Ο  Ε Ν Α Σ  Π Λ Α Ι  Σ Τ ΟΝ  Α Λ Λ Ο  Σ Τ Α Θ Η Κ Α Ν

του Δ. Ι. Αντωνίου

O ένας πλάι στον άλλο στάθηκαν
πλάσματα του Θεού τους
κι η ακρογιαλιά ξαπλώνονταν
αγκάλιασμα, του νου τους
γη διψασμένη, άκαρπη
και δρόσο πικραμένη
την ώρα που ανάτελνες άστρο της αγάπης
ένα σπαθί τούς χώριζε
κι αυτό ‘ταν η αγάπη.


Ποιήματα, Eρμής 1998