Από το πρωί του Σαββάτου με τριγυρνούσε μία ελαφρά αδιαθεσία, πράγμα που σημαίνει ότι είχα και την ανάλογη γκρίνια και έναν δισταγμό για το αν πρέπει να μείνω σπίτι ή όχι. Μετά από μία εσωτερική μάχη με τον εαυτό μου και με αρκετή εξάντληση, τελικά ανηφόρησα τον λόφο. Ευτυχώς, γιατί η ζωή, που άλλα μας τα παίρνει και άλλα μας τα φέρνει, μου κράτησε το καλύτερο για το τέλος της μέρας. Το Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού μεταμορφώθηκε σε ένα ιδιότυπο, ζωντανό σκηνικό παλιάς αμερικανικής ταινίας και ο λόγος ήταν ένας υπέροχος τύπος που μοιάζει να ζει στον δικό του, απόλυτα κομψό χωροχρόνο. Ο Chris Isaak ανέβηκε στη σκηνή και πραγματικά μας θύμισε τι πάει να πει αυθεντικός, καθαρόαιμος σόουμαν παλαιάς κοπής.
Από νωρίς, την ώρα δηλαδή που άνοιξαν οι πόρτες, ο φίλος μου ο Γκίζμο περίμενε με το βινύλιό του στο χέρι να καταφέρει να πάει στα παρασκήνια για να πάρει ένα αυτόγραφο. Τον βρήκα αναστατωμένο σαν παιδάκι σε παιδικό πάρτυ μπροστά από τα μπολ με τα γαριδάκια και ευτυχώς το όνειρό του έγινε πραγματικότητα και αποφύγαμε κάποιο μεγάλο δράμα. Όταν τα φώτα χαμήλωσαν και δόθηκε το σήμα ότι το λάιβ πρόκειται να ξεκινήσει, έριξα μία ματιά στο πλάι της σκηνής και το μόνο που άστραφτε ήταν φυσικά τα στρας από το κοστούμι του Chris Isaak.
Η εμφάνισή του έδωσε το στίγμα για το τι θα ακολουθήσει. Γυαλιστερά παπούτσια, άψογη ρετρό κόμμωση και το αφοπλιστικό χαμόγελο που το θυμάμαι από τη δεκαετία του ‘80. Όταν, τότε, η παγκόσμια μουσική βιομηχανία έτρεχε πίσω από τα συνθεσάιζερ και τα drum machines, ο Isaak επέλεγε να κοιτάξει κατάματα τον Roy Orbison και τον Elvis Presley. Αυτή η γλυκιά εμμονή του στην παράδοση του rock ‘n’ roll, που κάποτε φάνταζε απλώς μια αναδρομή σε άλλη δεκαετία, αποδείχθηκε το μεγαλύτερο και πιο διαχρονικό του πλεονέκτημα.
Πίσω από τα φανταχτερά ρούχα και το προσεγμένο στυλ του Isaak όμως, δεν κρύβεται μια κατασκευασμένη, αποστειρωμένη εικόνα, αλλά ένας γνήσιος ροκαμπιλάς με ατόφια ενέργεια. Με απίστευτο χιούμορ, αυτοσαρκασμό και μικρές ιστορίες ανάμεσα στα κομμάτια, κέρδισε το κοινό από τα πρώτα δευτερόλεπτα. Άλλαζε κιθάρες, πείραζε τους σπουδαίους μουσικούς της μπάντας του και κινήθηκε με μια φυσική κομψότητα που σπάνια συναντάς πλέον σε σύγχρονους περφόρμερ.
Η βραδιά είχε στιγμές που θα θυμόμαστε για καιρό. Το αποκορύφωμα ήρθε όταν αποφάσισε να εγκαταλείψει τη σκηνή και να ανέβει στις κερκίδες του Λυκαβηττού. Περπάτησε και τραγούδησε ανάμεσα στον κόσμο, μέσα σε ένα δάσος από αναμμένα κινητά (και εγώ έτρεχα με το κινητό να προλάβω τον φίλο μου τον Γκίζμο που ήθελε να πάει κοντά του, ευτυχώς δεν γκρεμοτσακίστηκα πουθενά). Ήταν τόσο ορεξάτος, που κάποια στιγμή είπε: «Θα παίζουμε για ώρα, ό,τι μας έρθει, αν έχετε κλείσει μπέιμπι σίτερ για τα παιδιά σας, πείτε της ότι θα αργήσετε να γυρίσετε σπίτι».
Μουσικά, η βραδιά ήταν ένας θρίαμβος του ρομαντισμού. Όταν ακούστηκαν οι πρώτες, εμβληματικές νότες του “Wicked Game”, ο χρόνος πάγωσε, άλλωστε είναι ένα κομμάτι που τρεις δεκαετίες μετά παραμένει εξίσου αισθησιακό και ακμαίο. Το “Blue Hotel” μετέτρεψε ολόκληρο το θέατρο σε μια τεράστια, συντονισμένη χορωδία, ενώ το “Baby Did a Bad Bad Thing” έφερε την απαραίτητη ηλεκτρισμένη ένταση. Ιδιαίτερη στιγμή της βραδιάς ήταν ο φόρος τιμής που απέτισε στις ρίζες του, ερμηνεύοντας το “Can’t Help Falling in Love” του Elvis, υπενθυμίζοντάς μας από πού πηγάζει όλη αυτή η μουσική του αύρα.
Και επειδή ένας σωστός entertainer ξέρει πώς να κλείνει ένα σόου, ο Isaak επέστρεψε για το encore με ένα νέο, ακόμα πιο λαμπερό και glam κοστούμι, καλώντας μάλιστα μερικές γυναίκες από το κοινό πάνω στη σκηνή για ένα μικρό, αυθόρμητο χορευτικό ενσταντανέ.
Για κάτι λιγότερο από δύο ώρες, ο Chris Isaak μας πήρε μαζί του σε ένα ταξίδι γεμάτο αμερικανική νοσταλγία, μεγάλες ροκ μπαλάντες και αστείρευτο κέφι. Ο νεαρός του “Wicked Game” μπορεί να έχει ωριμάσει, αλλά ο καλλιτέχνης που είδαμε στον Λυκαβηττό παραμένει ένας απόλυτα ενεργός, γοητευτικός και αυθεντικός εργάτης του rock ‘n’ roll.
Μα πόσο true ροκαμπιλάς είστε τελικά, κύριε Isaak; Τόσο, ώστε να μας κάνετε να φύγουμε από τον Λυκαβηττό με ένα τεράστιο χαμόγελο και την αίσθηση ότι το φετινό καλοκαίρι μόλις απέκτησε το πρώτο του soundtrack.