Είναι στη φύση του ανθρώπου να αλλάζει συνεχώς, να ψάχνει νέες εμπειρίες, να θέλει να φτιάξει νέες αναμνήσεις, να δει νέα μέρη. Υπάρχουν όμως και κάποια πράγματα που μένουν αναλλοίωτα στον χρόνο, που μας γεμίζουν νοσταλγία, που μας θυμίζουν όσα ζήσαμε και μας κάνουν να ανυπομονούμε για τα όσα θα έρθουν. Στην Ελλάδα, μια τέτοια σταθερά είναι ο Nescafé Frappé, που λίγο-πολύ ανακαλύψαμε εκεί γύρω στα τέλη των εφηβικών μας χρόνων και μας συνόδεψε στα φοιτητικά μας χρόνια, ενώ είναι πια μέρος της καθημερινότητάς μας ακόμα και στην ενήλικη ζωή. 

Ο Nescafé Frappé έκανε την εμφάνισή του περίπου μισό αιώνα πριν και από τότε αποκτά συνεχώς νέους θαυμαστές, ενώ το καλοκαίρι είναι η εποχή που αποθεώνεται σε κάθε γωνιά της Ελλάδας και όχι μόνο. Όλοι έχουμε μια συνταγή που κάνει τον δικό μας Frappé ιδανικό, ενώ η γεύση του έχει συνδεθεί με πολλές από τις στιγμές μας. Ξέγνοιαστα καλοκαίρια με φίλους στην παραλία, ξενύχτια πριν την εξεταστική, ανοιξιάτικα μεσημέρια βόλτα στην πόλη. Σε όλες αυτές τις στιγμές κάπου στο φόντο υπάρχει και ένας Frappé.

Οι συντάκτες της Popaganda αποφάσισαν να παραδοθούν στην νοσταλγία και να μοιραστούν μαζί σας μερικές από τις πρώτες τους αναμνήσεις με έναν Nescafé Frappé στο χέρι.


Με τον Frappé γνωριστήκαμε στα μέσα της δεκαετίας του ‘80. Ήταν ένας έρωτας από αυτούς που ξεκινούν με την πρώτη ματιά και μένουν σταθεροί στον χρόνο. Όταν το βλέμμα μου έπεσε στον πλούσιο αφρό του κάτι σκίρτησε μέσα μου και η πρώτη γουλιά ήταν σαν ένα γλυκό φιλί στο στόμα. Αγαπηθήκαμε πολύ, κάθε χρόνο μόλις έπιαναν οι πρώτες ζέστες γινόμασταν αχώριστοι. Ήταν δίπλα μου όταν πάλευα να μείνω ξύπνια διαβάζοντας για εξετάσεις, όταν καθόμουν στα τραπεζάκια του Λέντζου στο Παγκράτι και συγκρίναμε με τους φίλους μου ποιος έχει τον πιο πλούσιο και πηχτό αφρό, στο αυτοσχέδιο πρωινό των διακοπών με το πλαστικό σέικερ από το σούπερ μάρκετ. Δεν με εγκατέλειψε ποτέ. Ακόμα και σήμερα, τόσα χρόνια μετά, δεν υπάρχει περίπτωση να φύγω για διακοπές χωρίς το αγαπημένο τσίγκινο κουτάκι μου. Επειδή είμαι και μερακλού και τον πίνω βαρύ γλυκό, όταν κάνω κάμπινγκ και τα θέλω όλα τακτοποιημένα και εύχρηστα, οι φίλοι μου έχουν μάθει ότι κάθε πρωί θα βγάλω το μεγάλο κουτί που μέσα έχω κάνει το κλασικό, παραδοσιακό μείγμα νεσκαφέ με ζάχαρη σε αναλογία δόσεων για να ρίχνω απευθείας τη σωστή δόση στο shaker, λίγο παγωμένο νερό και τσακ, έτοιμη η φραπεδιά μου. Ένα από τα κλασικά σχόλια σε συζητήσεις του χειμώνα, όταν αναπολούμε τα περασμένα καλοκαίρια μας, είναι αυτή η εικόνα. Όπως και η φάτσα μου το πρωί πριν πιω φραπέ και η φάτσα μου μετά. Μεγάλες στιγμές διασκέδασης.

Αντιγόνη Πάντα-Χαρβά

Εκείνα τα ανέμελα χρόνια, βγαίναμε στις καφετέριες μετά το σχολείο και πίναμε καφέ σαν άλλα μικρομέγαλα. Ο Frappé ήταν η πρώτη μου επαφή με τον μαγικό κόσμο του καφέ, ο οποίος έκτοτε έμελλε να συνοδεύει τα πρωινά μου. Στην αρχή, δεν ήμουν καθόλου φαν του καφέ, όταν όμως δοκίμασα φραπόγαλα, άλλαξα γνώμη κι έτσι, άνοιξαν οι γευστικοί μου ορίζοντες. Πλέον είναι το πρώτο πράγμα που κάνω κάθε πρωί, όπως τότε που έδινα Πανελλήνιες και πριν καν ανοίξει το μάτι μου, είχα ήδη καταπιεί την πρώτη γουλιά.

Αναστασία Βαϊτσοπούλου 

Όταν πρωτοέφτασα με την μαμά μου στην Ελλάδα το 1997, μου έκαναν εντύπωση σχεδόν τα πάντα, από τους δρόμους που ήταν γεμάτοι αυτοκίνητα, μέχρι και τα τηλεοπτικά προγράμματα. Ένα από τα πράγματα που μου φαινόταν σχεδόν μαγικό όμως, ήταν πως κάθε απόγευμα ο μπαμπάς μου κατάφερνε με λίγο νερό, ένα shaker και μια κουταλιά Nescafé, να φτιάχνει τον φραπέ του. Εκείνο που με μάγευε πιο πολύ, ήταν ο αφρός που στα μάτια μου έμοιαζε τόσο λαχταριστός που ήθελα να τον φάω. Μέχρι όμως, να καταφέρω να πιω τον πρώτο μου Nescafé Frappé, ούσα πρωτοετής φοιτήτρια, μια ήταν η ανάμνηση που είχα συνδέσει περισσότερο από καθετί άλλο μαζί του. Ήμουν 8 χρονών και είχε έρθει ο θείος μου να μείνει μαζί μας, όπως συνέβαινε αρκετά συχνά τότε, είχε πέσει πάνω του η ευθύνη να με προσέχει όσο οι γονείς μου δούλευαν. Έτσι, ένα από τα πολλά μεσημέρια που περνούσαμε μαζί, του είπα ότι θα του έφτιαχνα φραπέ, εκείνος επειδή με αγαπούσε μάλλον, δέχτηκε. Πήρα το shaker έριξα ζάχαρη, Nescafé και (πολύ) νερό. Περιττό να πω ότι αυτό που είχα φτιάξει δεν πινόταν, αλλά ο θείος δεν έβγαλε μιλιά και παρίστανε ότι απολάμβανε τον φραπέ του. Από τότε έχουν περάσει πολλά χρόνια και ευτυχώς έχω πια καταφέρει να γίνω εξπέρ στην τέχνη του Frappé. 

Ντενίσα-Λυδία Μπαϊρακτάρι

Ανακάλυψα τον Nescafé Frappé ένα μεσημέρι του 1984 σε ένα παιχνιδάδικο του Ηρακλείου Κρήτης, τότε που όλοι έπαιζαν μανιωδώς φλιπεράκι και τέτρις. Ήταν η εποχή που νομίζαμε ότι θα επαναστατήσουμε και θα αλλάξουμε τον κόσμο. Επαναστάτες δεν γίναμε τελικά και δεν ξέρω αν όντως άλλαξε ο κόσμος, πάντως από το 1984 μέχρι και σήμερα ένα πράγμα έχει μείνει σταθερό στη ζωή μου, ο γλυκός Nescafé Frappé με λίγο γάλα. Κάθε φορά που πίνω μια γουλιά, θυμάμαι εκείνη την επαναστάτρια που έκρυβα μέσα μου και ήθελε να κάνει τον κόσμο λίγο καλύτερο.

Στέλλα Σαρρή

Πιο σημαντικό από το να φτιάχνω το πρωί τον πρώτο μου καφέ, είναι η ανάμνηση του να φτιάχνω εκείνον του πατέρα μου, λίγο αφότου ξύπναγε το μεσημέρι. Με ενθουσίαζε το μηχάνημα που τον ανακάτευε, η μυρωδιά των μικρών κόκκων που συνθλίβονταν στο ποτήρι, τα παγάκια που φούσκωναν και άλλο τον αφρό. Μα πιο πολύ με ενθουσίαζε το χαμόγελο του στην πρώτη γουλιά, ο ήχος απόλαυσης και τα τρυφερά που μου έλεγε, για να με ευχαριστήσει. Πλέον, μένω αρκετά μακριά, όμως αναμοχλεύοντας τις αναμνήσεις, λέω αύριο να πάω να του φτιάξω έναν Nescafé Frappé.

Χρύσα Λύκου

Οι πρώτες μου διακοπές μακριά από γονείς, συγχρονίστηκαν με την πρώτη γουλιά Frappé που γεύτηκα. Πριν από έντεκα περίπου χρόνια, βρέθηκα στο εξοχικό μιας φίλης στην Κυπαρισσία, μαζί με την οποία εκδηλώσαμε την «επαναστατική» για τα 14 μας χρόνια επιθυμία, να δοκιμάσουμε για πρώτη φορά καφέ. Μία εξερεύνηση στα ντουλάπια της κουζίνας του σπιτιού, μας έφερε σε επαφή με το κουτάκι του Nescafé. Αυτή κι αν ήταν ανακάλυψη. Δίχως να το πολυ-σκεφτούμε, αρπάζουμε τον καφέ, κάνουμε τους πειραματισμούς μας στην προσθήκη ζάχαρης και νερού και αρχίζουμε να ανακινούμε το shaker με λαχτάρα. Εκείνη η – όχι και τόσο επιτυχημένη – πρώτη γουλιά, είχε κάτι πραγματικά το επαναστατικό, μπροστά στην ιδέα ότι οι γονείς μας διόλου θα χαιρόντουσαν για την κατανάλωση καφέ, που έκτοτε η αλήθεια είναι πως καθημερινά μας συντροφεύει.

Λουίζα Σολομών-Πάντα