Να μου παίρνεις λουλούδια,
όχι μία φορά το χρόνο,
κάθε μέρα,
χαλάλι τα χρήματα.

Πονώ και γιατρικό μου πλέον είναι η μυρωδιά τους.
Ξυπνούν μέσα μου οι αναμνήσεις,
γίνονται όνειρα
που χτίζουν κόσμους…

Και με ανασταίνεις.
Ο Χριστός το Λάζαρο
κι εσύ εμένα.

Περιμένω, λοιπόν,
τη δεύτερή σου όψη,
που μόνο σε εμένα θα είναι ορατή.