Αίσθημα απείρου, του Τζάκομο Λεοπάρντι

«Πάντα αγαπούσα τον έρημο αυτό λόφο»

Μια ελεγεία, του Όσκαρ Ουάιλντ

«Ω τι καλά γι’ αυτόν που ζει στην ησυχία»

Γύρω-γύρω όλοι, του Νάσου Βαγενά

«Η γη γυρίζει γύρω από τον ήλιο»

Κοντά σου, της Μαρίας Πολυδούρη

«Κοντά σου δεν αχούν άγρια οι ανέμοι»

Ερωτικό γράμμα, της Σύλβια Πλαθ

«Δεν είναι εύκολο να εκφράσω την αλλαγή που επέφερες»

«Θεατρίνοι, Μ.Α.», του Γιώργου Σεφέρη

«Στήνουμε θέατρα και τα χαλνούμε»

Μισή ώρα, του Κ.Π. Καβάφη

«Μήτε σε απέκτησα, μήτε θα σε αποκτήσω»

Tο πλάσμα, του Νίκου-Αλέξη Ασλάνογλου

«Ποια εξαίσια μουσική ξεχύνεται μες απ’ το σώμα σου»

Ειδύλλιο, του Ρόμπερτ Λούις Στήβενσον

«Θα σου φτιάξω καρφίτσες και παιχνίδια για να χαίρεσαι»

Ελάχιστο χρονικό του έρωτα, του Γιάννη Ρίτσου

«Βιάζονταν πολύ να φιληθούν. Μπήκαν στο σπίτι. Κλείδωσαν.»

Θάλασσα του χειμώνα, του Γιώργου Μαρκόπουλου

Θάλασσα του χειμώνα αφημένη από τους ανθρώπους.

Ένα παλτό, του Ουίλλιαμ Μπάτλερ Γέητς

«Για το τραγούδι μου έραψα παλτό»

Το τραγούδι της τελευταίας συνάντησης, της Άννα Αχμάτοβα

«Στο στήθος ένα σφίξιμο, το βήμα χάνω, πάω βιαστική»

Τα χνουδωτά πράγματα, της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ

«Από τον ποταμό-σεντόνι, τη λάβα-κουβέρτα»

Δειλινό, του Γκιγιώμ Απολλιναίρ

«Αγγιγμένη απ’ τους ίσκιους των νεκρών, στο χορτάρι όπου η μέρα ξεψυχάει»

Φιουμιτσίνο, του Δημήτρη Χουλιαράκη

«Λύσε τα άγρια σκυλιά σου Φιουμιτσίνο»

Οι μοιραίοι, του Κώστα Βάρναλη

«Μες στην υπόγεια την ταβέρνα»

Όταν φοβάμαι, του Τζον Κητς

«Όταν φοβάμαι πιο πολύ πως θα πεθάνω, και θα ’ναι ασύναχτο στο νου το γέννημά μου»

Νοσταλγία, του Γιώργου Μπρουνιά

«Κάτω απ' τα σύννεφα
είμαστε
διωγμένα πλάσματα»

Στον αναγνώστη, του Σαρλ Μπωντλαίρ

«Ἡ ἀνοησία, τ᾿ ἁμάρτημα, ἡ ἀπληστία κι ἡ πλάνη, κυριεύουνε τὴ σκέψη μας καὶ φθείρουν τὸ κορμί μας»

Μαύρο μου χελιδόνι, παραδοσιακό

«Μαύρο μου χελιδόνι από την Αραπιά, άσπρο μου περιστέρι από τον τόπο μου.»

Φθινοπωρινό Τραγούδι, του Πωλ Βερλαίν

Λυγμοί μακρόσυρτοι/ Απ’ τα βιολιά/ Του φθινοπώρου/ Σφίγγουνε την καρδιά μου/ Με τη μονότονη/Θηλιά του πόνου.

Χαιρετισμός, του Έζρα Πάουντ

«Ω γενιά της απόλυτης αυταρέσκειας
και της απόλυτης αμηχανίας»

Η στιγμή, της Μάργκαρετ Άτγουντ

«Η στιγμή όταν, μετά από πολλά χρόνια»

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΣΤΟ INBOX ΣΟΥ
Διαβάζοντας την POPAGANDA αποδέχεστε την χρήση cookies.