Την προηγούμενη εβδομάδα ξεκίνησα να διαβάζω τον «Κόμη Μοντεκρίστο»! Τον τελευταίο καιρό με πιάνει ένα δέος με τα βιβλία που διάβαζα μικρός. Ο «Κόμης» όμως, όπως και ο «Ηλίθιος», πάντα με γοήτευαν. Σκεφτόμουν πόσα νέα βιβλία υπάρχουν και εμένα να με γοητεύει ακόμα η κλασική λογοτεχνία!
Με τις διαδρομές στις ψαροταβέρνες του Πειραιά, μου στέλνει ένας φίλος: «Να πας και στο «Ουζερί ο Κώστας», που είναι από τους τελευταίους μάστορες». Μου πέρασε σαν εικόνα τις πόσες φορές έχω περάσει από το πρώτο του μαγαζί και πόσες φορές έχω διαβάσει για αυτόν. Την Παρασκευή το μεσημέρι βρέθηκα πια στο νέο του μαγαζί, σε ένα υπέροχο νεοκλασικό, παρέα με το βιβλίο μου για να γευτώ τις νοστιμιές του
Ζεστό, ευάερο και ευήλιο μαγαζί με ωραία ελληνική μουσική – όχι με νησιώτικα που τα ακούς σε δυνατό τέμπο, σε σκυλάδικη version. Δεν είναι ώρα βέβαια να πιάσουμε την κακοποίηση της δημοτικής μουσικής, πάντως στο «Ουζερί ο Κώστας» θα ακούσεις τραγούδια που έχεις ξεχάσει.
Υπέροχα χόρτα με μια εξαιρετική σκορδαλιά που ήταν όπως έπρεπε για εμένα, δηλαδή λίγο πριν το turbo! Τα μύδια και οι γυαλιστερές ήταν μαγικές στον αχνιστό ζωμό τους. Ιδιαίτερα με τις γυαλιστερές και τα κυδώνια, στο τσακ ήμουν να του πω «ρίξε και λίγα ζυμαρικά μέσα». Εξαιρετικά και τα δύο· τα μύδια βέβαια κάπου το περίμενες, αλλά στα κυδώνια και στις γυαλιστερές όχι. Πριν συνεχίσω στα άλλα, να αναφέρω ότι οι πατάτες οι τηγανιτές, αν και αχρείαστες, ήταν κομμένες στο χέρι.
Διαβάστε περισότερα στο exodos