Λατρεύω να πηγαίνω στο Rick’s γιατί έχει μια κοσμοπολίτικη εσάνς και γιατί κατάλαβα ότι το πιο σημαντικό είναι ένα καλό κρασί (αυτό το λέω χωρίς να το πιστεύω απόλυτα, αλλά ταιριάζει στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα· ας πούμε, δεν θα ταίριαζε αν έλεγα «μισή γουλιά ξινόμαυρο και μετά Coke με πάγο»), ένα καλό φιλέτο, αγαπημένα πρόσωπα αριστερά και δεξιά, ένας πιανίστας να παίζει Σινάτρα κι εσύ να νομίζεις ότι είσαι ο Χάμφρεϊ· να κλείνεις το μάτι στο κορίτσι σου και να της λες: «Θα έχουμε για πάντα, αγάπη μου, το Παρίσι».
Χαρούμενος από τη μεγαλειώδη ατάκα που μόλις είπες, βγαίνεις έξω υπερήφανα και με περπάτημα Μπόγκαρτ, ανεξάρτητα από το αν είσαι τριάντα κιλά παραπάνω απ’ αυτόν, για να καπνίσεις το πούρο που σου έδωσε με αγάπη ο Ευάγγελος από την Πρωτοχρονιά. Ψάχνεσαι και δεν το βρίσκεις πουθενά, και εκεί παθαίνεις σοκ: μήπως το πέταξες μαζί με τα σκουπίδια;
Να τονίσω ότι το να βγάζεις τα σκουπίδια είναι μια αποστολή των ανδρών που τους ακολουθεί από τη γέννησή τους μέχρι να παραδώσουν τα σκήπτρα του βασιλείου στον διάδοχο.
Διαβάστε περισσότερα στο klik.gr