Ως εραστής των μακαρονάδων και όχι των ζυμαρικών, δεν σας κρύβω ότι έχω μια αδυναμία στην «Osteria Mamma» και κυρίως στον εσωτερικό της χώρο που είναι σαν να τρως σε μια ιταλική αυλή κάπου στην ύπαιθρο της Απουλίας. Η σεφ Ελένη Σαράντη, απενοχοποιημένη και ελεύθερη πια, συνεχίζει να μας προσφέρει απλόχερα ένα θεάρεστο ταξίδι γεύσεων.
Θα τονίσω ότι το πρώτο μενού της στην «Osteria» τον Δεκέμβρη του ’24 ήταν ακαδημαϊκό, ένα δημιούργημα υψηλής μαγειρικής ικανότητας και η κάρτα των γλυκών της ήταν ένα fine dining διαμάντι. Ειλικρινά τέτοια πιάτα δεν υπήρχαν! Τι να πρωτοθυμηθώ: το κότσι αρνιού, το καπελέτι με το κάστανο και την αγκινάρα ή το πιάτο με τη φραγκόκοτα. Πιστεύω ότι δέχτηκε μια αναίτια κριτική εκείνο το μενού, για τον απλό λόγο ότι ήταν υπερβολικό δύσκολο – βασικά πιστεύω ότι τέτοια πιάτα τα συναντάς μόνο στην Ιταλία. Στο τωρινό μενού δεν προσάρμοσε τις γεύσεις της στις ελληνικές, απλά βρήκε γεύσεις πιο απλοϊκές. Άλλωστε η αλήθεια είναι ότι στο πρώτο μενού πάντα υπάρχει το άγχος της επιτυχίας, όχι τοσο της εμπορικής όσο της δημιουργικής.
Γενικά οι μάγειρες και οι μαγείρισσες σε αυτό το υψηλό επίπεδο δεν νομίζω ότι είναι μόνο τεχνίτες, είναι καλλιτέχνες και βεβαια, κακά τα ψέματα, αυτή η «καλλιτεχνικότητα» δημιουργεί και μια μοναξιά.
Να τονίσω ότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με ένα εστιατόριο το οποίο προσφέρει πιάτα με ιταλική εσάνς. Έχει κάνει σπουδαία μελέτη στην ιταλική γεύση, απλώς στη σημερινή εκδοχή του είναι και κοινωνικό γιατί σου προσφέρει αυτό που θέλεις όταν συναντάς ένα πιάτο με ζυμαρικά: να σου χαρίσει νοστιμιά, ζεστασιά και ένα λερωμένο πουκάμισο.
Διαβάστε περισσότερα στο exodos.com.gr