XI, της Ιζαμπέλλα Ντι Μόρρα

«Πικρή, σκληρή κι επώδυνη ήταν η γραφίδα μου»

Οδοιπόρος, του Παύλου Νιρβάνα

«Δε θέλω εγώ τριαντάφυλλα στον έρημό μου δρόμο»

Το ταξίδι των δέντρων, του Τάσου Ζερβού

«Στη φλούδα των δέντρων κρύβει ο χρόνος τον έρωτά του»

Στον κόρφο σου, του Κο Ουν

«Έναν αιώνα στον κόρφο σου»

Eπίλογος, του Μανόλη Αναγνωστάκη

«Oι στίχοι αυτοί μπορεί και νά 'ναι οι τελευταίοι»

Παρομοίωσις, του Γεωργίου Βιζυηνού

«Σαν αφροί, π’ ο γιαλός φουσκωμένος κυλά»

To ναυάγιο, του Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη

«Πρέπει να βρούμε τον τρόπο να επιμείνουμε στη ζωή»

Ύπνου δάκρυα, του Ιωάννη Γρυπάρη

«Mπρόβαλε μέρα λιβανή κι ονειροξεδιαλύτρα»

Αυτό που προηγείται, της Μαρίας Λαϊνά

«Κάθε φορά που ξαπλώνεις να κοιμηθείς»

Νύχτα, του Ντούο Ντούο

«Κάποτε καθυστερούσε σ’ ένα μέρος μιζέριας»

Έχει και η ψυχή τον δικό της κονιορτό, του Οδυσσέα Ελύτη

«Έχει και η ψυχή τον δικό της κονιορτό που εάν σηκωθεί μέσα μας αέρας, αλίμονο»

Ποιητές, του Κώστα Καρυωτάκη

«Πώς σβήνετε, πικροί ξενιτεμένοι!»

Η σελήνη, του Χόρχε Λουίς Μπόρχες

«Τόση και τόση μοναξιά σε τούτο το χρυσάφι»

Πόσο σ’ αγάπησα υγρή μουσική, του Νίκου-Αλέξη Ασλάνογλου

«Πόσο σ’ αγάπησα, υγρή μουσική σ’ αίθουσες χορού ατημέλητες»

άτιτλο, αγνώστου Ιάπωνα καμικάζι

«μου ζήτησε τα χέρια να της σφίξω»

Ζωγραφιά, της Ειρήνης Γιαννάκη

«Πώς είναι να μαθαίνεις νήπιο το αλφάβητο με εικόνες;»

Δική μου, του Τσαρλς Μπουκόφσκι

«Είναι πλάι μου: ένα κουβάρι»

Υστερία, του Τ.Σ. Έλιοτ

«Καθώς αυτή γελούσε ήξερα πώς στροβιλιζόμουν μες στο γέλιο της»

Ο σκλάβος, του Μίλτου Σαχτούρη

«Ο Σκλάβος ήθελε να γίνει αεροπόρος»

Ηδονή, του Κ.Π. Καβάφη

«Χαρά και μύρο της ζωής μου η μνήμη των ωρών»

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΣΤΟ INBOX ΣΟΥ
Διαβάζοντας την POPAGANDA αποδέχεστε την χρήση cookies.