Με τις πυροσβεστικές να βουίζουν στο κέντρο, κατευθυνόμενες στην άρτι καταρρέουσα πολυκατοικία των Πετραλώνων, συνειδητοποιώ και νοσταλγώ την ηρεμία που μου είχε προσφέρει η ανάγνωση του «Όσα ξέρω για σένα» του Έρικ Σακούρ τις προηγούμενες μέρες. Μια ιστορία γραμμένη με ευαισθησία, χωρίς διδάγματα και συνθήματα. Στο βιβλίο παρακολουθούμε τη ζωή του γιατρού Ταρέκ να δέχεται ξαφνικά συναισθηματικές αναταράξεις, βάσει των οποίων θα πρέπει να πάρει αποφάσεις. Ούτε φωνές, ούτε δράματα: μόνο το Κάιρο της δεκαετίας του ’80 (και λίγη από την ιστορία του) και το ψυχρό Μόντρεαλ, δύο πόλεις που σχετίζονται με τον συγγραφέα Έρικ Σακούρ. Είναι αναγκαίο να αναφερθεί το κουήρ στοιχείο της ιστορίας; Ίσως και όχι. Ίσως μόνο και μόνο για να υπογραμμιστεί το ότι δεν αποτελεί πρωτεύον ζήτημα του βιβλίου.
Μπαίνοντας τον Πολυχώρο του Μεταιχμίου, όλα ξανά ηρεμούν: ο Έρικ Σακούρ, ακούραστος από τις αλλεπάλληλες συνεντεύξεις, διατηρ
Ένας χαρακτήρας του βιβλίου σας γράφει: «Το γράψιμο είναι σκέτος μπελάς. Δεν το λέω εγώ, η Φατέγια το είπε». Το λέει μόνο η Φατέγια ή και ο Ερίκ Σακούρ;
Μόνο η Φατέγια το λέει. Δεν σκέφτομαι όπως όλοι οι χαρακτήρες μου, αλλιώς θα ήταν λίγο… σχιζοφρενικό. Πιστεύω πάντως ότι το γράψιμο μπορεί να σε τρελάνει. Εγώ είχα τη μεγάλη τύχη να με γαληνεύει. Από τα εφηβικά μου χρόνια, όταν ένιωθα κάτι πολύ δύσκολο να διαχειριστώ, το γράψιμο ήταν σαν να έπαιρνα όλα αυτά τα συναισθήματα και να τα έβαζα…
…σε ένα κουτί;
Ναι, ακριβώς. Και μετά ένιωθα μεγάλη ηρεμία. Ξέρω ότι υπάρχουν συγγραφείς που λένε πως κάθε γραμμή που γράφουν είναι σαν να τους ξεριζώνουν την καρδιά και να ζουν μέσα στον πόνο. Για μένα δεν ισχύει αυτό, και είμαι τυχερός. Αλλά μπορώ να φανταστώ ότι μπορεί να σε οδηγήσει στην τρέλα, ειδικά όταν γράφεις για τον εαυτό σου ή για το παρελθόν σου, προσπαθώντας να ενώσεις τα κομμάτια και συνειδητοποιώντας ότι αυτό είναι αδύνατο.
Διαβάστε περισσότερα στο Klik.gr