ΜΟΥΣΙΚΗΜήπως το 1997 ήταν μία από τις καλύτερες χρονιές στην ιστορία της μουσικής;

Μήπως το 1997 ήταν μία από τις καλύτερες χρονιές στην ιστορία της μουσικής;

Από brit pop μέχρι big beat, κι από avant-garde americana μέχρι post rock, η Popaganda επιλέγει 20 κλασικούς, πια, δίσκους που φέτος κλείνουν τα 20.
Εικονογράφηση: Κατερίνα Καραλή

popaganda_20_xronia_albums

Παρά το γεγονός ότι τα «αστεράκια» και οι λίστες που βγαίνουν με τα καλύτερα albums της κάθε χρονιάς, της δεκαετίας και πάει λέγοντας, είναι ίσως η πιο αγαπημένη διαδικασία των μουσικόφιλων, υπάρχει πάντα μία τάση γκρίνιας που συνοδεύεται από φράσεις του τύπου «Δε βγαίνει τίποτα καλό πια».

Το 1997 μπορεί να μοιάζει σχετικά κοντινό, ειδικά για όσους έζησαν την ακμή της brit pop αλλά και την ανάδυση του big beat στο dancefloor, αλλά αισίως, απέχει μία εικοσαετία. Τι συνέβαινε, λοιπόν, τότε στη δισκογραφία; Η Popaganda επιλέγει 20 albums που κλείνουν τα 20 και αφήνει τα συμπεράσματα σε εσάς.

Radiohead – OK Computer

https://www.youtube.com/watch?v=8051Hipbmmw

Το αδιαφιλονίκητο magnum opus των Radiohead, λίγο πριν αλλάξουν πορεία με το Kid A και ακολουθήσουν μια πιο ηλεκτρονική κατεύθυνση. Στο OK Computer ο Thom Yorke χτίζει τη σπαρακτική μουσική δυστοπία του, σε ένα album που πλέον φιγουράρει στα καλύτερα όλων των εποχών.


Mogwai – Young Team

https://www.youtube.com/watch?v=du4JbfK5okA

Το ντεμπούτο των Σκοτσέζων post-rockers κατά πολλούς είναι μάλλον το καλύτερο album τους ως σήμερα, με τα μεγάλα ορχηστρικά μέρη να περικλείουν όλες τις επιρροές τους σε ένα πακέτο που «επαναπροσδιόρισε τον shoegazer σε stargazer» όπως το έθεσε εύστοχα το Pitchfork, με το 16λεπτο “Mogwai Fear Satan” να κλείνει το album και να σπάει κόκαλα.


Godspeed You! Black Emperor – F♯ A♯ ∞

https://www.youtube.com/watch?v=9thvHDskYvA

To ντεμπούτο των Καναδών επαναπροσδιόρισε το post rock, με τη μπάντα να χτίζει τον ήχο της με ηχητικά samples από φωνές, αεροπλάνα και λοιπά «κομμάτια» της καθημερινότητας να μπλέκονται με βιολιά, τσέλο και απόκοσμες κιθάρες σε μεγάλα ορχηστρικά κομμάτια που θα μπορούσαν με την ίδια ευκολία να είναι το soundtrack ενός πολεμικού δράματος.


Nick Cave & The Bad Seeds – The Boatman’s Call

https://www.youtube.com/watch?v=Dd51SEljBU0

Αν το Murder Ballads ήταν ένα album για τα εγκλήματα πάθους και ό,τι αυτά συνεπάγονται, το The Boatman’s Call είναι η μουσική αποδοχή του αιώνιου παράδοξου του έρωτα με μια απογυμνωμένη ματιά: ο Cave κλείνει τα 40 και προσεγγίζει τον πόνο με νηφαλιότητα και ένα πιάνο και την απαραίτητα αίσθηση θρησκευτικότητας, αφήνοντας μια και καλή πίσω τα άγρια μουσικά ξεσπάσματα του παρελθόντος.


Blur – Blur 

https://www.youtube.com/watch?v=WAXnqjUfal4

Tην εποχή που οι Oasis άρχισαν να παίρνουν την κατιούσα, κυκλοφορώντας το μετριότατο Be Here Now, οι Blur σώζουν το brit pop κίνημα με αντεστραμένους όρους, με το ομώνυμο album τους να ξεφεύγει σε πιο αμερικάνικους alternative ήχους και σε πιο σκοτεινά στιχουργικά μονοπάτια για τον Damon Albarn, πηγαίνοντας την καριέρα τους ένα βήμα πιο πέρα, εκτοξεύοντάς τους εμπορικά με το anthem “Song 2”.


The Verve – Urban Hymns

https://www.youtube.com/watch?v=DTQuropS498

Για πολλούς είναι απλά «το album με το “Bittersweet Symphony”» όπως το (What’s The Story) Morning Glory?  είναι «το album με το “Wonderwall”». Πέρα από το συγκεκριμένο χιλιοπαιγμένο hit, αποτελεί ένα από τα ευρέως αποδεκτά ως καλύτερα της brit pop.


Primal Scream – Vanishing Point

https://www.youtube.com/watch?v=68CmPq3hceo

Mε το Screamadelica εδραίωσαν το άτυπο υβρίδιο του rave ‘n’ roll και με το Vanishing Point πήγαν όλη αυτή την κοσμοθεωρία ακόμη πιο πέρα: το album μοιάζει με έναν κινηματογραφικό εφιάλτη που βουτά από την pop στο rock ‘n’ roll κι από το dub στην acid jazz, σε ένα κοσμικό αποτέλεσμα που μόνο…vanishing point δεν μπορεί να θεωρηθεί για τους Primal Scream -ωστόσο στην ακρόασή του νιώθεις συχνά πυκνά ότι χάνεσαι μέσα στο απόκοσμο ηχοτοπίο τους.


Elliott Smith – Either/Or

https://www.youtube.com/watch?v=n5g-91mwiNs

Τελευταίο album για τον Elliot Smith πριν υπογράψει σε μεγάλο label. Τράβηξε τόσο την προσοχή του σκηνοθέτη Gus Van Sant ώστε να περιλάβει τρία κομμάτια στο soundtrack της ταινίας Good Will Hunting. Παίρνει το σπαραξικάρδιο attitude που σύστησε λίγα χρόνια πριν ο Jeff Buckley και τον μετουσιώνει σε ένα φιλικότερο στον ποπ χρήστη αποτέλεσμα, σε indie ωστόσο κατεύθυνση. Album που μπορεί να σταθεί το ίδιο άνετα σε ένα indie bar και τα Starbucks.


The Chemical Brothers – Dig Your Own Hole

https://www.youtube.com/watch?v=iTxOKsyZ0Lw

O δίσκος-ορόσημο της «χημικής γενιάς», θέτει τους όρους για το big beat και έχοντας πάντα την techno βάση, ξεκινά με το βαρύ funk-ίζον beat του “Block Rocking Beats” και κλείνει με το ψυχεδελικά κιθαριστικό εννιάλεπτο “Τhe Private Psychedelic Reel”.


The Prodigy – The Fat of the Land

https://www.youtube.com/watch?v=SP6cmVZbJJU

Εκρηκτικός δίσκος για το απόλυτο rave party, με μία ένταση που αποκτά σχεδόν punk attitude (“Fuel My Fire”) και μπορεί να ακουστεί με την ίδια άνεση σε ένα υπόγειο club και ένα ολόκληρο στάδιο που σείεται.


Daft Punk – Homework

https://www.youtube.com/watch?v=n1ZqN_VFhdo

Με το ντεμπούτο του το γαλλικό ντουέτο άλλαξε το ρου της ηλεκτρονικής μουσικής: με αφετηρία την house και την techno, μπολιάζουν τον ήχο τους με disco, δημιουργώντας μία εκλεκτική ματιά πάνω στη dance. Περιέχει ύμνους του dancefloor όπως το “Around The World” και το “Da Funk”. 


Spiritualized – Ladies And Gentlemen We’re Floating in Space

https://www.youtube.com/watch?v=gKmrQ-Jjuv8

Με αφετηρία το space rock, ενδίδουν στις noisy κιθάρες, αλλά και στα blues και στα αργόσυρτα σόλο, με το δίσκο να μοιάζει σχεδόν avante-garde αλλά χωρίς υπόνοια διανοουμενίστικου σνομπισμού.


Super Furry Animals – Radiator

https://www.youtube.com/watch?v=PqZuRRBTnpE

Στο δρόμο που χάραξαν οι Blur πριν αλλάξουν πορεία με τον ομώνυμο δίσκο τους, οι Super Furry Animals στο δεύτερο album τους προσθέτουν στην κλασική συνταγή της brit pop μία σαφή εμμονή στον David Bowie αλλά και στα 60s αρμονικά φωνητικά. 


Supergrass – In It For The Money

https://www.youtube.com/watch?v=TnRkFwWu74s

Oι Supergrass πατώντας στην brit pop κάνουν  ένα album που δίνει σε αρκετές στιγμές την αίσθηση ότι κάπως έτσι θα ακούγονταν οι Oasis αν με το ίδιο πάθος που ακούγαν Beatles άκουγαν και Madness και στα διαλείμματα λίγο punk.


Sleater Kinney – Dig Me Out

https://www.youtube.com/watch?v=LWLkoN8Zai8

Έχοντας πάντα στις αποσκευές τους την punk ενέργεια και το riot grrrl attitude, με το τρίτο τους album οι Sleater Kinney φτιάχνουν ένα μικρό έπος που θυμίζει από πρώιμη PJ Harvey μέχρι τον πρόδρομο για pop punk (λέμε τώρα) σταρλέτες σαν την Avril Lavigne.


Bjork – Homogenic

https://www.youtube.com/watch?v=oFV4QCq9SEU

Το ξωτικό από την Ισλανδία, μετά το Debut και το Post, κυκλοφορεί το Homogenic στο οποίο δίνει την αίσθηση ότι κινείται με την ίδια ευκολία σε ένα μουσικό σύμπαν που τη μία παίζει το ρόλο ενός cyborg και την άλλη ενός αιθέριου πλάσματος της φύσης, «ομογενής» σε καθένα από αυτά και ιθαγενής στο μοναδικό της σύμπαν. 


Yo La Tengo – I Can Hear The Heart Beating As One

https://www.youtube.com/watch?v=Ao-7p0FOcT8

Έχουν βρει την ιδανική ισορροπία μεταξύ της διακριτικής γοητείας της μελωδικότητας και του συναισθήματος και του κιθαριστικού θορύβου, σε ένα album που περιέχει από  α λα Lou Reed κομμάτια όπως το “Little Honda” μέχρι βουτιές σε αέναες fuzz όπως στο 10λεπτο “Spec Bebop”.


Jim O’Rourke – Bad Timing

https://www.youtube.com/watch?v=mdjaoY7i7j0

Αποτίοντας φόρο τιμής στις επιρροές του, με εφαλτήριο την americana, στραγγίζει το folk μέσα στο πειραματικό και avant-garde πλυντήριο, με το αποτέλεσμα να απέχει αρκετά από την απλουστευτική φόρμα της folk, με μια μινιμαλιστική επαναληπτικότητα.


Portishead – Portishead

https://www.youtube.com/watch?v=ZNWm1sN-Tms

Η trip hop ατμόσφαιρα μπολιάζεται με jazz και blues στοιχεία, με τα φωνητικά της Beth Gibbons να εναλλάσονται σαν μιας femme fatale στο άτυπο μουσικό noir της μπάντας, με το αποτέλεσμα να διαπνέεται από μία σκοτεινή κινηματογραφική αφηγηματικότητα.


Cornershop – When I Was Born For The 7th Time

https://www.youtube.com/watch?v=StWfWc0qzOM

Στο τρίτο τους album, οι Cornershop πέραν από το hit “Brimful of Asha” σερβίρουν έναν feelgood indie δίσκο, με funk και hip hop επιρροές αλλά και σιτάρ, κάνοντάς τους να ακούγονται σαν τον Beck αν άκουγε ακατάπαυστα George Harrison και μετά-Ravi Shankar Beatles.

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΣΤΟ INBOX ΣΟΥ
Διαβάζοντας την POPAGANDA αποδέχεστε την χρήση cookies.