βάλει το χέρι του στη φωτιά ότι η ΕΛΑΣ δεν θα αρχίσει να κλείνει τη δημοσκοπική «ψαλίδα» με τη ΝΔ;
Η πολιτική, βέβαια, ήταν και παραμένει πάντοτε μία άσκηση υψηλού ρίσκου, που οι εξελίξεις σε υποχρεώνουν ορισμένες φορές να αναλάβεις… Προβεβλημένα στελέχη του κυβερνώντος κόμματος θεωρούν ότι μπροστά στην κυβερνητική φθορά και την απειλή που συνιστά το εγχείρημα Σαμαρά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν έχει άλλο δρόμο από το να βάλει απέναντί του έναν πολιτικό αντίπαλο που νίκησε κατ’ επανάληψη, ακόμα κι αν υπάρχει κίνδυνος κάποια στιγμή να τον αναστήσει.
Ποιον Τσίπρα, όμως, θα βάλει απέναντι; Τον Τσίπρα του ΣΥΡΙΖΑ ή τον Τσίπρα της ΕΛΑΣ; Διότι, εν προκειμένω, υπάρχει μία σχετική ανακολουθία: άλλοι, πεισμένοι ότι ο πρώην πρωθυπουργός έρχεται με ένα νέο αφήγημα, επιχειρούν να αποδημήσουν την ΕΛΑΣ, στη βάση των προτάσεών και των θέσεών της, που θεωρούν ατεκμηρίωτες. Κι άλλοι, παραδομένοι στο ασίγαστο ΑΝΤΙ-ΣΥΡΙΖΑ πάθος τους, αξιοποιούν το παλιό γνωστό οπλοστάσιο, αναπαριστώντας τον Τσίπρα ως τον πιο διεφθαρμένο πολιτικό των Βαλκανίων.
Μήπως, τελικά, κάποια στιγμή θα πρέπει να αποφασίσουν; Γιατί αν οι μισοί βλέπουν τον αρχηγό της ΕΛΑΣ ως τον άλλο εταίρο του δικομματισμού και οι άλλοι μισοί ως αρχηγό της… μαφίας, στο τέλος θα του κάνουν το μεγάλο δώρο να είναι αυτός που θα ζητάει να κλείσει το κεφάλαιο της τοξικότητας και η πολιτική ζωή να αλλάξει τον βηματισμό της.
Όπως λέει και γνωστό πρόσωπο που δεν έκρυψε ποτέ τη συμπάθειά του για τον Τσίπρα, «αν τον δω, φίλε μου, θα του πω ότι καλύτερα είναι να αρχίσει να στέλνει ανθοδέσμες παρά μηνύσεις…»