Ο  Μ Α Γ Ο Σ

του Αλέξη Τραϊανού

 

 Θα προσπαθήσω να ευχαριστήσω τους θεατές

Τους σπάγγους το γυαλιστερό σου πριόνι

Είμαι στο κουτί σου φάλτσε μάγε

Με πονάς μάγε

Θα προσπαθήσω να σ’ ευχαριστήσω σαν κτήνος σφαγμένο

Τώρα δε βλέπω τίποτα πρέπει να φύγω

Η νύχτα στάζει από παντού

Μέσα στη μουσική τα κόκαλα του έρωτα

Τον άδειο σπασμό

Άφησέ με θα φέρω το φτωχό ζώο στην τρύπα του

Σέρνοντας πόνο το αίμα στις σκάλες

Θα κάθομαι μαζί του ακούγοντας τους αέρες

Αυτό το οξύ που με παραμόρφωσε

Ο μόνος που μου μίλησε ένας χαζός οδηγός

Μου ’πε το χαλασμένο του αυτοκίνητο να σμπρώξω

Λοιπόν τους γκρέμισα στο βάραθρο

Ο θάνατος είναι εθνικό προϊόν

Γέμισα ποντικοπαγίδες όλο το σπίτι

Κρέμονται σαν κλουβιά στο ταβάνι

Στο νεροχύτη στο σωλήνα αποχετεύσεως

Στο αραχνιασμένο κοστούμι του γάμου μου

Κανένα όνειρο κάτω απ’ την κρύα κουβέρτα

Κι οι τοίχοι τελειώνοντας κάπου απελπισμένα

Αδέξιοι σαν ποιήματα.