INTERVIEWS 03.03.2016

Στο studio με τον Γιάννη Παπαϊωάννου

Η ατμοσφαιρικότητα του ION, ο νέος δίσκος των εκ των πραγμάτων σκοτεινών Mechanimal, και ένα θηλυκό κόκερ που το λένε Joy. (BINTEO)
Βίντεο: Δημήτρης Κουλελής
INTERVIEWSΣτο studio με τον Γιάννη Παπαϊωάννου

Το ντεμπούτο των Rehearsed Dreams, Repulsion, κυκλοφόρησε από την ιστορική Creep το 1985. Ο τρίτος δίσκος των Mechanimal, ΔΠΔ, κυκλοφόρησε από την (επίσης, αλλά για διαφορετικούς λόγους) ιστορική Inner Ear λίγο μετά την εκπνοή του 2015. Τα τελευταία 30 χρόνια, δηλαδή, ο Γιάννης Παπαϊωάννου ήταν πάντα «εκεί», ένα ξεροκέφαλο (όπως είναι όλοι οι ταγμένοι σε αυτό που διάλεξαν να κάνουν) σιγανό ποταμάκι, μία εσωστρεφής δύναμη χαμηλών τόνων μα θεμελιώδους ειδικού βάρους για την ύπαρξη της «σκηνής». Ή μάλλον των σκηνών.

Από το αβίαστο dark των 80s που σήμερα ζει πιένες μεγαλύτερες απ’ όσες μπορούσαν να φανταστούν σε πραγματικό χρόνο όσοι το γεννούσαν με ένα πόνο («Από τον Αλέξη των Last Drive μέχρι τον Σπύρο Φάρο, ήμασταν όλοι παιδιά που βρισκόμασταν και περνούσαμε καλά με αυτό που κάναμε, με το να ακούμε λίγο διαφορετική μουσική. Τότε, ας πούμε, δεν πήγαινες να δεις τους Σπυριδούλα στην Πλάκα. Πήγαινες να δεις τους Παρθενογένεσις. Έκανες επιλογές. Έπρεπε να ανήκεις κάπου»), μέχρι το drone’n’roll (που ο Γιάννης «χτίζει» με την Etten στη φωνή και τον Τάσο Νικογιάννη στις κιθάρες, που ως γνήσιος μάστορας ξέρει ότι η πραγματική σημασία του less is more είναι κάτι περισσότερο από το απλώς να παίζεις λιγότερα) της δεύτερης δεκαετίας της τρίτης χιλιετίας, της εποχής δηλαδή του τεράστιου, συλλογικού comedown, μιας και τελικά όλοι κάτω από τον ήδιο αδυσώπητο ήλιο φωτοσυνθέτουμε, και όπως έχει πει ο The Boy, τώρα πια «δεν υπάρχουν ομπρέλες, είναι πολύ ακριβές για μας μωρό μου».

Και φυσικά στο ενδιάμεσο η «εμπλοκή» με το techno, το «κολύμπι» στα λιβάδια με τις φράουλες λίγο έξω από την Αθήνα, η δημοσιογραφία που (δεκαετίες μετά τη σουπερ νόβα έκρηξη του 01 και με ολοκληρωμένη πια την επόμενη πίστα του πιο glossy περιοδικού Τύπου) εν τέλει εγκαταλείφθηκε οριστικά από τον Παπαϊωάννου για χάρη της μουσικής δημιουργίας, και -φυσικά!- το project ION, κάπως σαν αδιάλειπτος συνεκτικός ιστός όλων των παραπάνω. «Περισσότερο νοσταλγικό και ατμοσφαιρικό θα έλεγα το ION. Το Mechanimal είναι σκοτεινό επειδή γεννήθηκε σε πολύ δύσκολους καιρούς», λέει μεταξύ άλλων on camera. «Τα έχω ξεχωρίσει πάρα πολύ καλά μέσα στο μυαλό μου, τι είναι το ION και τι είναι το Mechanimal, αλλά ξέρω ότι υπάρχει μία πάρα πολύ λεπτή γραμμή που αυτά τα δύο συναντιούνται». Σε αυτό ακριβώς το δωμάτιο.

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΣΤΟ INBOX ΣΟΥ
Διαβάζοντας την POPAGANDA αποδέχεστε την χρήση cookies.