PASTICCIOPasticcio Φίφτι-Φίφτι… LA και Γκραφίτι

Pasticcio Φίφτι-Φίφτι… LA και Γκραφίτι

H Ελίνα Δημητριάδη σερβίρει όσους δε λένε ποτέ όχι σε ένα πιάτο γεμάτο από καλές ιστορίες. Αυτήν την εβδομάδα: The Cecil Hotel/ LA Confidential/ στο μετρό της Μόσχας και στον υπόγειο της 80s Νέας Υόρκης/ το DONT του Coachella.
Rap_Graffiti2

Ο Κeith Haring βάφει τον τοίχο στη Houston/Bowery, Lower East Side, 1982. Martha Cooper/Steven Kasher Gallery

Το Pasticcio αυτής της εβδομάδας είναι 50/50, ραπ και γκραφίτι, έχει νουάρ και φεστιβάλ, και ταξιδεύει με τρένο στο παρελθόν από τη Δυτική στην Ανατολική ακτή των ΗΠΑ, με μία μικρή στάση στο παρόν και τη Μόσχα 

Για σάουντρακ, ένα άλμπουμ για τον ήλιο της Δυτικής ακτής κι ένα άλμπουμ που δημιουργήθηκε στο Λος Άντζελες για να υμνήσει τη Νέα Υόρκη…

LA Noir

cecil-hotel-los-angeles

photo: ALAMY

Σε περίπτωση που ακόμα δεν το έχετε πάρει είδηση, ο γκουρου σεφ/πολίτης του κόσμου Anthony Bourdain έχει νέο site-ταξιδιωτικό οδηγό. Ακόμα, όμως κι αν το έχετε πάρει είδηση, το πιθανότερο είναι να μην έχετε προλάβει να το εξερευνήσετε ολόκληρο. Καταφέρνοντας να ξεπεράσω σκληρές εικόνες, όπως αυτή του τυριού που λιώνει αισθησιακά μέσα σε ένα meat sandwich σε ένα diner στο New Jersey, έφτασα σε μία «καρτ ποστάλ» για το The Cecil Hotel, το «στοιχειωμένο» Beaux-Arts αρχιτεκτονικής ξενοδοχείο στο κεντρικό Λος Άντζελες που αντιστέκεται ακόμα στην επέλαση των καφέ που πουλάνε παγωμένο latte στην προνομιακή τιμή των 9 δολαρίων, διατηρώντας μία φιλμ νουάρ αισθητική, σαν να βρίσκεται η Veronica Lake ξαπλωμένη πάνω στο γραφείο ενός ντετέκτιβ μέσα σε ένα από τα δωμάτιά του. Αποτελώντας σύμβολο της αντίστασης απέναντι στο gentrification, δηλαδή του «εξευγενισμού» των φτωχών εργατικών συνοικιών με στόχο την αναβάθμισή τους στην αγορά ακινήτων και με συνέπεια απομάκρυνσης συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων. Ταυτόχρονα, όμως, αποτελεί κι ένα σημείο αναφοράς για όλες τις ιστορίες που έζησαν όσοι έχουν μείνει εκεί στα 90 χρόνια λειτουργίας του, για όσους, όπως και στην περίπτωση του Chelsea Hotel στη Νέα Υόρκη, επιμένουν ακόμη να ζουν στα χαλάσματα ανάμεσα σε θρύλους και φαντάσματα. Φαντάσματα σαν αυτό της Μαύρης Ντάλιας, όπως ονομάστηκε από τον τύπο της εποχής η Ελίζαμπεθ Σορτ, η γυναίκα που έμενε στο ξενοδοχείο λίγο πριν βρεθεί δολοφονημένη εκεί κοντά και γίνει, αργότερα, το αντικείμενο του ομώνυμου μυθιστορήματος του James Ellroy και της ομώνυμης ταινίας του Brian De Palma. Κι αν παρακολουθείς τη σειρά American Horror Story, το ξενοδοχείο αυτό αποτέλεσε την έμπνευση για την πέμπτη σεζόν με τίτλο “Hotel”.


 

LA Confidential

LA_Confidential

Bacall and Bogart in “The Big Sleep”, Illustration by Vittorio Giardino

Η editor in chief της Παριζιάνικης Vogue έψαχνε καιρό έναν εικονογράφο που να μπορεί να δημιουργήσει μία ενδιαφέρουσα ιστορία με στυλάτους και σέξυ χαρακτήρες για ένα τεύχος του περιοδικού. Μέχρι που έφτασαν στα χέρια της οι Μοιραίες Διακοπές (Vacanze Fatali) του Ιταλού κομίστα Vittorio Giardino. Χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση, ο Giardino διηγήθηκε τη φιλμ νουαρ ιστορία The Big Sleep για το τεύχος Δεκεμβρίου/Ιανουαρίου 1994-1995 του περιοδικού, σχεδιάζοντας ως πρωταγωνιστές τη Lauren Bacall και τον Humphrey Bogart με ρούχα εμπνευσμένα από συλλογές Versace και Lanvin. Το 1994 ο James Ellroy αποφάσισε να διηγηθεί στο GQ την προσωπική του ιστορία, η οποία ξεκινάει το βράδυ που ο δεκάχρονος εαυτός του γυρίζει στο σπίτι του στο Los Angeles για να μάθει από τους αστυνομικούς που έχουν καταφτάσει ότι η μητέρα του βρέθηκε δολοφονημένη, θύμα σεξουαλικού εγκλήματος, σε ένα στενό πίσω από ένα μπαρ και καταλήγει με τον ενήλικο εαυτό του να γίνεται ο σημαντικότερος εν ζωή εκπρόσωπος της αστυνομικής/νουάρ λογοτεχνίας, ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς των καιρών μας εν γένει.


 

Φίφτι-φίφτι, ραπ και γραφίτι

Rap_Graffiti

Wild style σε δύο βαγόνια από τονDuster Lizzie. Bronx, 1982. Martha Cooper/Steven Kasher Gallery

Η Martha Cooper πέρασε όλη τη δεκαετία του ‘80 καταγράφοντας με τον φακό της την άνθιση του hip hop και του graffiti στο Μπρονξ, το Μπρούκλιν και τις υπόλοιπες συνοικίες της Νέας Υόρκης. Έγινε τόσο καλή σε αυτό που οι καλλιτέχνες που ζωγράφιζαν τα βαγόνια των τρένων κρυφά το βράδυ, την ειδοποιούσαν μόλις τελείωναν το έργο τους, προκειμένου να τα φωτογραφίσει με το πρώτο φως της ημέρας, καθώς αυτά θα ξεκινούσαν τα πρώτα δρομολόγια. Στις φωτογραφίες της σχεδόν ακούς τη μουσική με την οποία ένα πιτσιρίκι χορεύει break dance στο δρόμο ή το ντίσκο κομμάτι που ακούγεται από to μπαρ έξω από το οποίο χορεύουν δύο μικρά κοριτσάκια. Μπορείς να φανταστείς τι λέει το ζευγάρι που φλερτάρει υπό τους ήχους ενός boom box, να κρατήσεις κι εσύ την ανάσα σου μαζί με τον γκραφιτά Dondi που ισορροπεί ανάμεσα σε δύο βαγόνια για να βάλει τις τελευταίες «πινελιές» στο έργο του ή να ιδρώσεις μαζί με τον Keith Haring που ζωγραφίζει τις γνωστές φιγούρες του κάτω από τον καυτό ήλιο στο Bowery Graffiti Wall. Η Martha Cooper, 74 χρόνων πλέον κι έτοιμη για τη νέα έκθεσή της στην Steven Kasher Gallery, λέει ότι το μόνο που δε θα ήθελε να κάνετε είναι να της προσφέρετε τη θέση σας, αν την πετύχετε μέσα σε κάποιο βαγόνι όσο ακόμα φωτογραφίζει τη ζωή μέσα σε αυτά στη Νέα Υόρκη.
Και μιας και μιλήσαμε και νωρίτερα για το gentrification, μπορείτε να δετε το ντοκιμαντέρ του 1984 “Los Sures” για να καταλάβετε πώς ήταν η ζωή στο Μπρούκλιν, τη χρονιά που οι Run-DMC κυκλοφόρησαν το “Rock Box” και οι Beastie Boys το “Rock Hard” και λίγο πριν την επέλαση των εργολάβων, των εταιρειών ακινήτων και μετέπειτα των χίπστερς.


Η ειρωνία της μοίρας

Irony_Fate

Tomer Ifrah, Moscow Metro project

Κάθε μέρα περισσότεροι από 6 εκατομμύρια άνθρωποι χρησιμοποιούν το μετρό της Μόσχας. O Tomer Ifrah τους φωτογραφίζει στο ζεστό φως που λούζει αυτούς τους σταθμούς σχεδιασμένους από τη δεκαετία του ’30 για το πρότζεκτ του Moscow Metro.
Το κομμάτι αυτό είναι του Mikael Tariverdiev για το σάουντρακ της ρωσικής ταινίας The Irony Of Fate και το έπαιξε πρόσφατα στην εκπομπή του στο NTS Radio ο Andrew Weatherall. Για την ιστορία της φωτογραφίας, εσύ αποφασίζεις.


Dont Do It Girl

Coachella

photo: Charley Gallay/Getty Images

Επιστροφή στην Καλιφόρνια κι ενώ φέτος το Coachella φρόντισε να κάνουμε την Πρώτη Ανάσταση Μεγάλο Σάββατο πρωί με την απευθείας μετάδοση από το φεστιβάλ της συναυλίας των Radiohead, η Teen Vogue (έχουμε ξαναμιλήσει για τα μαθήματα τόσο δημοσιογραφίας όσο και μακιγιάζ που παραδίδει ταυτόχρονα) φρόντισε να θίξει το θέμα του cultural appropriation, δηλαδή της πολιτισμικής οικειοποίησης μέσω της υιοθέτησης συμβόλων και αισθητικών προτύπων μιας κουλτούρας από κάποια άλλη. Εν προκειμένω, από τις φεστιβαλικές φασιονίστας που αποφασίζουν να θυσιαστούν στο βωμό των likes στο Instagram. Tροφή για σκέψη αυτή τη φορά το άρθρο αυτό που αναλύει ότι τα φτερά με το οποία κοσμούν το κεφάλι τους αρκετές διασημότητες ή μη παρακολουθώντας το φεστιβάλ, μπορεί για εκείνες να αποτελούν ένα ακόμη περίτεχνο κομμάτι της φεστιβαλικής μόδας, για τους αυτόχθονες Αμερικάνους, όμως, είναι σύμβολο του πολιτισμού τους και μέρος της ενδυμασίας που φορούν οι άντρες αρχηγοί των φυλών στις παραδοσιακές τελετές τους. Τα κοτσιδάκια (cornrows, braids) στα μαλλιά που λανσάρουν ως νέα μόδα οι λευκές φεστιβαλίστας, για να καταξιωθούν ως “cool” κι “edgy”, αποτελούν σύμβολα και στοιχεία της κουλτούρας των Αφροαμερικανών γυναικών, οι οποίες, όμως, αντίστοιχα, δεν αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο από την κοινωνία, καθώς τα κοτσιδάκια μπορούν να αποτελέσουν έως και λόγο κοινωνικού αποκλεισμού και να τους δημιουργήσουν προβλήματα στο σχολείο ή στο χώρο εργασίας τους. Η Teen Vogue επιχειρεί, έτσι, να εξηγήσει πώς για μία ακόμη φορά η κυρίαρχη (λευκή) κουλτούρα αποφασίζει να κάνει χρήση στοιχείων από άλλες κουλτούρες και φυλές που έχουν υποστεί και υπόκεινται ακόμη καταπίεση, χωρίς ταυτόχρονα να αποδέχεται και τα μέλη που τις εκπροσωπούν.

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΣΤΟ INBOX ΣΟΥ
Διαβάζοντας την POPAGANDA αποδέχεστε την χρήση cookies.