Σαν έφτασε μπροστά στον γκρεμό, σταμάτησε ήσυχα, κοίταξε κάτω κι άρχισε να οπισθοχωρεί με αργά, συλλογισμένα βήματα – τ’ άκουγε…
Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες στα περασμένα χρόνια. Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα και σε βροχή, σε χιόνια,…
Γιατί να τ’ αρνηθούμε; Ας πούμε τα λόγια πού μας έρχουνται στα χείλη – ρουτίνα δεν είναι! Πανάρχαια τα αισθήματα…
Ήθελε μια φλογέρα να παίζει γι’ Αυτόν πλάτη σε γεροκορμό. Άγρια λείψανα. Χόρταινε η ζωή, πεινούσε αυτή.