Υπάρχει κάτι βαθιά τίμιο (και λίγο επικίνδυνο) όταν δύο άνθρωποι που έχουν γράψει μαζί μουσική, που έχουν σταθεί δίπλα-δίπλα σε σκηνές, που έχουν μοιραστεί synths, deadlines και εκείνο το περίεργο «νιώσιμο» στις 3 το πρωί, κάθονται και αρχίζουν να πετάνε διλήμματα ο ένας στον άλλον.
Ο Παναγιώτης (aka Pan Pan) είναι από εκείνους τους δημιουργούς που έχτισαν τον ήχο τους μακριά από hype, με μια DIY προσέγγιση που πέρασε μέσα από την ελληνική underground σκηνή και έφτασε να γίνει σημείο αναφοράς για μια ολόκληρη γενιά. Από την “Ανισόπεδη Ντίσκο” μέχρι το “Χτύπα με σαν ρεύμα στην πίστα”, κατάφερε να φτιάξει έναν κόσμο που είναι ταυτόχρονα χορευτικός και μελαγχολικός, ειρωνικός αλλά και συναισθηματικά εκτεθειμένος. Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η διαδρομή δεν ήταν ποτέ “εύκολη”. Δεν υπήρχε shortcut, ούτε κάποιο έτοιμο κοινό. Υπήρχε όμως συνέπεια και αυτό φαίνεται σήμερα, που κομμάτια του έχουν περάσει από το underground στο σχεδόν-anthem, χωρίς να χάσουν τον χαρακτήρα τους.
Η Vassilina, από την άλλη, είναι από τις πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις της σύγχρονης ελληνικής pop, γιατί δεν κάθεται ποτέ σε ένα σημείο αρκετά ώστε να εγκλωβιστεί. Έχει καταφέρει να ισορροπεί ανάμεσα στην ελληνική και τη διεθνή pop, να γράφει hooks που κολλάνε και να συνεργάζεται με παραγωγούς και projects που τολμούν. Από τα πρώτα της βήματα μέχρι τις πιο πρόσφατες δουλειές της, κινείται σε έναν χώρο που δεν είναι ούτε καθαρό mainstream, ούτε εναλλακτικό safe zone.
Η σχέση της με τον Pan Pan δεν είναι μια “ευκαιριακή σύμπραξη”. Είναι από αυτές που χτίζονται αργά, μέσα από κοινή αισθητική και παρόμοιο ένστικτο, και αυτό φαίνεται και στον τρόπο που κινούνται μαζί, είτε σε ένα track, είτε πάνω στη σκηνή, χωρίς υπερβολές. Η σύμπραξή τους λειτουργεί γιατί δεν προσπαθεί να αποδείξει κάτι. Είναι απλά δύο άνθρωποι που έχουν κοινό ρυθμό.
Στις 3 Απριλίου, στο Floyd, θα ζήσουμε την “τελευταία νύχτα” (ξέρετε τι σημαίνει αυτό, τρελό πάρτυ) του Υπεραστικού Tour 2026. Με synths, drum machines, rap περάσματα και εκείνη τη χαρακτηριστική υβριδική του αισθητική, ο Pan Pan και η παρέα του θα μας κάνουν να χορέψουμε και να τραγουδήσουμε τα νέα κομμάτια και τα tracks που τον έφεραν μέχρι εδώ. Από την “Ανισόπεδη Ντίσκο”, “Τα Παιδιά Θέλουν Χορό” και το “Χτύπα Με Σαν Ρεύμα στην Πίστα”, μέχρι το “Ροζ Φώτα”, το “Είναι η Αγάπη” και το “Μέσα Μου Χορεύω Ακόμη”, η βραδιά υπόσχεται αυτό που ο ίδιος περιγράφει καλύτερα: “Καλώς ήρθατε στο νιώσιμο”. Την ίδια μέρα, τα άλμπουμ του, «Υπεραστική Μουσική / Περαστική Μουσική», θα κυκλοφορήσουν και σε limited edition, σε διπλό μπλε και κόκκινο βινύλιο.
Ανάμεσα σε μασχάλες που μυρίζουν, στο songwriting camp της Chappell Roan και σε μια “Ανισόπεδη Ντίσκο” που σε κυνηγάει μέχρι και στην κηδεία σου, τα διλήμματά τους λένε την αλήθεια.
Δηλώνεις “μεγάλη foodie”. Να έχεις μια μουσική καριέρα γεμάτη hits αλλά να τρως κάθε μέρα το ίδιο φαγητό για πάντα ή να τρως υπέροχα φαγητά αλλά πάντα υπό τη συνοδεία του ίδιου τραγουδιού ως το τέλος της ζωής σου;
Το δεύτερο φυσικά. Αν το φαγητό στη ζωή μου ήταν πάντα μίζερο, πιστεύω θα ήταν μίζερη και η μουσική μου. Δεν θέλω μίζερα hits.
Να σε καλέσουν στο songwriting camp της Chappell Roan και να μυρίζουν οι μασχάλες σου φριχτά ή να μυρίζεις εξαιρετικά σε όλη σου τη ζωή αλλά να μην εκτιμηθεί ποτέ η ποπ φλέβα σου στον βαθμό που της αξίζει;
Σε μισώ! Χαχαχα. Ρε συ, το camp δεν το χάνεις. Και ας μη μιλάει κανείς σε μένα και να είμαι σε μια γωνιά να την κοιτάω από μακριά.
Να καταλήξεις να γράφεις κομμάτια με AI ή να σου πέσουν όλα τα δόντια;
Τα δόντια! Θα έβαζα γέφυρες και βιδωτά. Έχω και ξαδέρφη οδοντίατρο.
Να γίνει το “Red Flag” ύμνος του Πανσερραϊκού (με λεφτά) ή του ΚΚΕ (αφιλοκερδώς);
Πας καλά; Ξεκάθαρα του Πανσερραϊκού με λεφτά. Σκέψου μια ολόκληρη ομάδα str8 τυπάδων να τραγουδάνε στους εαυτούς τους: “Boy red flag, tosa red flag”, “δεν αξίζει girl φιλάκια κάντον με πέρα”.
Να μην ξαναλλάξεις ποτέ χρώμα και κούρεμα στα μαλλιά σου ή κάθε φορά που αλλάζεις να πρέπει να κάνεις τις γάτες σου ασορτί με σένα;
Ε, καλά easy. Το δεύτερο είναι abuse. Οπότε ξεκάθαρα ένα haircut για πάντα και θα βάζω περούκες.
Να μην έχεις κινητό για μία εβδομάδα ή να έχεις ψείρες για έναν μήνα;
Δεν θα το πιστέψεις γιατί είμαι εθισμένη, αλλά μια φορά τον χρόνο για έναν μήνα κάνω detox από κινητό. Οπότε ξεκάθαρα το πρώτο. Ψείρες δεν έχω κολλήσει ποτέ στη ζωή μου, οπότε ελπίζω να μην είσαι γρουσούζης.
Να γεμίζεις στάδια μόνο με straight 35άρηδες ή να ξυπνήσεις μία μέρα αλλεργική στις γάτες;
Αν γεμίζω στάδια, θα μπορώ να πάρω μια έπαυλη γεμάτη γάτες. Χάλια να παίζεις μόνο σε str8, αλλά μπορεί και κάτι να μάθουν με τα τραγούδια μου. So… win is a win.
Να γράψεις κάτι που δεν είναι καθόλου εσύ αλλά να γίνει τεράστιο hit ή να γράψεις κάτι που σε αγγίζει βαθιά αλλά να το ακούνε μόνο 100 άτομα;
Έζησα με το δεύτερο για 15 χρόνια και ήμουν χαρούμενος με αυτά που έφτιαχνα, είμαι έτοιμος να το ζήσω για άλλες δέκα ζωές.
Sold out στο Θέατρο Λυκαβηττού και το 80% του κόσμου να μιλάει σε όλα τα κομμάτια εκτός από την “Ανισόπεδη Ντίσκο” ή live στα Χανιά με 10 άτομα που χορεύουν και ξέρουν όλους τους στίχους;
Το δεύτερο πανεύκολα. Μάλιστα αν αλλάξεις την τοποθεσία σε Ρέθυμνο και τα εισιτήρια σε 70, περιγράφεις ένα από τα αγαπημένα μου live (θέατρο Γεράνι, Σεπτέμβριος 2024).
Να μην ξαναγράψεις ποτέ τραγούδι ή να μην ξαναπαίξεις ποτέ live;
Να μην ξαναπαίξω live. Μου αρέσει πολύ να δημιουργώ νέους ήχους και το να παίζω live με ίδιο υλικό συνέχεια θα ήταν καταθλιπτικό.
Να συνεργαστείς με τους Pulp ή να μην ξανακούσεις ποτέ στην ζωή σου Κόρε.Ύδρο.;
Φίλη μου Βασιλίνα την πάτησες με την διατύπωση, γιατί έτσι μου επιτρέπεις να επιλέξω το πρώτο, ενώ παράλληλα μπορώ να συνεχίσω να ακούω με πάθος μία από τις πιο αγαπημένες μου μπάντες.
Να παίζει η “Ανισόπεδη Ντίσκο” κάθε φορά που μπαίνεις σε οποιοδήποτε δωμάτιο, στην κρεβατοκάμαρα, στο σχολείο, σε γάμο, σε κηδεία, σε meeting, σαν μόνιμο προσωπικό σου theme song ή να ξυπνήσεις αύριο και να μην την είχες γράψει ποτέ;
Το πρώτο ακούγεται εφιάλτης, θα διαλέξω το δεύτερο και θα αρκεστώ στη δόξα του “Χτύπα με σαν ρεύμα στην πίστα”.
Να ξυπνήσεις και να διαπιστώσεις ότι όλη η δισκογραφία σου υπάρχει αλλά την έχει γράψει κάποιος άλλος ή να ξέρει όλος ο κόσμος ότι έχεις γράψει τα μεγαλύτερα hit αλλά να έχεις πάθει αμνησία και να μην θυμάσαι τίποτα;
Πολύ σκληρό πράγμα η αμνησία, θα διαλέξω το πρώτο σενάριο. Στην τελική θα μείνω ως ακροατής με μουσική που αποδεδειγμένα μου αρέσει.
Ο Pan Pan ολοκληρώνει το Υπεραστικό Tour 2026 στο Floyd. Μία διαδρομή που πέρασε από πόλεις της Ελλάδας και της Ευρώπης και καταλήγει στην Αθήνα – και δίπλα του, φυσικά, στη σκηνή, μαζί με την υπόλοιπη παρέα του, θα είναι και η Vassilina.