Όλοι αναρωτιούνταν πώς θα είναι το Φεστιβάλ Καννών χωρίς τον αντιπερισπασμό των λαμπερών σταρ του Χόλιγουντ (φέτος τα μεγάλα αμερικανικά στούντιο επέλεξαν να απέχουν από τη διοργάνωση, φοβούμενα τις συνέπειες των πρώτων αρνητικών κριτικών στη μετέπειτα πορεία μιας ταινίας) και, μέχρι τώρα, η απάντηση δεν είναι ενθαρρυντική, καθώς οι πρώτες 3 μέρες προβολών στο φεστιβάλ είχαν ξεκάθαρη θεματική το “κάτι κουρασμένοι auteurs”.
Ο Πάβελ Παβλικόφσκι, που στο παρελθόν είχε συγκλονίσει ακριβώς στην ίδια τοποθεσία το παγκόσμιο κοινό με τον Ψυχρό Πόλεμο και του οποίου το Ida βραβεύτηκε με Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας το 2013, επέστρεψε με το Fatherland, στο οποίο ο Νομπελίστας συγγραφέας Τόμας Μαν (Χανς Ζίχλερ) έρχεται αντιμέτωπος με τα φαντάσματα του πολέμου επιστρέφοντας στην κατεστραμμένη (πρακτικά και ηθικά) Γερμανία μετά το τέλος του, το 1949. Τον συνοδεύει η κόρη του, Έρικα (Σάντρα Χούλερ), μια δυναμική καλλιτέχνιδα, πολεμική ανταποκρίτρια και οδηγός αγώνων ράλι (το απόλυτο nepo baby εκείνης της εποχής;). Aπό τη στιγμή που ο Χίτλερ ανέλαβε την εξουσία, οι δυο τους είχαν εγκαταλείψει τη χώρα και δεν ξαναγύρισαν για 16 χρόνια. Η επιστροφή αυτή αποδεικνύεται ιδιαίτερα φορτισμένη, καθώς έρχονται αντιμέτωποι με μια πατρίδα ρημαγμένη από τον πόλεμο και βαθιά σημαδεμένη από το παρελθόν της.
Στο σύντομο (μόλις 1 ώρα και 20 λεπτά) αυτό στιγμιότυπο, ο Παβλικόφσκι αποτυπώνει μια Ευρώπη που μοιάζει στοιχειωμένη από την Ιστορία, με ήρωες που κουβαλούν το βάρος της απώλειας και της εξορίας. Ο φανταστικός διάλογος με τον Γκαίτε, του οποίου τα 200ά γενέθλια έχει έρθει στη χώρα για να γιορτάσει ο Μαν, περιβάλλει το road trip πατέρα και κόρης σαν επικήδειος των ιδεολογιών. Με πληθώρα λογοτεχνικών και καλλιτεχνικών αναφορών, ασπρόμαυρη φωτογραφία σε τετράγωνο κάδρο και μινιμαλιστικές ερμηνείες, ο σκηνοθέτης κάνει άλλη μια φορμαλιστική άσκηση, μόνο που εδώ η αυστηρότητα και η αυτοσυγκράτηση υψώνουν ένα τείχος ανάμεσα στους ανθρώπους και στις δύο πλευρές της οθόνης. Η ταινία κλείνει με ό,τι κοντινότερο σε συναισθηματική έξαρση μπορεί να περιμένει κανείς από το συγκεκριμένο εγχείρημα, όμως ο αντίκτυπος είναι σχεδόν ανύπαρκτος.
Μιλώντας για καταστροφές, έκαναν πρεμιέρα και οι Παράλληλες Ιστορίες του Ασγκάρ Φαραντί. Δεν θέλουμε να γίνουμε Αυτοί Οι Τύποι, αλλά το 18% του Rotten Tomatoes είναι χειρουργικά ακριβές. Με ένα all-star γαλλικό καστ, από τον Βενσάν Κασέλ και την Ιζαμπέλ Ιπέρ ως την Κατρίν Ντενέβ και από την Βιρζινί Εφιρά ως τον Πιερ Νινέ, και εμπνευσμένη από το έκτο κεφάλαιο του Δεκαλόγου του Κριστόφ Κισλόφσκι (σε σενάριο του Φαραντί και του αδερφού του, Σαΐντ), η ταινία είναι ένα αυτοαναφορικό συναισθηματικό δράμα που ξεχειλώνει από το πρώτο κιόλας μισάωρο.
Η Ιπέρ υποδύεται μια ακατάστατη συγγραφέα που περνά τις μέρες της παρακολουθώντας τους γείτονές της με τηλεσκόπιο, αντλώντας υλικό για το επόμενο βιβλίο της από τις ζωές τους όπως εκείνη τις φαντάζεται. Μέσα από το φακό της, παρακολουθεί την Άννα (Εφιρά), η οποία δημιουργεί ηχητικά εφέ για ταινίες και σειρές μαζί με δύο άντρες (Κασέλ και Νινέ). Η Σιλβί θεωρεί ότι πρόκειται για το σύζυγο και τον εραστή της. Παράλληλα, ένας άνεργος νεαρός που τη βοηθά με τις δουλειές του σπιτιού, αρχίζει να εμπλέκεται όλο και περισσότερο στη ζωή της. Ανακαλύπτει τα χειρόγραφά της και αποφασίζει να γνωρίσει την εκδοχή της Άννα στον αληθινό κόσμο. Δυστυχώς η διασταύρωση αλήθειας και μυθοπλασίας, τέχνης και πραγματικότητας, έρωτα και εμμονής είναι γεμάτη τρακαρίσματα.
Εξαντλητικό σε διάρκεια, με αδέξια χειρισμένες ανατροπές και με σχεδόν πλήρη απουσία χιούμορ, το Παράλληλες Ιστορίες βρίσκει ένα δημιουργό που φημιζόταν για την κοινωνική παρατηρητικότητά του χαμένο στη μετάφραση.