Αν με προσκαλέσεις για δείπνο, γεύμα, ελαφρύ lunch (λέμε τώρα) και μου γράψεις τη λέξη «Μανάρι», όπου και να ‘μαι -που λέει και το τραγούδι- θα ‘ρθω να σε βρω. Θα έρθω να σε βρω γιατί στο «Μανάρι» του Άρη Βεζενέ, εκτός από νοστιμιά και πληθωρικότητα γεύσεων, δεν μπορώ να εντοπίσω ούτε ένα ψεγάδι – αν πρέπει να έχει κάποιο, είναι ξεκάθαρα ο υπερβολικά πολύς κόσμος. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω ξαναδεί τόσο κόσμο μεσημέρι Πέμπτης σε μαγαζί· αναρωτιέσαι ποιος δουλεύει σε αυτήν τη χώρα! Και πριν προλάβετε να με ρωτήσετε «εσύ τι έκανες μεσημέρι Πέμπτης», θα σας πω ότι δούλευα, ήμουν σε αυτό που λένε ειδική δημοσιογραφική αποστολή.
Μου αρέσει να αυτοπαρουσιάζομαι στα ψέματα ως δημοσιογράφος γεύσης αντί για γαστρονομικό τρολ ‒ μαζί με το στάτους του μεσήλικα δίνει μια σοβαρότητα! Παράλληλα κάνω πρόβες για να μάθω να καπνίζω πίπα – δεν το έχω καταφέρει. Γιατί από το παρουσιαστικό κερδίζεις τον άλλον, δηλαδή, αν είχα μούσια, κράταγα μια πίπα και έλεγα γαστρονομικές αρλούμπες για εντάσεις, θα έλεγε ο άλλος «ααα, ο κύριος Ρεμί ξέρει».
Αλλά, ευτυχώς ή δυστυχώς, ο κύριος Ρεμί, δηλαδή εγώ ‒το να μιλάς για τον εαυτό σου σε γ΄ ενικό προσδίδει επίσης αξία‒, παθαίνει ένα σοκ με τα αμνοερίφια, ανατριχιάζει μόνο με την ιδέα.
Διαβάστε περισσσότερα στο exodos