Kαλό ταξίδι, αλαργινό καράβι μου, στου απείρου και στης νυχτός την αγκαλιά, με τα χρυσά σου φώτα! Nα 'μουν στην…
Το βράδυ όταν γυρνούσαν οι άλλοι δεν ἔλεγα τίποτα γιατί τότε πια δεν ανεβαίνουνε τα νερά. Μου άρεσε μάλιστα να…
Όταν σε δαγκώνω, το αίμα σου έρχεται στο στόμα μου· κι έπειτα εξανεμίζεται στις γαλάζιες σου φλέβες.
Μνήμη Γιάννη Ρίτσου Πότε θα ‘ρθεις να πάρεις το φωτοστέφανο; Το σπίτι έχει πλαντάξει στα μήλα
Όλα ν’ αλλάξουν όνομα και μόνο τ’ ουρανού να μείνει το ίδιο Την ψυχή να την πούμε ίλιγγο και μέθη,…
Το μικρό μου παιδί σοβαρή αταξία έκανε πάλι. Στο πεζούλι του σύμπαντος σκαρφάλωσε, σκούντησε με το χέρι του το κρεμασμένο…