Ξεκινάει η μουσική και στο τέλος, στέκεσαι σαν να έχεις βυθιστεί γλυκά σε ένα όνειρο, στους δρόμους του Σόχο, του Κάμντεν, σε ένα ατελείωτο νυχτερινό bar crawling στα πιο indie μέρη. Αυτή είναι ίσως η πιο καθαρή αίσθηση που μπορείς να πάρεις από ένα live των Bar Italia, του βρετανικού indie-rock trio από το Λονδίνο.
Είναι παράδοξο το πώς ένα όνομα (bar italia) που για κάποιους παραπέμπει απλώς σε ένα καφέ στο Soho του Λονδίνου, μετατρέπεται σε κάτι τόσο δικό σου όταν ακούς τα τραγούδια τους. Το όνομα προέρχεται όντως από εκείνο το εμβληματικό καφέ (που το έχουν τραγουδήσει και οι Pulp), σαν μια υπενθύμιση ότι σε εκείνους τους δρόμους άνθισαν μεγάλες βρετανικές μπάντες και όντως η μουσική τους σού δημιουργεί αυτό το γνώριμο και comfort αίσθημα που νιώθεις όταν ακούς τους αγαπημένους σου καλλιτέχνες από προηγούμενες δεκαετίες.
Η μπάντα έρχεται στο Gagarin 205 στις 13 Φεβρουαρίου με ένα set-list που θα ακουμπάει στα τραγούδια των άλμπουμ που έχουν κυκλοφορήσει τα τελευταία χρόνια, από τα Tracey Denim και The Twits μέχρι τα πιο πρόσφατα κομμάτια του Some Like It Hot.
Photo: ©Rankin
Οι bar italia ξεκίνησαν με την ίδια τους την ανωνυμία, χωρίς φωτογραφίες και λίγα λόγια για το ποιοι είναι, αφήνοντας τα τραγούδια να διαρρέουν σαν φήμες σε underground κύκλους του διαδικτύου. «Νομίζω ότι υπάρχει κάτι που κερδίζεις όταν δεν μιλάς, όταν καταλαβαίνεις ποιος είσαι και εξελίσσεσαι, ώστε όταν φτάσεις εκεί, να είσαι δημιουργικός και συνεκτικός και να έχεις πράγματι κάτι να πεις», είχε πει κάποτε η frontwoman Nina Cristante, εξηγώντας με μια σχεδόν καθημερινή αλήθεια γιατί επέλεξαν αυτό τον δρόμο στην αρχή της πορείας τους.
Υπάρχει μια αξιοπρέπεια στο να ακούς πρώτα και μετά να μιλάς, μια αντίληψη που σήμερα φαίνεται ενσωματωμένη και στο πώς δομούν τις συναυλίες τους, σαν συνομιλίες με τον χώρο και τον κόσμο που έχει έρθει να τους ακούσει. Η Cristante έχει επίσης τονίσει ότι τόσο η ίδια όσο και τα άλλα δύο μέλη, ο Jezmi Tarik Fehmi και ο Sam Fenton σέβονται ο ένας την ιδιωτικότητα του άλλου όταν πρόκειται για ποίηση και στίχους και αυτό δημιουργεί μία συνομιλία για τον ακροατή. Δεν θέλουν να εξηγήσουν τι σημαίνει ένα τραγούδι, αλλά να σου το δώσουν ωμό, ανοιχτό, για να το ερμηνεύσεις εσύ.
Η προσέγγιση στη μουσική τους είναι απλή και μελωδική, ακόμα και οι ίδιοι όταν τους ρωτούν για τον ήχο τους ή για την ταυτότητά τους, απαντούν με έναν πολύ απλό τρόπο: «Δεν μας ενδιέφερε να κάνουμε πειραματική, απαιτητική μουσική, απλώς θέλαμε να φτιάχνουμε πιασάρικα, καλά τραγούδια». Αυτή η επιλογή να αφήσουν τους ήχους να μιλήσουν πριν απ’ όλα τα λόγια, τους χάρισε ένα είδος μυστηρίου μέχρι να αποκτήσουν την απαραίτητη εμπειρία. Και αν κάποιος νομίζει ότι πρόκειται για τυπική post-punk/indie μπάντα, απλώς δεν έχει προσπαθήσει να ακούσει τα φωνητικά τους να πλέκονται σαν τρία ξεχωριστά νήματα που ενώνονται σε ένα απολύτως ταυτόχρονο συναίσθημα.
Τη στιγμή που βγαίνουν στη σκηνή, αυτό που αντιλαμβάνεσαι αμέσως στο live τους είναι η ελαφρά αίσθηση αυτοσαρκασμού που διαπερνά κάθε νότα, ακόμα και στους τρόπους που μιλούν μεταξύ τους στη σκηνή ή όταν μοιράζονται φευγαλέες ατάκες με το κοινό. Παρά τις όποιες ετικέτες περί shoegaze ή post-punk έχουν κολλήσει πάνω τους από τον Τύπο, οι ίδιοι αποφεύγουν να εγκλωβίζονται σε κατηγορίες. Σε μια από τις πιο πρόσφατες συνεντεύξεις τους, η Cristante έλεγε ότι «Δεν μας αρέσει να λέμε τι σημαίνει ένα τραγούδι, πιστεύουμε ότι οι ερμηνείες του ακροατή είναι εξίσου έγκυρες με τις δικές μας». Αυτή η αποστασιοποιημένη στάση (όχι αποξενωμένη), μεταφράζεται τέλεια στα live, αφού δεν πας για να μάθεις τι σκέφτονται, αλλά για να νιώσεις μαζί τους.
Στη σκηνή του Gagarin, λοιπόν, το στοίχημα δεν είναι να “καταλάβεις” τι παίζει η μπάντα, αλλά να αφήσεις τους ήχους να σου ανοίξουν δρόμους στον δικό σου εσωτερικό χάρτη συναισθημάτων. Αν έχεις πάει σε live τους ξανά, θα ξέρεις ότι αυτή η ιδιότυπη «απλότητα» είναι το μεγαλύτερο προτέρημά τους. Αν δεν έχεις πάει ακόμα, αυτό το live είναι μια από τις καλύτερες ευκαιρίες να δεις πώς ένα σύγχρονο τρίο μπορεί να κάνει την indie rock ξανά επίκαιρη.