DIGITAL STORIESΠοιο είναι το κοινωνικό μέσο που ενθαρρύνει την κατάθλιψη;

Ποιο είναι το κοινωνικό μέσο που ενθαρρύνει την κατάθλιψη;

Η ρομαντικοποίηση της ψυχικής ασθένειας με αισθητικές «πινελιές» είναι πλέον μια επικίνδυνη «κουλτούρα».

Το να προσπαθείς να εξαλείψεις το στίγμα γύρω από την ψυχική ασθένεια και τα άτομα που την αντιμετωπίζουν καθημερινά είναι πολύ σημαντικό και μπορεί να συμβάλει θετικά στην θεραπεία και αποδοχή τους από την κοινωνία ως ισότιμα μέλη. Το να ενθαρρύνεις, όμως, αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές και να πλαισιώνεις μια «νοοτροπία» γενικευμένης θλίψης, εκλογικεύοντας τα ψυχικά προβλήματα είναι κάτι άλλο.

Συχνά, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα ΜΜΕ απεικονίζουν την ψυχική ασθένεια στερεοτυπικά, συνδέοντας την με την βία και την παράνοια (ως μοναδικές εκφάνσεις της) την ίδια στιγμή που πολλά άτομα αντιμετωπίζουν σοβαρά ψυχικά ζητήματα με απόλυτη εσωστρέφεια και αποφεύγουν να μιλούν ανοιχτά γι’αυτή ή να ζητήσουν βοήθεια. Η ψυχασθένεια ενοχοποιείται και το άτομο παγιδεύεται σε έναν φαύλο κύκλο τύψης και αδυναμίας να αντιδράσει, με αποτέλεσμα να ντρέπεται.

Εδώ έρχεται να πάρει θέση το Tumblr, μια πλατφόρμα για μπλογκ, όπου κυριολεκτικά ο καθένας μπορεί να «ποστάρει» για ό,τι τον ενδιαφέρει, αποκτώντας σταδιακά πολλούς “ακόλουθους”. Ενώ πρόκειται για ένα μέσο που δίνει φωνή στα άτομα του «περιθωρίου» ή μάλλον σε διάφορες κοινωνικές ομάδες που ζουν άνισα ανάμεσα μας, όσον αφορά το ζήτημα της ψυχικής ασθένειας οι απόψεις διίστανται.

Καθώς όμως τα “reblogs” και οι “followers” αυξάνονται με χιλιάδες “notes”, τα μπλόγκ αυτά αποκτούν ταυτότητα, αισθητική και υποστήριξη, όχι όμως ως προς αυτό που βιώνουν τα άτομα, αφού όσο και αν υπάρχουν παρόμοιες εμπειρίες, οι ίδιοι δεν βρίσκονται σε πραγματικό χώρο παρά μόνο στο διαδικτυακό, όπου όλα είναι ουδέτερα και κανείς δεν μπορεί να βοηθήσει άμεσα τον άλλο. Η υποστήριξη αφορά κυρίως στο υλικό που μοιράζονται μεταξύ τους και στο κατά πόσο ταυτίζονται, χωρίς ουσιαστικές λύσεις.

Υπάρχουν πολλοί λόγοι και τρόποι που βιώνει κάποιος μια ψυχική ασθένεια και αυτοί θα πρέπει να είναι απόλυτα σεβαστοί. Αυτό που χρειάζεται είναι μια υπεύθυνη προσέγγιση που θα προωθεί την (δια)προσωπική συζήτηση ως θεραπευτική μέθοδο και όχι ένας σωρός «φιλό-καταθλιπτικών» αναρτήσεων ως υποκατάστατα άμυνας και αποδοχής του προβλήματος. 

Προφανώς στον «πολιτισμό» του Tumblr, ενός ακόμη μέσου κοινωνικής δικτύωσης, όλα αυτά φαντάζουν υπερβολικά (αφού ο καθένας νομίζει ότι κάνει μάλλον την «πλάκα» του εκεί μέσα), αλλά οι συνέπειες τους μπορεί να είναι πολύ πιο ολέθριες από ό,τι νομίζουμε για την ψυχοσύνθεση ενός ατόμου που βρίσκει διαφυγή σε αυτό και καταλήγει απομονωμένος από τον υπόλοιπο κόσμο.

Αυτό που έχουμε ανάγκη είναι πραγματικά και όχι δυνητικά “safe spaces”, όπου τα άτομα δεν θα αποκλείονται και δεν θα βιώνουν διακρίσεις, η ψυχική διαταραχή δεν θα είναι ένοχο μυστικό ούτε θα υποβιβάζεται σε μια τυποποιημένη μορφή στο όνομα κάποιας δημοφιλούς αισθητικής. Τίποτα δεν θα ρομαντικοποιείται. Το ν’ αντιμετωπίζεις μια ψυχική ασθένεια είναι κάτι πολύ δύσκολο που επηρεάζει πολλές πτυχές της ζωής σου και συνεπώς όχι και τόσο “cool” όσο φαίνεται στο Tumblr. 

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΣΤΟ INBOX ΣΟΥ
Διαβάζοντας την POPAGANDA αποδέχεστε την χρήση cookies.