ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Το καράβι του δάσους, του Νίκου Εγγονόπουλου

ξέρω ότι αν είχα μια φορεσιά — ένα φράκο— χρώματος πράσινο ανοιχτό με μεγάλα κόκκινα σκοτεινά λουλούδια αν στη θέση…

12 months ago

Ο ποιητής έχει ένα βέβαιο δρόμο, του Νίκου Καρούζου

Γεννιέται ο άνθρωπος κι ο ήλιος γίνετ’ αμέσως πάθος ο ποιητής έχει ένα δρόμο σαν όνειρο μαύρο χαμογελαστό έχει ένα…

12 months ago

Η χώρα της σιωπής, της Μελισσάνθης

Η χώρα της σιωπής είναι από κρύσταλλο γαλάζιο κρύσταλλο, σαν από πάγο. Εκεί χορεύουνε τα πάντα αθόρυβα κι όλες οι…

12 months ago

Παρασκευή που πάντα βρέχει, του Οδυσσέα Ελύτη

Τι παλαιότερο απ’ το χρόνο σαν χρυσού κοίτασμα Μες στην ιλύ του νου σου πιθανόν έλαμψε ώστε Άσταλτα κι άπιαστα…

1 year ago

Ο ερωτευμένος, του Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Φεγγάρια, όργανα, σεντέφια, ρόδα, λάμπες καθώς επίσης και του Ντύρερ οι γραμμές οι εννιά αριθμοί, το μεταβλητό μηδέν, όλα αυτά,…

1 year ago

Blade Runners, της Μυρτώς Τάσιου

Είμαστε ελάχιστοι σ’ όλο τον κόσμο που μοιάζουμε. Έχουμε λέπια έχουμε ημερομηνία λήξης είμαστε φτιαγμένοι για να πολεμήσουμε τους ανθρώπους-νυχτερίδες.…

1 year ago