Η κωμική διάνοια του Μπιλ Χέιντερ ήταν ένας από τους βασικούς λόγους που ξεκίνησα να παρακολουθώ πωρωμένα το Saturday Night Live. Εκτός από έμφυτο χάρισμα, ο Αμερικανός έχει μοναδικό ταλέντο στις μιμήσεις, εξάλλου εκείνη ενός Ιταλού ήταν που οδήγησε στο να προσληφθεί στην εκπομπή, όπως επίσης και στο να απογειώνει τη χιουμοριστική προοπτική μιας αμήχανης συνθήκης. Με άλλα λόγια, ήταν ο αγαπημένος μου. Παρόλα αυτά, όταν αποχώρησε από το SNL για να δοκιμαστεί σε κάτι δικό του, όπως έχουν κάνει τόσοι άλλοι απόφοιτοι της «σχολής» του παραγωγού Λορν Μάικλς, δεν τον ακολούθησα αμέσως. Για να ακριβολογώ, άργησα πάρα πολύ, αλλά ευτυχώς, πρόσφατα επανόρθωσα για αυτό το λάθος.
Αν ο Τόνι Σοπράνο ήταν φαντάρος
Προτού ασχοληθεί ψιλο-κατά λάθος με την κωμωδία, ο Χέιντερ επί χρόνια προσπαθούσε εναγωνίως να καθιερωθεί στον κινηματογράφο. Δεν τα κατάφερε, ωστόσο, δεν παράτησε την επιθυμία να δημιουργήσει κάτι δικό του. Αυτή η ευκαιρία ήρθε τελικά στη μικρή οθόνη με το «Barry» (ΗΒΟ). Μια ευφυή σειρά που συνυπογράφει με τον Άλεκ Μπεργκ, εν μέρει σκηνοθετεί, αλλά πάντως πρωταγωνιστεί στο ρόλο του Μπάρι, προφανώς, ενός βετεράνου του πολέμου στο Ιράκ, ο οποίος πλέον βιοπορίζεται εκτελώντας συμβόλαια θανάτου. Βέβαια, όλα αλλάζουν εξαιτίας της κρίσης ταυτότητας που εκδηλώνεται όταν ο ήρωας έρχεται σε επαφή με ένα μάθημα υποκριτικής, το οποίο ανοίγει μέσα του έναν κόσμο που αγνοούσε πλήρως. Όμως, το ενδεχόμενο μιας αλλαγής καριέρας δεν υφίσταται, αφού έχει στο κατόπι του οπλισμένες ιστορίες και παράλληλα, κάτι τέτοιο θα σήμαινε πως θα αποκάλυπτε την αλήθεια για τη ζωή του. Με αυτόν τον τρόπο, λοιπόν, εγκλωβίζεται σε έναν υπαρξιακό δαίδαλο όπου ενώ θέλει να αλλάξει… καριέρα, είναι αδύνατο να σταματήσει να σκοτώνει και να πάψει να νιώθει ενοχές. Χώρια το μετατραυματικό στρες που δεν έχει μεταβολίσει ύστερα από την παραμονή του στο Ιράκ.
Απλό, αλλά θαυματουργό
Η συναισθηματική πολυπλοκότητα των χαρακτήρων του «Barry» και η έμφαση στο να προκύπτουν ανεπιτήδευτα αστεία οργανικά μέσα από την εξέλιξη της δράσης, έφεραν στη σειρά συνολικά δέκα βραβεία Emmy. Επιπλέον, στο πέρας τεσσάρων σεζόν, οι οποίες προοδευτικά γίνονται συνεχώς καλύτερες, το «Barry» έχει να επιδείξει ένα μεθυστικά καλό γράψιμο που ανατρέπει συνεχώς τις δραματουργικές προσδοκίες. Με αυτόν τον τρόπο, αν και όσα απεικονίζει η σειρά είναι γνώριμα, όπως γκανγκστεριλίκια, προδοσίες, μάταιοι έρωτες κ.λπ., εμπλουτίζονται με αναπάντεχες και χειροπιαστά έξυπνες ιδέες που χωράνε άψογα στην ιδανική διάρκεια των μισάωρων επεισοδίων.
Παρότι και συζητήθηκε έντονα όσο προβαλλόταν και απέσπασε γενναιόδωρο αριθμό χρυσών αγαλματιδίων, το «Barry» δεν έφτασε στα ύψη της δημοφιλίας που γνωρίζουν έτερες παραγωγές του HBO. Πολύ κακώς, διότι λίγες το συναγωνίζονται ποιοτικά στην πλατφόρμα και αξία του φαίνεται ακόμα περισσότερο τώρα που το τηλεοπτικό τοπίο σχεδιάζεται από την αρχή. Αλλά αυτοί είναι προβληματισμοί για το μέλλον, στο μεταξύ η διασκεδαστικά μακάβρια δουλειά του Χέιντερ είναι βάλσαμο.