Α Υ Τ Ο Σ  Δ Ε Ν  Ε Ι Ν Α Ι  Ε Ν Α Σ  Δ Ε Ρ Β Ι Σ Η Σ

του Παναγιώτη Ιωαννίδη

Πλατεία Ταξίμ, Κωνσταντινούπολη, 2013

Πράσινο σκοτεινό βελούδο του κυπαρισσιού
ρελιασμένο με μαύρο φαρδύ καραβόπανο
απλωμένο φουσκώνει καθώς περιστρέφεται
με τα χέρια ανοιχτά
σε ουρανό και σε γη
μες στο πλήθος που όρθιο
χτυπά παλαμάκια
πάνω στην ασφαλτοστρωμένη
πληγή της πλατείας
Μα στο πρόσωπο –
Μα το πρόσωπο
δεν είναι αγίου
ούτε ανθρώπου
Το πρόσωπο είναι μουτσούνα
τερατόμορφης πάπιας
Με καπάκια στα μάτια
με το ράμφος ραμμένο
βουλωμένο κι αυτό
–για τα δακρυγόνα–
Άσπρο καουτσούκ νοσοκομείου
–δίχως βλέμμα ή ανάσα–
πάνω από το κυπαρισσένιο
φύλλωμα που κυματίζει
Πάψτε
Πάψτε
να χτυπάτε τα χέρια
Αρπάξτε τον
Σώστε τον
Μες στο άσπρο σκάφανδρο
δεν θα του φτάσει ο αέρας
Θα σωριαστεί στο χώμα
και δεν θα φυτρώσει


Το ποίημα αυτό γράφτηκε για, και δημοσιεύθηκε στο A Poets’ Agora – Risk, 2017. Το πιο
πρόσφατο βιβλίο τού Π.Ι. είναι η Πολωνία (Καστανιώτης, 2016).