DIGITAL STORIESΜπορείτε να φανταστείτε το πιο «ριγμένο» χαρακτηριστικό στις online πλατφόρμες;

Μπορείτε να φανταστείτε το πιο «ριγμένο» χαρακτηριστικό στις online πλατφόρμες;

Φίλοι, likes, ακόλουθοι, shares, σχόλια, emojis. Καλά όλα αυτά, όμως υπάρχει και κάτι που πολλές πλατφόρμες και δίκτυα αγνοούν –στην αρχή τουλάχιστον…

Ο τρόπος που τα διάφορα social media και οι ψηφιακές πλατφόρμες γενικότερα θα επιτρέπουν στους χρήστες τους να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, αποτελεί ένα διαχρονικά αγαπημένο θέμα συζήτησης στη Σίλικον Βάλεϊ –και όχι μόνο. Μηχανικοί, προγραμματιστές, οραματιστές και λοιποί παρατρεχάμενοι, χρόνια τώρα ψάχνουν να βρουν τον τρόπο με τον οποίο θα κάνουν τα μέλη ενός δικτύου να ασχοληθούν όσο το δυνατόν περισσότερο μαζί του, καθώς καταβάλλουν τη μικρότερη δυνατή προσπάθεια: κείμενο, φωτογραφίες, βίντεο, emoji, like, καρδούλες, αστεράκια έχουν βοηθήσει στο στήσιμο του τέλειου σκηνικού αρμονικής συνύπαρξης. Τι γίνεται όμως όταν δύο μέλη «τα σπάσουν»;

Κάνε με αντ κούκλα, είμαι πλοκ

Το ίντερνετ ανέκαθεν αποτελούσε ένα προσωπείο που ο καθένας μπορούσε να φορέσει. Δεν είχε σημασία ποιος ήταν στον πραγματικό κόσμο: σε αυτό των bits και των bytes, μπορούσε να είναι όποιος ήθελε, απαλλαγμένος από κάθε άγχος, ντροπή, αναστολή και πρόβλημα. Το διαδίκτυο εξελίχθηκε μοιραία στην «παιδική χαρά» των ενοχλητικών οι οποίοι ξεδιάντροπα δεν δίσταζαν να «κολλήσουν» με τον πιο άγαρμπο, άξεστο και προσβλητικό τρόπο σε οποιονδήποτε και οποιαδήποτε έκανε (;) το λάθος να μπει στο μάτι τους. Το ban των παλιών chatrooms του IRC και της πλατφόρμας του ICQ, έδωσε σταδιακά τη θέση του στο block και το unfollow (το «’ντάξει μωρέ, μην ξεκόψουμε και τελείως αλλά ψιλοχέστηκα για το τι κάνεις») του Facebook και του Twitter.

Κι όμως, τα πράγματα δεν είναι πάντα τόσο ξεκάθαρα. Ακόμα και το δίκτυο του Μαρκ Ζάκερμπεργκ που τόσο πολύ έχει δουλέψει πάνω στην ιδιωτικότητα των χρηστών του, χρειάστηκε αρκετά χρόνια για να φτάσει στο σημερινό του επίπεδο ως προς τον αποκλεισμό χρηστών (πρακτικά, άπαξ και μπλοκάρετε κάποιον, παύετε να υπάρχετε για εκείνον). Φανταστείτε λοιπόν τι γίνεται σε άλλες πλατφόρμες… Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα –και σχετικά πρόσφατο κιόλας- αυτό μιας φίλης της Άννα Μαρί Κλίφτον, ο πρώην της οποίας της έστελνε μέσω του Square Cash για μήνες, πληρωμές $1, μόνο και μόνο για να μπορεί να τη βρίζει ανενόχλητος στα μηνύματα που τις συνόδευαν! Μέχρι η πλατφόρμα να προσφέρει λειτουργία blocking, τα νεύρα της γυναίκας είχαν γίνει κρόσσια.

Universal πρόβλημα

Η περίπτωση του Square Cash είναι απλά μία στις τόσες. Το Slack έχει το ίδιο πρόβλημα με τα απ’ ευθείας μηνύματα (τα DM ντε!) καθώς επί του παρόντος δεν προσφέρεται δυνατότητα σχετικού αποκλεισμού! Ομοίως και το Spotify: πρόσφατα, μία χρήστης του ανέφερε ότι ο πρώην της την ακολουθεί (follow) ενώ εκείνη όχι, με αποτέλεσμα κάθε φορά που συνδέεται στον λογαριασμό της να βλέπει το πρόσωπό του και μαζί κι εκείνο της τύπισσας με την οποία την απάτησε! Δεν είναι ανάγκη μία πλατφόρμα να πρέπει να ανήκει σώνει και ντε στα social media για να διαθέτει μηχανισμούς αποκλεισμού. Οποιοδήποτε site, δίκτυο, app με «κοινωνικά» χαρακτηριστικά, eBay, Etsy, Kickstarter, θα έπρεπε να είναι εφοδιασμένο με τέτοιους.

Το ίντερνετ αποτελεί μία ψηφιακή εκδοχή του πραγματικού μας κόσμου και με τον δεύτερο να απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί «αγγελικά πλασμένος», πώς θα μπορούσε η κατάσταση στον παγκόσμιο ιστό να διαθέτει. Χαιρόμαστε ιδιαίτερα όταν βλέπουμε τους πρωτοπόρους entrepreneurs της Σίλικον Βάλεϊ να βρίσκουν νέους τρόπους αλληλεπίδρασης μεταξύ των ανθρώπων, όμως έχει έρθει η ώρα να καταλάβουν πως σιγά-σιγά θα πρέπει να φροντίσουν και για το αντίθετο…

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΣΤΟ INBOX ΣΟΥ
Διαβάζοντας την POPAGANDA αποδέχεστε την χρήση cookies.