Το Συνδικάτο του Ονείρου το είδα πρώτη φορά live εκείνη την τρομερή βραδιά στο Πεδίον του Άρεως, το 1986, τότε που ο ήχος κόπηκε και κανείς δεν κουνήθηκε από τη θέση του γιατί εκείνοι εξακολούθησαν να παίζουν. Δεν τα θυμάμαι τόσο καλά πια τα πράγματα, θυμάμαι όμως ότι είμασταν όλοι στη φάση “τίποτα και κανένας δεν μας σταματά” κι αυτό ήταν αρκετό να δέσουν οι πάνω και οι κάτω από την σκηνή σε ένα όλον που κρατάει ακόμη. Ναι, όπως το λέω. Ο κόμπος δεν λύθηκε ποτέ από εκείνο το βράδυ ότι κι αν έγινε στο μέλλον που δεν γνωρίζαμε τότε. Τον κράτησε δεμένο ο Steve Wynn που μας έβαλε στην καρδιά του (όπως και εμείς) και δεν σταμάτησε να έρχεται ποτέ είτε σόλο είτε με τα άλλα σπουδαία γκρουπ που έφτιαξε με φίλους του -τους Gutterball, τους Miracle 3, τον Dan Stewart κι όχι μόνο- είτε με τους Dream Syndicate.
Η Ελλάδα δεν βγήκε ποτέ από το τόξο των διαδρομών του κι όχι μόνο η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη, αλλά και η Πάτρα, η Λάρισα, η Καβάλα, οι Σέρρες, η Καρδίτσα… νομίζω ότι είναι ο μόνος ξένος ρόκερ που έχει πάει πάνω-κάτω την Ελλάδα τόσες φορές. Αν κάνω λάθος διορθώστε με. Αλλά ήρθε και για honey moon κάπου στην Πρέβεζα με τη γυναίκα του, την απίθανη ντράμερ Linda Pitmon -και κάθε φορά που βρίσκεται εδώ πάντα το λέει «πότε θα έρθω ξανά για διακοπές…», γιατί τα βράδια που έχουμε ζήσει εκτός σκηνής είναι το ίδιο υπέροχα. Όχι ότι οι υπόλοιποι Dreamers δεν νιώθουν το ίδιο, να τα λέμε όλα. Ήταν και είναι πάντα ιδιαίτερες οι βραδιές τους εδώ, έτσι κι αλλιώς -και δεν ξεχνιούνται. Ούτε στο Βεάκειο το καλοκαίρι του ’87, μέσα στην θαλασσινή την αύρα και πάνω στην «κανονική» σκηνή που ανέβηκαν πια στα μέρη μας, έχοντας πολλαπλασιάσει το κοινό τους. Ούτε φυσικά στην ιστορική εκείνη τον Νοέμβριο του ‘88 που αποθεώθηκαν στο «Ρόδον», παρέα με τους Last Drive. Άσε που εκεί τα ωραία δικά μας παιδιά γνώρισαν τον Paul B. Cutler ο οποίος τους έκανε την παραγωγή στα δύο επόμενα άλμπουμ τους. O Paul δεν ξαναγύρισε στο Συνδικάτο όταν βγήκε πάλι στον δρόμο ενωμένο το 2012, έκανε άλλα δικά του πράγματα πια, 13 χρόνια μεσολάβησαν, δεν ήταν λίγα, αλλά έμεινε πάντα φίλος. Τη θέση του πήρε ο Jason Victor -που έπαιζε με τον Steve στους Miracle 3. Κιθάρα από τις λίγες και τύπος φοβερός που κόλλησε αμέσως με τον μπασίστα Mark Walton και τον -πάντα χαμογελαστό- ντράμερ Dennis Duck. Μουσικάρες όλοι, με κάθε γράμμα κεφαλαίο, ΜΟΥΣΙΚΑΡΕΣ δηλαδή, είναι γνωστό άλλωστε, το λέμε δεν το λέμε.
Κάθε live των Dream Syndicate είναι ιεροτελεστία και μόνο όσοι τους έχουν δει καταλαβαίνουν τι λέω. Γιατί τα παιδιά που έφεραν εκρήξεις στη σκηνή του Paisley Underground στην πρώτη δεκαετία τους μοιράζοντας κρασί και τριαντάφυλλα (αχ «The Days Of Wine And Roses»!) και στρώνοντας νέα μονοπάτια στο χώρο του alternative, δεν ξαναγύρισαν τυχαία -ούτε για να κάνουν αρπαχτή από τις γνωστές. Ξαναβγήκαν στον δρόμο το 2012 με αφορμή ένα φεστιβάλ στην Βαρκελώνη κι έμειναν γιατί είχαν πράγματα να πουν. Πολλά. Όπως απέδειξαν τόσο στις συναυλίες τους ξεσηκώνοντας τον κόσμο, αλλά και στους δίσκους τους που άρχισαν να βγαίνουν ο ένας μετά τον άλλον δείχνοντας περίτρανα πως μόνο στάσιμοι δεν έμειναν. Το «How Did I Find Myself Here?» -τι τίτλος!- του 2017 ήταν το πρώτο δείγμα -και μαζί ήταν και ο επιστήθιος φίλος τους, ο «δικός μας» Chris Cacavas που θα είναι και τώρα φυσικά μαζί τους. Κι αν αυτό το πρώτο άλμπουμ επανασύνδεσης λειτούργησε και ως γέφυρα με τα παλιά (ήταν και η Kendra Smith εκεί), βγάζοντας όμως από το ομότιτλο κιόλας κομμάτι και τα νέα μονοπάτια, στα επόμενα απογειώθηκαν –πάντα από την ψυχεδελική ροκ κιθαριστική βάση τους- ταξιδεύοντας σε μουσικούς ορίζοντες που κοίταγαν το σήμερα και το μέλλον, πολύχρωμους, εκρηκτικούς, βαθιά ψαγμένους, πειραματικούς, noisy, με jams, πνευστά και μακριά σε έκταση κομμάτια, τόνους jazz και progressive. Μυαλά, αυτιά και μάτια ανοιχτά με όπλα την εμπειρία και όσα ήδη έχουν αγαπήσει.
Για να ξαναγυρίσω στις στιγμές τις δικές μας εδώ που δεν ξεχνιούνται, να θυμηθώ και το πρώτο, ιστορικό επίσης, comeback: Είναι 1η Ιουνίου 2013 και στο Gagarin λες και ξαναζούμε την τελευταία συναυλία που τους είδαμε στο Ρόδον, καθώς και οι Last Drive (που γιόρταζαν τα 30 τους χρόνια), είναι πάλι μαζί τους εκεί. Τι βραδιααά! Ακόμη και οι Jaywalkers που είχαν παίξει μαζί τους στο Βεάκειο ξανασμίγουν ειδικά για το live. Κι αν τότε έπαιξαν ολόκληρο το ντεμπούτο «Days Of Wine And Roses» θυμίζοντάς μας τι προκάλεσαν στην εναλλακτική σκηνή και παίρνοντάς μας την καρδιά, αύριο έρχονται να παίξουν το άλλο αριστούργημα, το «Medicine Show». Άλμπουμ βάλσαμο ψυχής. Θα ξεκινήσουν όμως με ένα “best-of” set, λένε, να μας ζεστάνουν μέχρι εξόντωσης και μετά θα παίξουν ολόκληρο το θρυλικό άλμπουμ, για πρώτη φορά στην ιστορία τους και μέχρι τελικής πτώσεως. Τι να λέμε τώρα… διπλό live με τα όλα του. Ποιος δεν θα είναι εκεί;
«Στην Έφη, έζησες τόσα πολλά από αυτά μαζί μου. Αγάπη, Steve» διαβάζω την αφιέρωση στο βιβλίο που κυκλοφόρησε πέρσι «I Wouldn’t Say It If It Wasn’t True | A Memoir of Life, Music, and The Dream Syndicate». Με παίρνουν πάλι τα ζουμιά. Γιατί ναι, τόσες δεκαετίες είναι αυτές και μπορεί η μουσική (και μια συνέντευξη στο «Ρόδον») να μας έφερε κοντά, αλλά δεν ήταν μόνο εκείνη που κράτησε τόσο δυνατή αυτή τη φιλία.
«Γιατί αγαπάς τόσο πολύ την Ελλάδα Steve;» τον είχα ρωτήσει πριν μια δεκαετία: «Με συνεπαίρνει το γεγονός ότι μια χώρα για την οποία είχα σκεφθεί τόσα πολλά και η οποία σημάδεψε τόσο έντονα τις κολεγιακές σπουδές μου και η οποία μου έμοιαζε τόσο μακρινή και άπιαστη όταν ήμουν παιδί και μεγάλωνα στο Λος Άντζελες, γινόταν ξαφνικά ένα δεύτερο σπίτι για μένα. Μου φαίνεται απίστευτο και πανέμορφο. Αλλά πέρα από όλη την ομορφιά και την ιστορία και την πολιτιστική σπουδαιότητα της Ελλάδας (για να μην αρχίσω να σας λέω και για το πόσο λατρεύω το φαγητό!), το σημαντικότερο πράγμα για μένα σε σχέση με την Ελλάδα είναι οι φίλοι που έχω αποκτήσει. Και έχω πάρα πολλούς…» Και έτσι είναι. Οπότε πώς να ξεχάσεις ότι ήταν και ο τελευταίος εκείνος που έκλεισε με τις μουσικές του το «Ρόδον»; Ήταν μια παρηγοριά τουλάχιστον ότι το έκανε ο δικός μας άνθρωπος…
The Dream Syndicate © CHRIS SIKICH
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις βόλτες στο Σούνιο με τον Steve -μία από αυτές με τους υπόλοιπους Gutterball, τον Stephen McCarthy από τους Long Ryders, τον Bryan Harvey και τον Johnny Hott των τρομερών House of Freaks –ο Johnny μπήκε και στη θάλασσα παρά το κρύο-, αλλά και την Thalia Zedek και τον Chris Brokaw των Come που ήταν παρέα -και η Thalia ξέχασε τα σουβενίρ της στο αμάξι μου. Μαζί και ο Αιμίλιος Κατσούρης και η Τασούλα Πετρούλια από την Hitch Hyke και εννοείται η Μαιρούλα, η θρυλική ταμίας του «Ρόδον» -συνήθως είμασταν πάντα όλοι μαζί όταν ερχόταν ο Steve. Δεν θα ξεχάσω τα μακρινά τραπέζια που στήναμε για ώρες ατέλειωτες στην ταβέρνα στα Λεγραινά. Δεν θα ξεχάσω τα επιφωνήματα για την θαλασσινή μας κουζίνα, αλλά ούτε τις γαρίδες που μας μαγείρεψε στο γουόκ ο Steve στο νέο του σπίτι στη Νέα Υόρκη, όταν άφησε το Χόλυγουντ πίσω. Δεν θα ξεχάσω, αρχές της δεκαετίας του ’90 στο Λος Άντζελες να τρώμε στο αγαπημένο του «La Cabaña», κατά βάση στέκι φοιτητικό, που πήγαινε μετά τις ηχογραφήσεις στο στούντιο της Venice Beach -νομίζω το καλύτερο μεξικάνικο που έχω φάει στη ζωή μου. Ούτε τον Mark Walton τότε να μου δίνει ραντεβού κάπου στο Sunset Strip για να πάμε να ακούσω σε ένα κλαμπάκι –ούτε 100 δεν είμασταν!!- ένα γκρουπ που «θυμήσου το σε 6 μήνες θα είναι εξώφυλλο στο ΝΜΕ». Και ναι ήταν εξώφυλλο και ναι, ήταν The Rage Against The Machine παρακαλώ! (θα σε ευγνωμονώ πάντα Mark για αυτό). Ούτε θα ξεχάσω μετά το show στο Fuzz τον Jason να μου εκμυστηρεύεται τόσο τρυφερά πώς ένιωθε –και έτρεμε- που θα γινόταν μπαμπάς.
Και δεν θα ξεχάσω, δεν θα ξεχάσουμε –ποτέ- την φρίκη για τη δολοφονία του Bryan Harvey και της οικογένειάς του την Πρωτοχρονιά του 2006. Μετά την πρώτη συναυλία των House of Freaks στο «Ρόδον», εκεί κάπου στα νάεντις, είχαμε πάει όλοι μαζί σπίτι μου – γελάγαμε, τρώγαμε, χορεύαμε μέχρι το πρωί. Είμασταν τόσο ανέμελοι, τόσο χαρούμενοι. Όμως το μέλλον θα γραφόταν αλλιώς και η ανεμελιά θα έφευγε για πάντα…
Τα αναφέρω τα παραπάνω γιατί όλοι αυτοί και κάμποσοι ακόμη –ο Armistead Wellford, ο Chris Eckman και άλλοι- δεν είναι μόνο εκπληκτικοί μουσικοί. Είναι τα μέλη μιας παρέας που τόσες δεκαετίες τώρα δεν έσπασε ποτέ και είναι πάντα εκεί ο ένας για τον άλλον. Κι αν οι μουσικές τους σε κάνουν να πετάς, η φιλία τους σου δείχνει πώς θα μπορούσε να ήταν ο κόσμος αλλιώς. Και είναι αυτό πολύ μεγάλο πράγμα…
Για όλα λοιπόν τα παραπάνω, αύριο βράδυ στο Gagarin θα είμαστε εκεί… για να νιώσουμε, έστω για λίγο, ανάταση μέσα από τη μουσική…
The Dream Syndicate
Medicine Show Tour 2025–2026
Πέμπτη 29 Ιανουαρίου | Gagarin 205 Live Music Space (Λιοσίων 205, Αθήνα-Σταθμός Μετρό «Αττική»)
Last Details
20:00: Doors open
21:00 – 21:50: Best of Dream Syndicate
21:50 – 22:10: Interval/ διάλειμμα
22:10 – 23:15: Medicine Show (ολόκληρο το άλμπουμ | αναμένεται επανέκδοση του σε remastered εκδόσεις βινυλίου και box set)
Μετά το τέλος της συναυλίας, θα ακολουθήσει signing session στο merchandise booth με μέλη της μπάντας.
Εισιτήρια | Προπώληση & ταμείο: 30 ευρώ (το ταμείο της συναυλίας θα ανοίξει στις 19:00)
Σημεία Προπώλησης: Ηλεκτρονικά: more.com
τηλεφωνικά 211 7700 000
more spots: Nova | Public | Ευριπίδης
https://www.thedreamsyndicate.com/
cover photo_© CHRIS SIKICH