Στις 20 Μαρτίου 1727 πεθαίνει ο Άγγλος φυσικός, αστρονόμος και μαθηματικός Άιζακ Νιούτον, γνωστός με τον εξελληνισμένο τύπο του ονόματός του Ισαάκ Νεύτων.

Ήδη από μικρή ηλικία είχε φανερώσει το ενδιαφέρον του για τις κατασκευές. Αρχικά η μητέρα του τον προόριζε να ασχοληθεί με τις οικονομικές σπουδές, ωστόσο συνειδητοποιώντας την κλίση του Νεύτωνα, τον έστειλε να ολοκληρώσει τις βασικές σπουδές του στο σχολείο του Γούλσθορπ.

Το 1661 ο Νεύτων εισήχθη στο Trinity College του Πανεπιστημίου του Cambridge από το οποίο αποφοίτησε τέσσερα χρόνια αργότερα. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του μελέτησε τον Αριστοτέλη, τον Ρενέ Ντεκάρτ, τον Πιερ Γκασέντ και τον Ρόμπερτ Μπόιλ. Ιδιαίτερα από τους σύγχρονους φιλοσόφους, ο Νεύτων υιοθέτησε την άποψη ότι τα φυσικά φαινόμενα είναι αποτέλεσμα των μηχανικών αλληλεπιδράσεων.

Ύστερα από την αποφοίτησή του άρχισε να εργάζεται μελετώντας την πειραματική εφαρμογή διαφόρων ιδεών του. Έτσι, προέβαλε το φάσμα μιας λεπτής φωτεινής δέσμης στον τοίχο ενός σκοτεινού θαλάμου διατυπώνοντας την αρχή της ανάλυσης του φωτός. Η διαπίστωση αυτή μαζί με άλλες περί του φωτός οδήγησαν στη συγγραφή του έργου του «Περί των χρωμάτων».

Το 1667 πραγματοποίησε τις μεταπτυχιακές σπουδές του στο Trinity College και ακολούθως, σε ηλικία 27 ετών, διορίστηκε Καθηγητής Μαθηματικών. Στη θέση αυτή ο Νεύτων παρέμεινε για 20 έτη.

Το 1672 ο Νεύτων έγινε δεκτός στην Βασιλική Εταιρεία, στην οποία ένα χρόνο πρωτύτερα είχε παρουσιάσει το τηλεσκόπιό του.

Ο Ρόμπερτ Χουκ, μέλος της Βασιλικής Εταιρείας, εξέφρασε την έντονη διαφωνία του σχετικά με τις θεωρίες του φωτός και τον χρωμάτων του Νεύτωνα με τη σύγκρουση των δύο ανδρών να οδηγεί στην απομόνωση του Νεύτωνα από την επιστημονική κοινότητα για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Το 1687 δημοσίευσε το θεμελιώδες έργο του «Οι Μαθηματικές αρχές της φυσικής φιλοσοφίας» που θεωρείται θεμέλιο της μηχανικής και της κλασικής φυσικής. Στο έργο αυτό ο Νεύτων διατύπωσε τι είναι η ποσότητα της ύλης, η πυκνότητα, η ποσότητα της κίνησης, οι έννοιες του χρόνου και του χώρου καθώς και οι τύποι των δυνάμεων.

Επίσης, στις «Αρχές», διατυπώθηκαν οι τρεις νόμοι της κίνησης, ο νόμος της παγκόσμιας έλξης, και η θεωρία κίνησης των ουράνιων σωμάτων. Το έργο σημάδεψε την ιστορία των φυσικών επιστημών για δύο και πλέον αιώνες

Ο Νεύτων υπήρξε μέλος της επιτροπής του Πανεπιστημίου του Cambridge που επισκέφθηκε τον Βασιλιά Ιάκωβο Β’ για να υποβάλλει μία σειρά αιτημάτων που προστάτευαν το ίδρυμα. Τον επόμενο χρόνο εκλέχθηκε μέλος του Κοινοβουλίου, ως αντιπρόσωπος του Πανεπιστημίου.

Το 1691 σε πυρκαγιά που ξέσπασε κάηκε το εργαστήριό του, όργανα μελέτης και το μεγαλύτερο μέρος των σημειώσεών του, γεγονός που έθλιψε ιδιαίτερα τον Άγγλο φυσικό.

Το 1699 διορίστηκε Διευθυντής του Νομισματοκοπείου. Η δράση του στον οργανισμό οδήγησε στον οκταπλασιασμό της έκδοσης νομισμάτων. Παράλληλα την ίδια χρονιά έγινε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας των Επιστημών.

Το 1701 παραιτήθηκε από το Πανεπιστήμιο του Cambridge. Δύο χρόνια αργότερα τοποθετήθηκε Πρόεδρος της Βασιλικής Εταιρείας, ενώ το 1705 χρίστηκε Ιππότης από την Βασίλισσα Άννα.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με θεολογικά και ιστορικά ζητήματα. Συνέγραψε ένα έργο στο οποίο υποστήριζε πως οι σελίδες που αναφέρονταν στην Αγία Τριάδα είχαν προστεθεί εκ των υστέρων. Φοβούμενος τις αντιδράσεις και παρά τις παραινέσεις του Τζον Λοκ, δε δημοσίευσε τελικά το σύγγραμμα αυτό. Συγχρόνως συνέγραψε το έργο «Βελτίωση της χρονολογίας των αρχαίων βασιλείων», όπου καταπιάνεται με το ζήτημα της χρονολόγησης του αρχαίου κόσμου.

Πέθανε στις 20 Μαρτίου 1727 και η κηδεία του τελέστηκε στο αβαείο του Γουέστμινστερ με μεγάλες τιμές. Στην επιτύμβια στήλη του αναγράφηκε η φράση «Αγάλλονται οι θνητοί γι’ αυτόν, ο οποίος αποδείχτηκε ανεκτίμητο κόσμημα για το γένος των ανθρώπων».

Ο Νεύτων έθεσε τα θεμέλια της φυσικής επιστήμης και επί δύο αιώνες οι θεωρίες του κυριαρχούσαν ως την εμφάνιση της θεωρίας της σχετικότητας και της θεωρίας των κβάντα.