Ένας ποιητής, του Λευτέρη Πούλιου

«Είναι ένας ποιητής περισσότερο κι από ένα φονιά»

Το σώμα και η αμαρτία, της Άντειας Φραντζή

«Να αμαρτάνεις με τον πιο ενάρετο τρόπο»

N, του Γιάννη Ευσταθιάδη

«Το δωμάτιο άδειο, τα φώτα σβηστά, το μαξιλάρι παγωμένο, η εποχή στεγνή, τα φωνήεντα σιωπηλά»

Mετεωριζόμενος, του Γιάννη Δάλλα

«Αυτό το πουλί είναι ο Πέτρος»

Ποίημα 982, της Έμιλυ Ντίκινσον

«Αν εμποδίσω να ραγίσει μια Καρδιά»

Χάνεσαι, του Νίκου Καρύδη

«Έρχεσαι και φεύγεις χάνεσαι»

Αχ…, του Γιάννη Στίγκα

«Υπάρχει ένα μικρό κούφιο πραγματάκι, που χωρά τόσα»

Εν μια νυκτί, του Ηλία Λάγιου

«Κι είπα: Θα ‘ρθουν πολύ σωστές βροχές∙ θα μου τες μάθει»

Γκρίζα, του Κ.Π. Καβάφη

«Κυττάζοντας ένα οπάλλιο μισό γκρίζο»

Άστρα, του Χρήστου Μπράβου

«Καπνίζουν κ’ οι άγγελοι, είπε»

Ανείπωτοι, του Ντέινα Τζόια

«Τόσο πολύ απ’ ό, τι ζούμε συμβαίνει εσωτερικά»

Περαστικές, του Κώστα Ουράνη

«Γυναίκες, που σας είδα σ’ ένα τρένο»

Παραλλαγές, του Γιώργου Θέμελη

«Το αίμα ανοίγει και λαλεί, σαν το πουλί τ’ αηδόνι»

Ζωή, του Τσαρλς Μπουκόφσκι

«Να φαγωθείς απ’ ένα γουρούνι»

Ιερά Οδός, του Άγγελου Σικελιανού

«Aπό τη νέα πληγή που μ' άνοιξεν η μοίρα»

Σαν τα πουλιά, του Τάσου Κόρφη

«Σαν τα πουλιά που αναζητούν μια πλώρη καραβιού για να κουρνιάσουν»

Αθήνα Σάββατο Βράδυ, του Πέτρου Στεφανέα

«αγοράζω κυριακάτικες εφημερίδες»

Κοιμητήριο, του Χοακίν Πάσος

«Η βαριεστημένη γη των ανθρώπων που ροχαλίζουν»

[Πριν, ήταν πληγή], του Γιώργου Αλισάνογλου

«που γέννησε αίμα που γέννησε ροή που γέννησε βλέμμα»

Στο σταυραητό, του Κώστα Κρυστάλλη

«Από μικρό κι άφαντο πουλάκι, σταυραητέ μου»

Ο Άμλετ της Σελήνης, του Μάνου Ελευθερίου

«Ξεγέλασες τους ουρανούς με ξόρκια –μαύρη φλόγα–»

Αστέρια, της Λώρα Λας

«Τ’ αστέρια εμφανίζονται ένα ένα»

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΣΤΟ INBOX ΣΟΥ
Διαβάζοντας την POPAGANDA αποδέχεστε την χρήση cookies.