Το άλογο του σκακιού, του Μιχάλη Στασινόπουλου

«Προσεκτικό κι ασάλευτο, βουβό κι αφαιρεμένο»

Μούχρωμα, του Λορέντζου Μαβίλη

«Φυσάει τ’ αεράκι μ’ ανάλαφρη φόρα»

Κυριακή, του Μίλτου Σαχτούρη

«Κύματα Κυριακής τα μάτια μου»

Eπίλογος, της Άννας Αχμάτοβα

«Κι έμαθα πώς συρρικνώνονται τα πρόσωπα»

Πρόσεχε, της Κικής Δημουλά

«Όταν στρώνεις το τραπέζι»

Μορμολύκη, του Νίκου Καρούζου

«Φαινόμαστε άναυδοι κι ας φλυαρούμε»

Σονέτο 29, του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

«Όταν σμικρύνομαι στα μάτια όλου του κόσμου»

Η αναδυομένη, του Διονυσίου Σολωμού

«Στην κορυφή της θάλασσας πατώντας»

Σαν σαλτιμπάγκοι, του Θανάση Χατζόπουλου

«Την εξουσία που πλέκουν οι άνθρωποι»

Σφαχτό της αγάπης, του Γιάννη Σκαρίμπα

«Θα σ’ επισκεφτώ κάποια νύχτα θολός, δίχως χρώμα»

Η ψυχή μας, κάποτε, του Μάνου Ελευθερίου

«Καθόμουν ήσυχος, φαίνεται, με τα φτερά διπλωμένα, όπως»

Θυμήσου, Σώμα…, του Κ.Π. Καβάφη

«Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες»

Ο μπουφές, του Αρθούρου Ρεμπώ

Ένας μεγάλος σκαλιστός μπουφές. Η σκούρα δρυς πολύ παλιά, με το καλόγνωμο ύφος των γερόντων.

Πρωτοχρονιάτικα παινέματα Χίου, παραδοσιακό

«Καλησπερίζω φέρνοντας αγέρα μυρωμένο»

Δυο σώματα, του Δημήτρη Χουλιαράκη

«Πλαγιάζουν σ’ απελπισμένο σφιχταγκάλιασμα»

Βυθός, του Άγγελου Καλογερόπουλου

«Στο βάθος έβλεπε ένα θεόρατο βουνό»

Γιατί αγρυπνώ, του Ιωάννη Πολέμη

«Δυο γλυκά ματάκια, μάτια ζαφειρένια»

Η φάτνη, του Γιώργου Θέμελη

«Μέσα μας γίνεται η Γέννηση»

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΣΤΟ INBOX ΣΟΥ
Διαβάζοντας την POPAGANDA αποδέχεστε την χρήση cookies.